Dancing the blues away

Blues is duidelijk weer hip aan het worden. Getuige daarvan zijn de splinternieuwe en overvolle bluesblar Missy Sippy op hun openingsavond gisteren (nog het hele weekend is er van alles te doen, trouwens, en de komende maanden natuurlijk ook). Zelfs zo hip dat het om kwart na negen al aanschuiven was om binnen te geraken, terwijl de deuren pas opengingen om negen. Binnen was het meteen twintig graden warmer, wat zorgde voor een zomerse sfeer -- samen met goeie muziek, natuurlijk.

Dezelfde muziek die ik, geheel toevallig, twee weken geleden ook al hoorde op Boogieville in de Vooruit. Gelokt door de belofte van lekker eten (all things fried) en homemade icetea was ik daar ook, om tot de ontdekking te komen dat bluesdansen, zoals folkdansen, een ding is. Belgiës bijna bekendste bluesmuzikant Tiny Legs Tim speelde er wat songs van z'n nieuwe plaat, misschien hier en daar ook een eerdere hit (ik zou het niet weten, eigenlijk) en na een kort dj-intermezzo kwam de Finse Ina Forsman wat deuntjes zingen. De bluesversie van Selena Gomez heeft een stem waardoor de zaal net niet werd weggeblazen, een zaal die trouwens net goed gevuld was: genoeg volk om te dansen zonder je bekeken te voelen, niet te veel volk zodat er geen plaats meer is om te dansen. Missy Sippy kan er nog iets van leren.

Kortom, ik denk dat ik m'n nieuwe stamcafé (stamclub) gevonden heb -- die barbites moet ik dringend eens gaan testen.

An evening with Bret Easton Ellis

Vorige week was ik een interview met Bret Easton Ellis aan het nalezen voor het werk -- toch handig, zo een week vroeger al op de hoogte zijn -- en dat was best interessant. Dus toen ik ontdekte dat de man een lezing gaf in de Vooruit, dacht ik: 'Let's do this.' Omdat vaderlief ook al eens graag naar een lezing gaat, vooral als er schrijvers bij betrokken zijn, nam ik hem ook gewoon mee. Gezelligheid troef!

(bron)

Het begon al goed toen Ellis, naast schrijver, scenarist en producer tijdelijk ook juryvoorzitter van het Film Fest in Gent, gevraagd werd naar de openingsfilm van het festival, 'The Loft'. Die film krijgt niet zulke denderende kritieken in het binnenland, en in Wallonië zelfs ronduit slechte recensies, en ook Ellis was niet te spreken over de film. 'What a disaster!' Net als (es) in Humo al meldde, vond-ie de dialogen 'stupid' en de plotwendingen niet bijster geloofwaardig. Ik wilde de Amerikaanse versie wel eens zien, omdat ik stiekem al niet meer weet hoe het eindigt, maar nu weet ik het zo toch niet.

Daarna ging het gesprek -- gehost door Roderik Six die er, in mijn bescheiden mening, in profiel een beetje uitziet als Ann De Bie -- verder richting het oeuvre van de man. Op 21-jarige leeftijd publiceerde Ellis zijn eerste boek, 'Less than Zero', dat meteen een bestseller werd. Een paar boeken later volgde 'American Psycho', een bloederig horrorverhaal dat eerst veracht werd en later verheven tot cultboek en verfilmd met Christian Bale in de hoofdrol, toen nog onbekend. Ellis schreef het boek omdat hij toen blijkbaar zelf nogal in de knoop zat en vooral iets had tegen yuppies -- een bevolkingsgroep die wordt afgeslacht in het boek. Helende ervaring om dat te schrijven, vond hij zelf.

Vervolgens ging het over Ellis' laatste filmproject, het in guerrillastijl opgenomen 'The Canyons', die helaas vooral bekendheid verwierf omdat Lindsay Lohan en pornoacteur James Deen erin meespelen en minder omdat de film met slechts $150.000 werd gemaakt. Ellis en regisseur Paul Schrader wilden aantonen dat films niet altijd met miljoenenbudgetten gemaakt moeten worden, en naar eigen zeggen vond hij het geweldig om met zoveel vrijheid te kunnen werken. Ik ben benieuwd.

Tot slot mocht het publiek vragen stellen, en daar zat onder andere bij of Ellis zichzelf, als juryvoorzitter van het filmfestival in Gent, zich nu ook 'empire' acht. Niet dus, terwijl Scorsese als juryvoorzitter van Cannes dan weer wel 'empire' is. Een interessante uitleg volgde, en die is uitgebreider en integraal online te lezen in dit artikel. Kortom, de volgende keer dat de man iets komt vertellen: gaat allen luisteren!

De procedure

20.38

Een collega en ik stappen na een lange werkdag in Vilvoorde de trein op naar Brussel.

20.45

De trein gooit alle remmen toe en stopt bruusk. We staan stil ergens in the middle of nowhere tussen Vilvoorde en Brussel.

20.50

Er wordt omgeroepen of de conducteur even naar het bestuurderscompartiment kan komen. Geen conducteur te zien. Even later of de conducteur de machinist even kan bellen, gevolgd door zijn gsm-nummer.

Geen info voor de reizigers. Dit is duidelijk hoe horrorfilms beginnen.

21.15

Er blijkt iets mis te zijn met een wissel en/of de treinbestuurder, waardoor we niet meer verder kunnen. Er wordt gezocht naar een oplossing.

De politie wordt opgeroepen -- vernemen we pas later. Een halfuur na de stilstand.

21.45

We staan een uur stil. Het grote licht is uit, de rest van het licht valt soms uit en blijkbaar zijn er nooddeuren in zo'n trein die zich weleens laten zien. Af en toe zien we mensen langs de trein lopen, en later ook agenten. 

De conducteur komt rond in de trein om te zien of alles goed is en om ons te informeren dat er hard gezocht wordt naar een oplossing. Hij stelt voor om ons te voet via de sporen naar Schaarbeek te doen wandelen, maar dat mag uiteindelijk niet van de politie. Begrijpelijk: er zijn nog een twintigtal andere sporen en treinen razen regelmatig voorbij.

22.45

Twee uur op de trein. Groot nieuws! Er is een reddingsactie op touw gezet, binnenkort komt er een andere trein aan waarop we mogen overstappen. Die brengt ons dan (hopelijk) naar Brussel.

22.55

We mogen overstappen. Via de rails blijkt dat nog niet zo evident te zijn, gelukkig dat we de 600m naar Schaarbeek niet zo moesten afleggen. En zonder perron op een trein kruipen was zonder hulp van de Securail-mannen niet gelukt. Ik heb hoop dat ik de trein van 23.56 haal en op een deftig uur in mijn bed kan kruipen -- het was een lange dag.

23.15

De trein rijdt een meter of vijftig, om dan weer tot stilstand te komen. Later blijkt dat Infrabel onze trein geen toestemming gaf om te vertrekken.

00.30

We komen eindelijk aan in Brussel Noord -- net te laat voor de laatste trein naar Gent. Op het perron worden we opgewacht door politie met waterflesjes, brandweer, Securail en een incompetente sous-chef van de NMBS. Hoewel de conducteur op de trein al was langs geweest om te vragen wat onze eindbestemmingen zijn, wordt dat op het perron nog een keer of vijf overgedaan. Voor de mensen richting Antwerpen staat een bus klaar. De rest wordt overgeleverd aan de NMBS -- weliswaar nadat een politieagente ons alle informatie geeft die zij hebben en de sous-chef dringend aanmaant een oplossing te vinden voor de rest, zes mensen die niet naar Antwerpen moeten. Twee andere politieagentes vertellen wat er gebeurd is: een bijna-aanrijding. Dat verklaart de behoorlijk volle trein die we op weg naar Brussel passeerden. 

01.22

We staan op een perron bij het kantoor van de sous-chef, die Nederlands noch Engels kan en eruitziet alsof hij elk moment een zenuwinzinking kan krijgen. Hij vraagt onze vervoersbewijzen en identiteitskaarten, om ze te kopiëren. Ondertussen komt de andere trein aan, en van ver zien en horen we veel rumoer. We hoorden al dat die passagiers moeilijker onder controle te houden waren, maar hebben geen idee wat wel of niet op die trein is voorgevallen -- hopelijk niets ernstigs.

Het huilen staat me ondertussen nader dan het hysterisch lachen.

01.45

Twee mensen van Securail komen het kantoor van de sous-chef binnen. Alle passagiers van de tweede trein -- behalve een buitenlandse studente die op weg was naar een concert in Antwerpen maar in Brussel woont -- zijn met bussen onderweg naar huis, richting Antwerpen.

02.06

Het papierwerk is gedaan, de procedure is gevolgd en we zitten eindelijk in een taxi op weg naar huis -- courtesy of NMBS.

02.46

Eindelijk in Gent. Het station ziet er behoorlijk doods uit, zo 's nachts. Nog een halfuurtje later ben ik thuis -- gelukkig stond mijn fiets paraat en moest ik niet nog verder met een bus -- 6,5 uur nadat ik de trein in Vilvoorde opstapte.

Kudo's voor onze conducteur, de Brusselse politie en Securail -- waarvan iemand me zei, toen we buiten op de taxi's wachtten: "Ik ben beschaamd dat ik voor de NMBS werk." 

Bad karma richting NMBS. Hun reactie op het hele incident: "We gaan de evacuatie van treinreizigers evalueren."

Wunderbar

Wunderbar, wunderbar! Op de één of andere reden doet dat woord me keihard denken aan de laatste jaren middelbaar - net als 'Wonderwall' van Oasis, maar dat terzijde. Toevallig is Wunderbar ook een low key hamburgertentje in Gent, waar ik en mijn vaste hamburgermaatje vorige week verzeilden.

Wij zaten in het gezellige tuintje - want indian summer - maar binnen zag het er ook heel gezellig uit (en zat je aan prachtige tafels). Naast burgers staan er ook wraps en slaatjes op het menu, en als dat even lekker is als de burgers, ga je hier nooit meer weg. Voor de kenners: ze zijn lekkerder (en groter) dan bij Jilles, en dat zijn al bijna de beste in Gent. Just sayin'. Het hele gebeuren heeft een huiselijke vibe, waardoor je je meteen thuis voelt. Aanrader - en nog makkelijk te bereiken ook!

The Sound of Sea

Sinds een paar jaar ben ik wel fan van de zee en bijbehorende kuststadjes -- behalve dan die in België, weliswaar. In Valencia vorige week kon ik mijn hartje ophalen en bleek de Middellandse Zee nog lekker warm te zijn (hoera!); in Californië was het natuurlijk een droom, en dan vooral het stuk tussen Monterey en Santa Barbara. Maar ook in Frankrijk kan het mooi zijn aan zee, zoals vorig jaar in Honfleur of toen we een paar weken geleden naar Cap Gris-Nez gingen (familie-uitje!) en het daar bijna zo mooi was als in Californië. Bijna.

Omg, het is Engeland!

Ah, who am I kidding? Californië is véél mooier. Maar hopelijk kan Oostduinkerke toch ook mooi zijn, want daar vindt dit weekend het festival The Sound of Sea plaats. Ik mocht gaan van een vriendelijk pr-bureau, maar toen moest ik plots toch werken. Laat mijn afwezigheid u echter vooral niet tegenhouden!

(hartje) #5

Kwestie van de maand stilte op mijn blog (want Californië!) goed in te leiden, hier allemaal hartjes over reizen. Je kan er maar inspiratie uit opdoen!

52 plaatsen waar je volgens The New York Times in 2014 zeker eens naartoe moet -- of gewoon ooit eens, natuurlijk. In augustus zullen er bij mij alvast twee geschrapt zijn!

Vijf redenen waarom je naar Ibiza moet gaan, en het is niet om te feesten. Dankzij Stephanie nog een bestemming op mijn lijst!

Een lijstje met goedkope citytrips (althans volgens DS), voor wie last minute nog inspiratie nodig heeft.

Een originele manier om een bestemming te kiezen: kies een boekenwinkel uit! Hier vind je alvast veel inspiratie. Ook een hippe hostel kan een reden zijn voor een bezoek, zoals dit lijstje bewijst.

Tot slot, voor de dagtrippers, nog hotspots in Parijs, Londen en Amsterdam, en ook bij Marlous vind je veel hotspots en cityguides.
____________________
De komende maand zullen hier dus geen blogposts komen, maar als je me volgt via Bloglovin' krijg je een update als er wél weer posts komen. En via Instagram blijf je natuurlijk op de hoogte van alle palmbomen die ik in Californië zal tegenkomen! 

Jim & Johan

Aangezien ik een geweldige BFF ben en de rest van Jims vrienden examens heeft (Hoera, ik heb nooit meer examens!), mocht ik afgelopen zaterdag supporteren op zijn grootste concert ooit. Meer dan 350 man, dat kan al eens tellen. Natuurlijk waren al die mensen (behalve ik, dus) daar niet voor hem, dat zou nogal raar zijn. Nee, ze waren daar voor de enige echte Johan Verminnen! Ahum.

Als echte Vlaamse cultuurbarbaar kende ik natuurlijk niets van die laatste (behalve dat ene liedje dat iedereen kent, dan) en het moet gezegd: het was niet slecht. De muziek was zelfs zeer goed en zou dus nog beter geweest zijn zonder stem, maar dat ben ik dan weer. Jim Cain zijn optreden was dan weer geweldig goed - "Mijn stem klonk vanavond écht wel goed, he?" - en nu is hij immens populair. Ga hem dus allemaal gaan zien, voor zijn concerten onbetaalbaar worden! En check vooral ook z'n oranje haar.

De reden dat Jim & Johan zaterdag überhaupt mochten aantreden, was geld inzamelen voor de organisatie Casa 93, die met dat ingezamelde geld kindjes in Zuid-India gelukkig kan maken door hen naar school te laten gaan. Hoera!

Jim z'n muziek kan je hier beluisteren en 13 juli treedt hij aan Deurle Dorp op, zo rond een uur of 15. Ik kan er helaas niet bij zijn (want California!), maar iemand moet natuurlijk wel groupie spelen. Geïnteresseerden?

LDN: Harry-liefde

Zondagochtend was hét moment daar, waarop we al zo lang aan het wachten waren: de Harry Potter Studios! Door een kleine misrekening van mijn kant - écht niet handig als je hostel niet op de kaart staat - misten we evenwel bijna de bus, maar bijna telt niet mee (en uiteindelijk was de bus zelfs te laat). En dan kon het avontuur beginnen! (Mijns inziens was een rode trein een leukere manier geweest om te arriveren, maar je kan het niet al hebben, natuurlijk.)

Ik ga er niet te veel woorden en foto's aan vuil maken om de verrassing niet te verpesten, maar het is echt wel de moeite waard als je fan bent. We kwamen er met de bus drie kwartier te vroeg toe en moesten dan nog een kwartier buiten staan wachten voor we de inkom binnen mochten, maar gelukkig was er Starbucks (yup), dus we waren gered. Met een koffie in de hand besloten we dan eerst de shop te gaan verkennen om even bedenktijd te hebben over waaraan we ons zuurverdiende geld al dan niet aan zouden spenderen. Oh boy. Wie geld heeft, koopt daar volgens mij alles op: Smekkies in alle Smaken, Chocoladekikkers, sjaals, mantels, boeken, sleutelhangers, juwelen en zelfs - ohmygod - toverstokken. Die laatste wegen overigens meer dan je op het eerste gezicht zou denken en het is dan ook geweldig awesome om er zo eentje vast te nemen en je tovenaar/heks te wanen. 

De tour zelf begint met een filmpje, waarna je de Grote Hal binnen mag, nog wat uitleg krijgt en daarna wordt losgelaten op de sets. Veel attributen worden ook getoond, er hangen over plakkaatjes met informatie en her en der loopt ook een behulpzame nerd rond om je met extra informatie te vermaken. De video guide bleek bij nader inzien niet zijn vijf pond waard: het is gewoon te lastig om alles te lezen én alle filmpjes op dat spullement te bekijken én ondertussen genoeg foto's nemen, bij voorkeur zonder dat er andere mensen opstaan. 

Na de sets kom je buiten, waar geliefde voertuigen staan, er nog een Starbucks gelokaliseerd is - voor wie een klein hongertje heeft - en je er het befaamde Boterbier kan proeven. Ik vond het eigenlijk best nog lekker, al had het vast nog beter gesmaakt als het een graad of tien warmer was (het was nogal koud, zowel het weer als het drankje) en is het door de zoetheid ook niet voor elke dag of je maag kleeft gewoon aan elkaar. Daarna ga je terug naar binnen, zie je hoe zulke filmondernemingen technisch worden aangepakt en op het einde van de rit word je beloond voor je geduld met een enorme verrassing waar je stil van wordt. Wij toch. 

Zoals ik dus zei: de moeite waard.

Lees ook: LDN Sneak peeks, LDN Sights en LDN Food

[film] Maleficent

Vroeger was 'Doornroosje' mijn lievelings-Disneyfilm - tot ik 'Tangled' zag, that is - hoewel ik de scène net voor de spinnewielprik nu nog steeds behoorlijk eng vind. Maar ja, ik vind de dingen snel eng dus dat is waarschijnlijk geen goede referentie. Anyway. Dus toen 'Maleficent' uitkwam en lovende kritieken kreeg van zowel Humo als De Standaard - wat niet zo vaak voorkomt, dat beiden een film goed vinden - moest ik wel gaan kijken. En zo geschiedde.

De film is inderdaad best goed: een behoorlijke twist op het gekende (Disney)verhaal, grappige momenten die de hele zaal deden lachen en een gevecht op het einde - de typische elementen, quoi. Maar hij is veel minder eng dan je zou verwachten door de trailer, en het einde wordt een beetje snel afgehandeld. Vind ik, tenzij ik zo mee was met het verhaal dat het gewoon zo leek. Wel jammer is dat de mooiste scène uit de eerste Disneyversie niet vertaald werd naar de modernere setting!

Ook vraag ik me net als (es) af waarom die hoorns daar zijn. Zeker als Maleficent een gewone, goede fee was, die er dan al ongelooflijk menselijk uitziet in vergelijking met de andere wezentjes die bij haar leven, waarom dan die enge hoorns? En waarom weet ze niet hoe mensen eruitzien? Slaat nergens op. Maar eenmaal het gebeurde gebeurd is, krijg je wel begrip voor haar acties en dat wordt alleen maar versterkt door haar gedrag de rest van de film.

In elk geval is het een alleraardigst filmpje en zeker een aanrader voor wie fan is van Disney, Angelina, Doornroosje of 'Once Upon a Time'. 

LDN: Food

Tijd om hier weer wat leven in te blazen en what better way dan eten? Inderdaad, geen. Vandaag een overzicht van alle leuke adresjes waar we gegeten hebben en de volgende zeker gaan eten. Want hoewel de Britse keuken niet zo heel veel voorstelt naast fish & chips zijn er belachelijk veel lekkere eetgelegenheden in Londen. Reden genoeg om binnenkort (terug) te gaan!

Toen we de hostel gevonden en de bagage er gedropt hadden, was de volgende opdracht om eten te zoeken. Het was namelijk al half twee en dan kan je al eens een hongertje krijgen. We stapten op goed geluk af in Euston Square en vonden een paar straten verder een leuke pub, waar we een lekkere hamburger aten. Haja. Wat ons trouwens die eerste keer al meteen opviel, is dat de horecamensen daar allemaal supervriendelijk zijn! We bestelden namelijk allebei gewoon een watertje, en ze stelde meteen voor om gewoon een kan kraantjeswater te brengen. Dat kom je hier nog niet meteen tegen - tenzij in Uncle Babe's Burger Bar, dan. 

Daarna gingen we op zoek naar Tate Modern met mijn niet zo feilloos oriëntatiegevoel, waardoor we My Old Dutch tegenkwamen, een knaloranje gevel waarachter bijzonder lekkere poffertjes worden geserveerd. Wij kozen voor een schotel met poffertjes, fruit, ijs en slagroom voor niet veel geld. Oké, de tafel plakte een beetje en de bediening was niet wauw, maar er zaten chocoladestukjes in de poffertjes wat al veel goed maakte. 

Die avond dwaalden we, na het museum, een beetje rond op zoek naar de dichtstbijzijnde metrohalte. Ik weet het, het klinkt belachelijk, want heb je daar niet op elke hoek een metrostation? Niet, dus. Mijn kaartlezende vaardigheden hadden het blijkbaar ook afgetrapt, want we vonden er écht geen - en als we er dan één vonden, was het gesloten voor onderhoudswerken. Typisch. Maar goed, om ons wat energie te geven besloten we eerst iets te eten in Vapiano, een keten van restaurantjes waar je je eten moet gaan bestellen aan een toog en samen met andere mensen (slik!) aan een tafel zit. Heel gezellig, wel, en ook best goedkoop aangezien er geen bediening is. En lekker, dat ook! 

Zondag was Harry-dag, en die middag aten we een snelle lunch in één van de miljoenen Pret A Mangers die je daar tegen komt. Meer dan Starbucksen! Ze hebben er dan ook meer eten dan in Starbucks, maar dan wel weer minder soorten koffie. Kiezen is verliezen. Die avond gingen we wéér hamburgers eten (ik toch), maar deze keer culinair verantwoord: in Jamie's Diner. Je weet wel, van die tv-kok. Lekker, gezellig (doch nogal groot), coole toiletten en een interieur waar alles vertaald is in dino-termen. Jamie zagen we er helaas niet. (Voor de niet-hamburgerfans: een straat verder was Jamie's Italian, wat ik dus de volgende keer ga uitproberen. En voor wie geld te veel heeft is er ook Jamie's Barbecoa. Yum.)

Maandagnamiddag trokken we, na onze culturele voormiddag in het British Museum, naar Camden Market om er voedsel te zoeken. Ik was er al eens geweest, maar wat ik nu zag leek niets op wat er nu was. Mooi! Gezellig! Duizend eetkraampjes met eten van over de hele wereld, gaande van poffertjes over Maleisisch tot Argentijns. Nadat we alles uitvoerig hadden bestudeerd, ging ik voor de paella en mijn reisgezelle voor het Maleisisch in kwestie. Lekker! De volgende keer zoek ik een hostel in de buurt van Camden Market, zodat ik er tweemaal daags kan eten en zo alles kan uitproberen. 

Later dronken we nog een smoothie in diner & milkshake bar Tinseltown, waar ik de volgende keer dus sowieso ga eten. In het straatje (Cowcross Street) tussen het metrostation (Farringdon) en de diner zelf zagen we overigens nog een aantal interessante etablissementen, mocht je daar toevallig belanden. Onderweg kwamen we onder andere nog de M&M Store tegen. Een overvloed aan M&M's in alle kleuren (en zelfs drie soorten roze! 3!) en nog meer accessoires, gaande van pyjama's over tassen gemaakt uit de zakjes. Absurd en belachelijk duur, helaas, maar wel cool. Ook kwamen we een speelgoedwinkel slash restaurant tegen, waar een vriendelijke krokodil ons begroette. We zijn niet gaan kijken naar het restaurant, maar het zag er wel een unieke ervaring uit! En tot slot belandden we in een gezellige pub in Kingsley Road, terwijl we eigenlijk op zoek waren naar het bluescafé twee deuren verder, maar dat hadden we uiteraard pas door na de cosmo's. 

Lees ook: LDN Sneak Peeks en LDN Sights

LDN: Sights

Het hoofddoel van onze trip richting Londen was een vriendin bezoeken - die uiteindelijk het geplande weekend op locatie moest filmen, zijnde niet Londen - en de Harry Potter-studio's bezoeken, maar daar komt later een aparte blogpost over. Obviously. Maar wat deden we de rest van de tijd?

Paperchase

Nadat we de hostel gevonden hadden (note to self: check op voorhand of de straat in kwestie op je kaart staat), trokken we richting eerste culturele stop van het weekend. Onderweg hielden we even halt in onze nieuwe lievelingswinkel Paperchase. Die winkel ís zo mooi en verkoopt dan nog eens prachtige dingen, beter kan je het niet treffen. De volgende keer krijgt deze winkel een apart shopbudget!

Het witte gebouw met rieten dak is The Globe, gezien onder de Millennium Bridge.

Uiteindelijk belandden we dan toch nog in Tate Modern, via de Millennium Bridge alwaar we een volledige regenboog boven de Tower Bridge mochten aanschouwen. Helaas geen kabouter met een pot goud gezien. Het museum ligt overigens naast The Globe van de enige echte Shakespeare, dus dat heb ik bij dezen ook eens gezien. Tate Modern dus, dat gelegen is in een groot oud fabrieksgebouw en dus moderne kunst huist. Er waren leuke dingen te zien, mooie dingen en vreemde dingen, maar je moet wel voor moderne kunst zijn - hoewel het gebouw op zich ook al de moeite is. En het is gratis, én op zaterdag open tot 22u, én er zijn twee geweldige museumwinkels. Cool!

Anthropologie

De volgende dag waren we door Harry tot niet veel meer in staat dan eten, dus gingen we pas op maandag naar het British Museum. In Londen zijn de musea namelijk open op maandag! Topstad, ik zei het al. Dat museum was niet echt mijn cup of tea, maar dat kan ook iets te maken gehad hebben met het feit dat ik zonodig verkouden moest worden. Gelukkig beterde het snot een beetje toen ik eindelijk een voet kon binnenzetten in Anthropologie, een winkel waarin ik mezelf wel zie wonen. Later, als ik groot ben en veel geld verdien... Ik kocht er een geweldig kunstwerkje van een beer voor mijn toekomstige wall of art in mijn toekomstig appartement en zag er deze mooie jas hangen, die ik wijselijk toch maar niet gepast heb. U raadt het al: ook deze winkel krijgt de volgende keer een eigen shopbudget.

Londen was in mijn herinneringen maar een saaie, grijze stad, maar nu staat het toch wel in mijn lijstje van favoriete steden. De zon scheen natuurlijk wel het grootste deel van de tijd en gewoon Engels kunne praten is ook mooi meegenomen, maar ik wil binnenkort zeker nog eens terug! Al was het maar om said shopbudgetten te kunnen spenderen.

Also: hier toonde ik al wat sneak peeks van onze trip.
Also²: volg me op Instagram! Nu ik een Fred heb, probeer ik daar toch minstens eenmaal daags gebruik van te maken, maar die sociale handigheid zit nog niet echt in m'n vingers...

Uncle Babe's Burger Bar

Een tijdje geleden opende in Gent eindelijk eens een échte hamburger joint met échte hamburgers - want we hadden natuurlijk al Ketchup en hamburgers bij Patrick Foleys. Uncle Babe's moest ik dus logischerwijs gaan uittesten!

Afgelopen zondag hadden we daar eindelijk de tijd voor, en het werd een geslaagde afsluiter van een prachtige zomerdag. Hoera! Bij aankomst kregen we al meteen een glas kraantjeswater, en we moesten maar roepen als dat glas leeg was. Gratis! Waarom is dit geen gewoonte in alle restaurants?

Onze cheeseburgers werden geserveerd met 'gekaasde' potato wedges (tenzij je de onion rings kiest) in een mooi schaaltje. De eeuwige burgervraag, of je hem al dan niet met je handen mag eten, werd voor ons al beantwoord door gewoon geen bestek te geven. Handig.  En lekker!

Naar het schijnt hebben ze daar ook lekkere cocktails, wat wel te verwachten viel aan de flessen drank te zien die netjes stonden uitgestald achter de bar. Wij gingen dan weer cocktails drinken in Mosquito Coast, kwestie van een change of scenery.

Next up: Ellis Gourmet Burger, sinds vorige week open aan de Korenmarkt. Hoera hamburgers!

Eat Love Ghent: dinner & drinks

Ik ga al eens gaan eten in Gent en ik dacht, laat ik mijn favoriete adresjes eens bundelen zoals Plutomeisje een aantal jaar geleden deed. Jullie kunnen alleen maar profiteren van lekker eten, nu het nog niet helemaal bikiniseizoen is.

Als je geen vroege vogel bent -- en dus niet in staat om buitenshuis te gaan ontbijten -- is 's avonds iets gaan eten natuurlijk ook leuk & gezellig. Twee favorieten van mij zijn hamburgers of pasta, en laten we in Gent van beide eens veel mogelijkheden hebben! Voor lekkere hamburgers kan je terecht bij Patrick Foley's, een pub waar ze bovendien eens hamburgers serveren, doorgaans in grote porties; het door mij nog te testen Uncle Babe's Burger Bar, het staat op de agenda; en het (in mei) geplande Ellis Gourmet Burger, dat ik in Antwerpen al testte. Mooi interieur, mooie menukaart (met ontstaansverhaal) en een portie frietjes die groot genoeg is om met twee te delen. Omnomnom!

Gezellig buiten zitten in de Amadeus in het Patershol
(bron)

Lekkere pasta haal ik dan weer bij Firenze, waar de pasta enorm lekker is (de rest naar 't schijnt ook) (probeer vooral hun tagliatelli met scampi & curryroomsaus) (tenzij je allergisch bent voor scampi's). Eetcafé Twilight heeft ook lekkere pasta's (zoals de huispasta's), net zoals buur Faits Divers. Daar ga ik, als pastalover, meestal voor de tortelloni met ricotta & spinazie, hoewel de handgesneden frietjes er ook heel lekker zijn. Voor ribbetjes kan je natuurlijk terecht bij één van de drie Amadeusen of in het minder bekende doch even lekkere Sparerib Café (hoewel de patat daar niet zo legendarisch is). En dan is er nog Ankara, waar ze lekker Turks eten serveren in gigantische porties en heel vriendelijk zijn. Top!

Den boven in Bar des Amis.

Iets gaan drinken doen we regelmatig in één van de PoléPolé-cafés in de Lammerstraat (altijd gezellig) of natuurlijk de Limonada. Stamcafé van vrienden is de Spinnekop, een bruin café met weliswaar een heel gezellige tuin en van De Walrus heb ik ook al leuke dingen gehoord. En Bar des Amis heeft een heel interessante boven met zetels, voor prepartydrinks.

Andere leuke & lekkere adresjes zijn heel erg welkom!

Eat Love Ghent: ontbijt & koffie

Ik ga al eens gaan eten in Gent en ik dacht, laat ik mijn favoriete adresjes eens bundelen zoals Plutomeisje een aantal jaar geleden deed. Jullie kunnen alleen maar profiteren van lekker eten, nu het nog niet helemaal bikiniseizoen is.

Een trend in mijn leven sinds een jaar of twee, is gaan ontbijten. Normaal krijg ik niets gedaan voor ik eten binnen heb 's ochtends, maar het vooruitzicht op lekker eten en tegelijkertijd bijpraten met een (goede) vriendin houdt me recht als ik met een lege maag op stap ga. Bij veel van deze etablissementen kan je natuurlijk 's middags voor lunch en later voor taart & koffie ook terecht, maar ontbijt is nu eenmaal de eerste (en belangrijkste, naar 't schijnt) maaltijd van de dag.

Simon Says (bron)

Zo is daar Simon Says, een leuk ingericht koffiehuisje wat buiten het centrum (zodat toeristen het niet kunnen vinden?) mét huiskat. Het ontbijt vond ik hier wat minder, maar de mooie mozaïeken tafeltjes maken dat meer dan goed en als je er per ongeluk een hele dag bleef plakken, kan je er 's avonds terecht in hun B&B. Bij Pain Perdu hebben ze dan weer heerlijk ontbijt én lekkere thee, en als je geluk hebt kan je 's zomers buiten ontbijten. Meer moet dat niet zijn. Een andere pain is Le Pain Quotidien, maar die vind ik lichtjes overpriced -- het gehele menu, eigenlijk. Dan is er natuurlijk nog de hotspot bij studenten: Het Salon. Zelf je ontbijt samenstellen komt goedkoper uit dan een formule (en met een broodje choco of confituur heb je eigenlijk al genoeg) en hier hebben ze lekkere koffies met een smaakje. Hoera!

Barista is een favoriet ten huize Pebblyn -- hoe kan het ook anders, met een palmboom in het logo? Ze serveren hier ook ontbijt, maar vooral hun koffie met smaakjes, lekkere broodjes en nog lekkerdere taarten zijn hier aan te raden. Op de ene locatie waan je je in een Gents Flatiron Building, op de andere op een boot. (Toevallig bestaat er ook een Baristaboot.) Topper! Voor een vieruurtje (koffie & taart): zie hierboven, of bij Den Hoek Af -- waar ze overigens ook ontbijt en lunch serveren. Tot slot is er nog de bekendste taartenbakster van Gent: Julie's House, waar je vooral terechtkan voor taart & cupcakes maar -- naar het schijnt -- ook voor ontbijt. Als dat voor jou voedzaam genoeg is, kan je er ook terecht voor lunch.

Andere leuke & lekkere adresjes zijn heel erg welkom!

Blogworkshop

Afgelopen zaterdag trok ik nog eens een dagje naar Brussel. Na de lunch (in Delish, nog steeds even lekker als de vorige keer) mocht ik namelijk Stephanie haar blogworkshop mee volgen. Hoera! Deze ging door in het Levis Ambiance House, een pop-upstore (en koffiebar en coworkingspace) om hun nieuwe kleurtjes in de verf te zetten. Letterlijk, dan. Ik nam een brochure mee naar huis, mocht ik mijn toekomstige appartement (of huis, wie weet) een nieuw kleurtje willen geven. Dat ze voor de inrichting ook cactussen een plaats hebben gegeven, scoort bij mij alleen maar meer punten. 

De kleurtjes van 'hedendaagse romantiek'.

De workshop ging over bloggen, meer precies over 'self-expression through blogging'. Het antwoord is duidelijk: je moet gewoon jezelf zijn, daar consequent in blijven en zo je eigen stekje in de blogosfeer opeisen en onderhouden. Hard werk, zo blijkt, en soms voelde ik me er wel een beetje out of my league. Maar zeer interessant was het wel! Ik was (toevallig) al langer van plan om mijn blog lay-outgewijs eens een update te geven -- vooropgesteld dat ik genoeg tijd had om de Blog Design Love e-course van ABM eens grondig door te nemen -- dus kan ik evengoed een inhoudelijke update doorvoeren. Ergens in augustus, als ik eens tijd heb, bijvoorbeeld. 

Ik begon ook na te denken over wie ik eigenlijk ben en wat ik eigenlijk wil doen. Onlangs had ik een geniale inval over hoe ik me het beste kon omschrijven op Twitter: Dreamer, observer and aspiring writer. Ik denk dat ik daar dus maar iets mee doe. En natuurlijk met mijn megageweldige roadtrip die er zit aan te komen. Nog maar 74 dagen, jongens! 

Een dag in... Parijs

Afgelopen donderdag trokken de vrouwen ten huize Pebblyn wederom naar Parijs. De cultureel verantwoorde reden hiervoor was de tentoonstelling van Magnum-fotograaf Henri Cartier-Bresson in Centre Pompidou -- en de 'Paparazzi'-tentoonstelling in het Centre Pompidou in Metz, wat dus niet Parijs is. 

(bron)

De tentoonstelling geeft een overzicht van zijn carrière met (gelukkig) overal uitleg bij over de fase waarin hij zich toen bevond. Zijn foto's zijn voor het grootste deel in zwart-wit, wat ze meteen een extra touch geeft. Kleurenfoto's zouden te veel concurreren met schilderkunst, zijn andere passie, waardoor hij het dus bij zwart-wit hield. De man heeft ook een film gemaakt getiteld 'California Impressions', dus die moet ik natuurlijk eens te zien krijgen. De foto boven en onder zijn twee van zijn foto's die me zijn bijgebleven, helaas zonder palmboom.

Verder hebben we niet zoveel gedaan in Parijs: Brandy Melville gezocht en gevonden, waar zuslief graag eens naartoe wilde nadat ze zag welke leuke kleren ik daar gescoord had; en wat rondgewandeld in Le Marais, naar het schijnt een wijk met veel leuke winkeltjes. Degene die wij daar tegenkwamen waren toch redelijk onbetaalbaar en niet zo speciaal leuk, maar misschien was het gewoon te laat of liepen we de verkeerde straatjes in.

Sfeerbeelden!

Kunstzinnig en al, vanop de roltrap in Pompidou.

Geheel in de stijl van Cartier-Bresson: daydreamers.

Balkonnetjes.

Tuin van de nationale archieven, in Le Marais.

Eten deden we tenslotte in Breakfast in America (locatie 2, voor de geïnteresseerden), een American diner in Paris. Top! Je zit (als je geluk hebt) in echte booths, zoals in de films/het echt, er staat constant een pot koffie op een verwarmende plaat, en je kan er de hele dag door ontbijt bestellen, waaronder een breakfast burrito. Omdat ik niet denk dat mijn maag dat aankan, hield ik het maar bij een chili con carne-burger. De persoon die dat bedacht heeft, mag een standbeeld krijgen: lekker! Geen foto's, want het was er nogal klein om dat subtiel te doen en we hadden honger, maar het zag er lekker Amerikaans uit!

Oost Best

- Waar moet je naartoe?

- Naar huis.

- Geeft het als ik mee fiets?

- Helemaal tot daar?

- Ja. Mijn vriendin woont daar.

- Oh.

- Ik moet haar dringend vertellen dat het gedaan is, zodat ik morgen met jou kan afspreken.

- Excuseer?

Dat had zondag kunnen gebeuren, but it didn't. Wat dan weer wél gebeurde, was de finale van OostBest, een wedstrijd voor bands uit Oost-Vlaanderen. Hoofdprijs: €1000, studio- en tourbustijd en een optreden in de Charlatan. Zilver en brons: hetzelfde, maar dan minder (en niet de Charlatan). Om jullie niet zo lang in spanning te houden als de slechtste presentator ooit, hier de top drie:

1. Nicely Dressed 
2. A Fish Called Louis
3. Vermilion

Al di Miseria

© Steven Hendrix

Mijn top drie komt daar niet helemaal niet mee overeen, deels omdat ik ook maar een top twee heb. Nicely Dressed was wel nice, maar niet wauw. A Fish Called Louis mocht van mij dan weer op de eerste plaats staan, maar misschien ben ik een beetje bevooroordeeld (ik heb nog samen in de klas gezeten met de zanger, en al). En op de tweede plaats had voor mij zeker Al Di Miseria mogen staan: wat een stem! Wat een muzikale begeleiding! Maar misschien niet wat ze zochten bij deze wedstrijd. En op nummer drie dan maar Red Coat, die wat rockabilly-achtige muziek brengen (denk ik, want we hebben ze net gemist. Gelukkig had ik ze al eens gezien). Of toch maar Dorian & the Grays, al was het maar voor de groepsnaam? Of Our Lips Are Sealed, want mooie zanger die bovendien goed kon zingen, of Unknown Five, want sexy zanger die bovendien goed kon schreeuwen (het was nogal heavy)?

Voor een uitgebreider verslag van de groepen, klik hier. En wie A Fish Called Louis aan het werk wil zien: morgen (woensdag 4 december) spelen ze hun verdiende concert in Café Video, in Gent - u weet wel, daar waar ik vorig jaar vier uur in de kou stond te wachten voor ene JB.

A Fish Called Louis

© Steven Hendrix

Lisboa: hotspots

Ondertussen is Lissabon ook al weer een dikke twee maanden geleden en is de temperatuur gehalveerd. Snif. Hoewel ik eigenlijk geen wauw-gevoel had bij Lissabon (zoals ik dat bij Marrakech en Kreta wel had, vandaar dat ik er ook naar blijf verwijzen), was het toch een leuke trip, met een paar plaatsen die zeker de moeite zijn om te bezoeken als je er ook eens terechtkomt. Neem wel goeie schoenen mee en zorg dat je kuiten getraind zijn, want Lissabon is gebouwd op zeven heuvels en dat merk je echt wel.

We sliepen in driedubbelstapelbedden in Independente Hostel & Suites. Ik ben al geen fan van een gewoon stapelbed, maar dit ging er toch wel over. Gelukkig was er deze keer minder uitvalgevaar dan in Marrakech en ging zuslief helemaal boven liggen. Voor de rest geen klagen gehad: vriendelijk personeel, propere badkamertoestanden en genoeg gemeenschappelijke ruimtes. Tip: je kan er eten met het personeel voor slechts €5 en het is onwaarschijnlijk lekker. Of misschien hadden wij gewoon geluk.

Het eten in Lissabon is lekker én goedkoop: de ideale combinatie. We gingen naar Pois Café, uitgebaat door een Oostenrijks koppel met allerlei specialiteiten van die streek - maar ook wel normaal eten. Als je geluk hebt, krijg je er gratis en voor niets live-muziek bij. Ook zijn we twee keer naar een vegetarisch restaurant geweest, Jardim do Sentidos. Het was namelijk écht lekker, écht gezellig en gewoon ook heel vriendelijke obers. Ook gingen we naar het iets duurdere en chiquere Carmo (Largo do Carmo), een soort van tapasrestaurant met gewoon grote porties (drie gerechten voor twee personen) waar het eten ook lekker is! Voor mijn zus haar verjaardag gingen we dan eten bij Haägen-Dazs (aangezien we geen Ben&Jerry's vonden). Ook lekker, maar net iets minder goed voor het lichaam, zo bleek. 

Je kan natuurlijk niet blijven eten, dus wat doe je daar voor de rest? Dingen bezoeken, natuurlijk. Wij bezochten maar één museum, Museu do Chiado. Dat geeft een overzicht van Portugese kunst, vanaf de 18de eeuw tot tegenwoordig. Mooie collectie moderne kunst, dat wel! Lissabon is een oude stad, waar je veel over te weten komt tijdens een (gratis) gegidste wandeling van Sandeman. Heel interessant (alhoewel net iets minder op de voorlaatste dag) en met een beetje geluk heb je Sebastiao als gids. Er zijn ook genoeg oude gebouwen te bezoeken, zoals de Torre de Belem en Castelo de São Jorge. Als je bovenop het kasteel geraakt, ben je halfdood maar word je wel beloond met een prachtig uitzicht. En pauwen. 

Castelo de São Jorge

Half Moon Run + Folly & the Hunter

Op Halloween - spannend, zeg! - gingen zuslief en ik naar het concert van Half Moon Run in de Botanique. We zagen ze vorig jaar als voorprogramma (het eerste) van Mumford & Sons, vonden ze eigenlijk echt wel goed en waren dan ook vrij euforisch toen ik ontdekte dat ze naar Brussel kwamen. Hoera!

Het begon dus met een voorprogramma, Folly & the Hunter. Ik had er nog nooit van gehoord, zuslief ook niet, maar in de aanschuifrij om binnen te mogen stond er iemand die blij was dat zij eerst speelden, zodat hij erna al door kon gaan. Of hij dat ook effectief gedaan heeft, geen idee. Ze kwamen, net als de headliners, uit Canada en spraken, niet zoals de headliners, perfect Engels én Frans. Nice. Ze maakten zelfs mopjes! Extra nice. En hun muziek was eigenlijk heel goed! Met atypische drumpartijen (die op de cd, op het eerste gehoor tenminste, minder uitkomen dan live) en een schattige zanger met een prachtige stem (als hij praat). De groep bestaat uit een zang/gitaar, keyboard/banjo, drum/keyboard en keyboard/drum. Vier personen dus, waarvan de drummer een jong gastje leek te zijn. Tot hij recht stond en opeens borsten bleek te hebben. Ahum. 

Headliner Half Moon Run vond ik precies minder goed dan de vorige keer, maar dat kan zijn omdat ik hun voorprogramma gewoon geweldig vond. Ik weet het niet. Maar ze zijn gewoon goed en vanaf 'Call me in the afternoon' kwam ik er ook helemaal door. Awesome. Ze waren ook enorm energiek, waardoor het zweet al na een half liedje het publiek in spatte - gelukkig stonden we ver genoeg. Ze mochten ook wel hun haar gewassen (en geknipt) hebben, maar goed, dat zijn ook maar details. Als bisnummer speelden ze nog een akoestische versie van 'Vampire'. Extra awesome. De extatische glimlach op het gezicht van de zanger toen het publiek het refrein (althans die ene verstaanbare zin) van huidige single 'Full Circle' meezong, was overigens écht wel schattig. 

Lisboa

Zoals iedereen dus wel weet, zijn m'n zus en ik naar Lissabon geweest. En ik heb besloten gewoon de foto's voor zich te laten spreken, met hier en daar wat extra uitleg bij. Here goes!

Wat sfeerbeelden om te beginnen.

Sinds Marrakech ben ik fan van tuinen, dus bezochten we er meteen drie. En zagen we in elke tuin wel een drakenbloedboom (linksonder)! Hoe cool is dat niet.

Natuurlijk konden we niet naar Lissabon gaan zonder naar Belem te gaan en er de pasteis de nata te eten. Er is namelijk een reden waarom ze zo bekend zijn! Omnomnom. En eenmaal daar bezochten we ook de Torre de Belem, in een ver verleden tijd een verdedigingstoren. 

Ook in Lissabon: na-apers! Niet alleen was er een lookalike van de Golden Gate Bridge (en daar ga ik normaal deze zomer heen!), maar ook was er een beeld dat verdacht veel leek op het Christusbeeld in Rio. 

Maar het ultieme hoogtepunt was toch wel het paleis en bijbehorende tuin van Monserrate in Sintra (een beetje buiten Lissabon). Prachtig. Onnoemelijk mooi. Zo'n plaats waar je nooit meer weg wil.

Sintra, door iedereen ook de hemel ingeprezen, viel ons toch wat tegen want véél toeristen. Tot we naar Monserrate gingen, dus.