Ha!-erlebnis

"Jullie dansen hier écht, of wa?"

We dansen een uur of half elf gisterenavond, een uurtje nadat bekendgemaakt werd wie de Ha! van Humo had gewonnen. Het was (voor mij) (en de rest van de redactie) niet zo'n verrassing meer, aangezien er in de Humo van vandaag een interview met de winnaar staat. Ik heb nooit naar Safety First gekeken -- te veel Amerikaanse series om te bekijken, weet u wel -- maar in het filmpje dat getoond werd, zaten toch een paar grappige momenten.

Anyway, na het eten met bijbehorend dessert (gehaktballen van Balls & Glory, bij dezen goedgekeurd!) waren we dus écht aan het dansen. Voor een keer dat het goeie muziek is, moet je ervan profiteren, zeg ik altijd. Op het hoogtepunt van de dansvloer -- denk 'Freak out' en 'Crazy in love' -- stond er toch wel een vrouw of dertig op de dansvloer te dansen. De mannen stonden naar goeie gewoonte aan de bar of op het terras, Serieuze Gesprekken aan het voeren. 

Het was een "zenderoverschrijdend" feestje en ondertussen weet ik welk bekend volk ik moet uitnodigen als ik wil dat er gedanst wordt. Zo bleek (jm) toch over een paar moves te beschikken en danst een bepaalde BV "als een wilde koe" -- althans volgens een dierbare collega. Een andere BV danste dan weer "schattig" en zelfs de Oppersnor schuifelde in een paar danspasjes voorbij. Het was me het feestje wel!

Ik heb het al vaak gezegd, but I'll say it again: beste studentenjob ooit! 

Big news!

Met het einde van het jaar in zicht, en dus ook het einde van mijn tijd bij Humo, was ik al aan het hopen op een klein wonder waardoor ik zou mogen blijven. Een correctorentest, een spannende week en heel leuk nieuws later kan ik jullie met veel plezier vertellen dat ik er mag blijven! 

Vanaf januari zal ik het correctieteam vervoegen om ervoor te zorgen dat er geen fouten meer staan in de artikels. Tijd voor een vreugdedansje! 

Het leven zoals het is: HUMO

Ondertussen heb ik bijna een maand de beste studentenjob ooit en ik denk niet dat ik er ooit nog wegga. Want niet alleen is iedereen op de redactie gewoon tof, Humo is handig gelokaliseerd tegenover Woestijnvis en zo kom ik al eens een bekende medemens tegen. Niet dat ik de tel bijhoud, of zo.

Maar wat doe ik daar nu precies? Want 'werken bij Humo' klinkt als 'schrijven bij Humo', maar helaas is dat (nog) niet het geval. Er zijn namelijk nog andere mensen nodig om een tijdschrift te maken, naast de journalisten. Eén van die mensen is de redactiesecretaresse, die ik dus vervang (omdat zij bijspringt op de lay-out omdat daar iemand met zwangerschapsverlof is, maar dat terzijde). 

Het is (gelukkig) een heel gevarieerde job, met typische secretaressetaken (zoals klasseren) en typische Humojobs (zoals de kijkcijfers samenstellen). Het gezelschap op de redactie maakt het trouwens extra gevarieerd, zoals die keer dat (jm) plots met een liedje van Samson & Gert in z'n hoofd zat en even later met (tp) gierend van het lachen naar dit filmpje aan het kijken was. Jongens.

The legend ends

Omdat ik nu eenmaal de beste studentenjob ooit heb, konden Anoniem en ik gisteren gaan genieten van Alex Agnews schunnige moppen en doordachte maatschappijkritiek in het Sportpaleis. De show had ik eigenlijk al eens gezien, maar a) het is Alex en b) het is één van zijn (voorlopig) laatste show, dus die kans kon ik niet laten liggen. Gelukkig zaten er ook nieuwe stukken in én opende hij spectaculair met vonken en vuurspuwende machines op het ritme van The 2nd Law: Unsustainable van die ene topgroep Muse. He really went with a bang. 

Voor de geïnteresseerden: de dvd van deze show van Alex komt ergens midden december uit (mooi op tijd voor de feestdagen dus. Handig) (Geïnteresseerden kunnen hier alvast een voorproefje van de show krijgen.) en volgende week donderdag kan je in Kinepolis naar een concert van Muse gaan, maar dan wel rustig gezeten in een cinemazetel. Ik kan helaas niet gaan - boehoe.

Die ochtend in de krantenwinkel

viel er eigenlijk helemaal niets te beleven, want ons verhaal begint op een woensdagavond, rond een uur of elven. "Waarom heb jij nu al een job?!" riep ze me jammerlijk toe. Of zo leek het tenminste, aangezien we mekaar slechts sporadisch nog zien en doorgaans 24/7 verbonden blijven via de modernere manieren, zoals daar zijn sms en Facebookchat. Ze slingerde nog net niet allerlei verwijten naar m'n hoofd, toen eindelijk de ware reden van haar gedrag naar boven kwam: Humo zocht een jobstudent.

Een nachtelijke motivatiebrief (die, al zeg ik het zelf, best goed is), twee dagen nagelbijtend wachten op telefoon of mail, een avondlijk telefoontje, een vreugdedansje, een stressy treinrit naar Vilvoorde (en minder stressy terug), nog nagelbijtender wachten op het verlossende telefoontje en een inwendig vreugdedansje (want ik had vergadering) later kan ik jullie het heuglijke nieuws meedelen dat - hoera! - niemand minder dan ondergetekende de nieuwe jobstudent bij Humo zal zijn! 

Ik laat hier even plaats voor alle gelukswensen, verbaasde gezichten en vloekende mensen omdat zíj Humo's nieuwe jobstudent wilden zijn.

Dus ja, vanaf overmorgen zal ik me elke donderdag en vrijdag op de mythische Humoredactie bevinden, onder de vleugels van Guy Mortier en de zijnen (niet dat De Snor daar nog (vast) werkt). Ik hoef jullie vast niet te zeggen hoe geweldig hard ik ernaar uit kijk. En het beste van dit alles: ik moet er maar om 10u beginnen, wat betekent dat ik niet extreem vroeg maar gewoon te vroeg moet opstaan. Als jullie me nu willen excuseren, ik ga nog een vreugdedansje doen.