Jim & Johan

Aangezien ik een geweldige BFF ben en de rest van Jims vrienden examens heeft (Hoera, ik heb nooit meer examens!), mocht ik afgelopen zaterdag supporteren op zijn grootste concert ooit. Meer dan 350 man, dat kan al eens tellen. Natuurlijk waren al die mensen (behalve ik, dus) daar niet voor hem, dat zou nogal raar zijn. Nee, ze waren daar voor de enige echte Johan Verminnen! Ahum.

Als echte Vlaamse cultuurbarbaar kende ik natuurlijk niets van die laatste (behalve dat ene liedje dat iedereen kent, dan) en het moet gezegd: het was niet slecht. De muziek was zelfs zeer goed en zou dus nog beter geweest zijn zonder stem, maar dat ben ik dan weer. Jim Cain zijn optreden was dan weer geweldig goed - "Mijn stem klonk vanavond écht wel goed, he?" - en nu is hij immens populair. Ga hem dus allemaal gaan zien, voor zijn concerten onbetaalbaar worden! En check vooral ook z'n oranje haar.

De reden dat Jim & Johan zaterdag überhaupt mochten aantreden, was geld inzamelen voor de organisatie Casa 93, die met dat ingezamelde geld kindjes in Zuid-India gelukkig kan maken door hen naar school te laten gaan. Hoera!

Jim z'n muziek kan je hier beluisteren en 13 juli treedt hij aan Deurle Dorp op, zo rond een uur of 15. Ik kan er helaas niet bij zijn (want California!), maar iemand moet natuurlijk wel groupie spelen. Geïnteresseerden?

[ep] Don't Look Back

Wie het nog niet wist, kent hem waarschijnlijk niet persoonlijk, maar mijn favoriete oranjeharige vriend heeft een ep uit. Een wat, vraagt u? Een ep, extended play. En wel 24 minuten en 25 seconden lang, is 'Don't Look Back' van de enige echte Jim Cain, hier volledig te beluisteren. Hoera! (Ooit wist ik vanwaar die naam komt, maar ondertussen ben ik dat natuurlijk al lang vergeten.) Op de ep staan 6 tracks, waarvan de titelsong één van twee nieuwe is. 

Jim opent met een vleugje mondharmonica op 'Ball and Chain', iets wat nog vaker terug zal komen op de ep -- en de rest van zijn liedjes, for that matter. In het liedje kan hij uiteindelijk zijn ball & chain van zich afschudden, na helaas een paar onzuivere noten. Opbeurende teksten zijn overigens niet echt zijn ding, zoals ook blijkt uit de tweede song 'Demons'. Deze begint dan weer met een paar gitaarklanken die mooi over elkaar gemixt zijn. Een soort van eenmansorkest, zeg maar, wat vooral in nieuwkomer 'The Vision' blijkt als Jim zijn gitaar gebruikt als percussie. Like!

Can you tell me, who are these demons and why do they wear your face?

'The Road Tells Stories', een waarheid als een koe, begint met zo mogelijk nog mooier gitaarwerk dan 'Demons' en ook uit de zang blijkt de kwetsbaarheid die Jim toont als hij zingt. Ook in 'Girl From Across the River' heeft-ie het niet gemakkelijk, op zoek naar het meisje aan de overkant. Zei ik dat al dat z'n teksten niet al te opbeurend zijn? In 'Don't Look Back' speelt ene Terry (ik weet het: wat voor naam is dat eigenlijk?!) de hoofdrol, na een intro die sprekend lijkt op die van Springsteens 'Shackled & Drawn'. Niet voor niets is The Boss Jims lichtende voorbeeld. 

Kortom, wie fan is van singer-songwriters met gitaarskills, mix-skills en oranje haar, is hier zeker aan het juiste adres. Live doet hij het namelijk ook best goed, zoals hij vorige week op Filologica's Vrij Podium nog maar eens bewees -- weliswaar bijgestaan door een pianiste en bassist. Voor upcoming shows moet je op z'n Facebookpagina zijn, of 14 juni in de Zebrastraat (in Gent), waar hij het voorprogramma van (niemand minder dan) Johan Verminnen speelt. True story.

Looking for the girl from across the river?

Jake Bugg - Shangri La

Een tijdje geleden noemde iemand me een muziekrecensent en om die titel in ere te houden, volgt hier een paar maanden na datum mijn mening over Jake Buggs tweede worp, Shangri La. Sinds ik vorig jaar zo'n vier uur aan het doodvriezen was en de dag erna zijn eerste cd (Jake Bugg) beluisterde, ben ik fan van de nog steeds piepjonge Jake. En toen ik hem in maart live aan het werk zag en zijn vingers die gitaren zag bespelen, dacht ik van wow. Dus toen zijn tweede cd uitkwam, moest ik die natuurlijk ook hebben. 

Oost Best

- Waar moet je naartoe?

- Naar huis.

- Geeft het als ik mee fiets?

- Helemaal tot daar?

- Ja. Mijn vriendin woont daar.

- Oh.

- Ik moet haar dringend vertellen dat het gedaan is, zodat ik morgen met jou kan afspreken.

- Excuseer?

Dat had zondag kunnen gebeuren, but it didn't. Wat dan weer wél gebeurde, was de finale van OostBest, een wedstrijd voor bands uit Oost-Vlaanderen. Hoofdprijs: €1000, studio- en tourbustijd en een optreden in de Charlatan. Zilver en brons: hetzelfde, maar dan minder (en niet de Charlatan). Om jullie niet zo lang in spanning te houden als de slechtste presentator ooit, hier de top drie:

1. Nicely Dressed 
2. A Fish Called Louis
3. Vermilion

Al di Miseria

© Steven Hendrix

Mijn top drie komt daar niet helemaal niet mee overeen, deels omdat ik ook maar een top twee heb. Nicely Dressed was wel nice, maar niet wauw. A Fish Called Louis mocht van mij dan weer op de eerste plaats staan, maar misschien ben ik een beetje bevooroordeeld (ik heb nog samen in de klas gezeten met de zanger, en al). En op de tweede plaats had voor mij zeker Al Di Miseria mogen staan: wat een stem! Wat een muzikale begeleiding! Maar misschien niet wat ze zochten bij deze wedstrijd. En op nummer drie dan maar Red Coat, die wat rockabilly-achtige muziek brengen (denk ik, want we hebben ze net gemist. Gelukkig had ik ze al eens gezien). Of toch maar Dorian & the Grays, al was het maar voor de groepsnaam? Of Our Lips Are Sealed, want mooie zanger die bovendien goed kon zingen, of Unknown Five, want sexy zanger die bovendien goed kon schreeuwen (het was nogal heavy)?

Voor een uitgebreider verslag van de groepen, klik hier. En wie A Fish Called Louis aan het werk wil zien: morgen (woensdag 4 december) spelen ze hun verdiende concert in Café Video, in Gent - u weet wel, daar waar ik vorig jaar vier uur in de kou stond te wachten voor ene JB.

A Fish Called Louis

© Steven Hendrix

Half Moon Run + Folly & the Hunter

Op Halloween - spannend, zeg! - gingen zuslief en ik naar het concert van Half Moon Run in de Botanique. We zagen ze vorig jaar als voorprogramma (het eerste) van Mumford & Sons, vonden ze eigenlijk echt wel goed en waren dan ook vrij euforisch toen ik ontdekte dat ze naar Brussel kwamen. Hoera!

Het begon dus met een voorprogramma, Folly & the Hunter. Ik had er nog nooit van gehoord, zuslief ook niet, maar in de aanschuifrij om binnen te mogen stond er iemand die blij was dat zij eerst speelden, zodat hij erna al door kon gaan. Of hij dat ook effectief gedaan heeft, geen idee. Ze kwamen, net als de headliners, uit Canada en spraken, niet zoals de headliners, perfect Engels én Frans. Nice. Ze maakten zelfs mopjes! Extra nice. En hun muziek was eigenlijk heel goed! Met atypische drumpartijen (die op de cd, op het eerste gehoor tenminste, minder uitkomen dan live) en een schattige zanger met een prachtige stem (als hij praat). De groep bestaat uit een zang/gitaar, keyboard/banjo, drum/keyboard en keyboard/drum. Vier personen dus, waarvan de drummer een jong gastje leek te zijn. Tot hij recht stond en opeens borsten bleek te hebben. Ahum. 

Headliner Half Moon Run vond ik precies minder goed dan de vorige keer, maar dat kan zijn omdat ik hun voorprogramma gewoon geweldig vond. Ik weet het niet. Maar ze zijn gewoon goed en vanaf 'Call me in the afternoon' kwam ik er ook helemaal door. Awesome. Ze waren ook enorm energiek, waardoor het zweet al na een half liedje het publiek in spatte - gelukkig stonden we ver genoeg. Ze mochten ook wel hun haar gewassen (en geknipt) hebben, maar goed, dat zijn ook maar details. Als bisnummer speelden ze nog een akoestische versie van 'Vampire'. Extra awesome. De extatische glimlach op het gezicht van de zanger toen het publiek het refrein (althans die ene verstaanbare zin) van huidige single 'Full Circle' meezong, was overigens écht wel schattig. 

He's back!

Als de die hard-fan die ik ben, zocht ik meteen iemand om mee te gaan toen ik ontdekte dat Bart Peeters na zijn sabbatjaar (die er eigenlijk twee waren) terug van weggeweest is en in De Roma zou spelen, eind juni. (Voor alle duidelijkheid: dat was voor die snoodaards lieten weten dat hij ook in Gent zou optreden - eind juli, voor de geïnteresseerden.) 

We hebben er wel een leuk avondje Antwerpen van gemaakt, waar we de mooiste straat van Antwerpen ontdekten;

Cogels-Osylei

met een drankje op het zeer kleurrijke terras van Wattman zaten;

Wattman

 een lekkere hamburger bij De Burgerij aten;

Smokey bacon

en tot slot van het optreden zelf genoten. Hoera!

(Hiervan helaas geen foto's omdat er stond dat je niet mocht fotograferen. Natuurlijk was ik zo ongeveer de enige die zich aan die regel hield, maar goed.)

Het optreden was natuurlijk fantastisch, het is dan ook Bart Peeters. Ondertussen is er wel een wissel gebeurd bij de percussie en is de violist getrouwd. Daar gaat mijn kans. Nog meer voor de geïnteresseerden: hij zong veel nieuwe liedjes, dus een nieuwe cd kan niet lang meer uitblijven. Hip hoi!

Awake my soul

lend me your hands and we'll conquer them all

but lend me your heart and I'll just let you fall

lend me your eyes I can change what you see

but your soul you must keep totally free

Reena Riot

Vrijdagavond konden Anoniem en ik gratis naar de EP-voorstelling van Reena Riot, met tickets die ik gewonnen had door slechts 19 fouten te maken op het Grote AUGentdichtee. Hoera! Voorprogramma van dienst was de zoon van een BV, Nevada Fellow. Hij was jong en nu al best oké, dus daar zit wel meer potentieel in. Maar stiekem waren we toch heel blij toen het tijd was voor de hoofdact van de avond: Reena Riot. 

Ze kwam alleen op, slechts geflankeerd door een gitaar en een stem waar je mond van openvalt. Van lage tonen zoals Trixie Whitley ging ze naar extreem hoog, zoals iemand die extreem hoog kan zingen en toch geloofwaardig overkomt. Wauw. Toen de rest van de band (toetsen/gitaar, bas en drums) er voor het tweede liedje bijkwam, was het plaatje compleet. Wat een stem. Wat een geluid. Wij zijn fan! 

De volledige EP (de volle vijf liedjes, that is) kan je hier beluisteren. Hoera! En om je ondertussen ergens mee bezig te houden, hier een extreem schattig stripje van Calvin & Hobbes. 

Mijn week

Maandag was er naar goeie gewoonte Schampervergadering, waar ik mijn gezicht nog eens liet zien. Ik heb de vergadering wel niet mee voortgezet op café, wat me na het vermoeiende weekendje Amsterdam een slimme zet leek. Dinsdag was er de infovergadering voor het nieuwe presidium (twijfeltwijfel), gevolgd door een Boombal. Met de rest van m'n week in het vooruitzicht besloot ik dat laatste maar aan mij te laten voorbijgaan en een avondje te bachelorpaperen. Want ja, paasvakantie is papertijd. Hoera! 

Ahum.

Woensdag was er dan het hoogtepunt van het redactionele jaar bij Schamper met de enige echte Schamperfuif, waar ik als trouw redactielid ook maar heen ging. Af en toe een fuif kan geen kwaad. En ik moet zeggen, het is gek om die mensen buiten hun gewone omgeving te zien. Wat ik allemaal niet bijgeleerd heb! Bijvoorbeeld dat er effectief mensen zijn die m'n blog uit vrije wil lezen: wees welkom! De muziek was niet zo slecht als ik gevreesd had, al had Threesome hun foute plaatjes wel nog fouter kunnen maken. Meer van dit, bijvoorbeeld:

En op donderdag was er een zoveelste (oké, derde) muzikale hoogtepunt: Mumford & Sons! Woehoew! Het was niet zo wauw als Muse, maar ze waren echt wel goed. De sfeer die ze creëren, namelijk die van een gezellige zomeravond op een (festival)weide werd versterkt door de massa aan lampjes die hing in het Sportpaleis en het publiek dat letterlijk alles meezong. Liedjes van beide cd's passeerden de revue - nu eens opzwepend, dan weer rustig en ingetogen - en na een magistraal, fenomenaal, machtig en gewoonweg fantastisch 'Dust Bowl Dance' gingen ze even de bluegrass-toer op met een a capella-versie van 'Reminder' en (waarschijnlijk) klassieker die niemand hier kent. Om dan af te sluiten met 'I will wait'. It was amazing.

Ook de voorprogramma's mochten er best zijn, overigens. En dan vooral het eerste, Half Moon Run, die een soort experimentele indierock spelen. Of zoiets. De volgende, Mystery Jets, waren niet slecht, maar de groepsleden waren van het soort die ik 's avonds toch niet graag zou tegenkomen - denk foute pornosnorren en mottige vestjes.
Voor een professionele recensie, klik hier. Foto's van het concert kan je hier vinden - niet de mijne, want zuslief had haar fototoestel mee. 

Om de week in stijl af te sluiten, was er op vrijdag het Galabal der Filologen. Na even getwijfeld te hebben, zocht ik een date/styliste/make-upartieste en kocht ik een ticket. Dat bleek de beste beslissing van de week te zijn, want het was een zalig feestje. Alle complimentjes over m'n outfit en make-up mogen gericht worden m'n Marrakechmaatje - complimentjes over m'n haar en danskunsten zijn dan weer volledig mijn verdienste. Ik heb mee eigenlijk nog nooit zo geamuseerd op een niet-Boombalfeestje, dus dat wil wat zeggen. Op dat ene vestimentaire probleem na, was het een fantastische avond - zeker met de live rock-'n-rollmuziek van Blazzy Juice!

Dit weekend dient vooral om bij te slapen en toch maar eens te beginnen aan al dat schoolwerk. Veel succes gewenst aan alle medestudenten! 

Jack & Jake

Gisterenavond zag ik Jake Bugg eindelijk live optreden (voor de niet-volgers: eind november stond ik vier uur in de kou om hem een paar vragen te stellen, maar zag ik hem dus niet spelen). Het was in elk geval zeker de moeite, want: amai! 

Goddelijke Jake ...?

Trouble

Gisterenavond kwamen mama en ik per toeval op de BBC terecht waar we even later konden genieten van deze prestatie. Ik vond het nog verrassend goed, om Taylor Swift te zijn. Ik vraag me alleen af of ze wel live zong, want soms hield ze haar micro wel heel ver van haar mond. Vond ik. 

En ja, ik vind ook dat ze best een mooi kleedje aan heeft.

MUUUUUSE!

Gisteren was het eindelijk zover. Na een halfjaar uitkijken en lichtjes hysterisch worden bij het vooruitzicht, gingen we ein-de-lijk naar Muse. MUSE! We vertrokken om 15u om toch zeker op tijd te zijn, deze keer gelukkig zonder gesloten opritten of vervelende omleidingen die je naar the middle of nowhere leiden, waarna je opeens in Nederland uitkomt. We konden rustig doorrijden en om 16u30 stonden we dan te bevriezen bij de hekkens voor het Sportpaleis. Want MUSE!

Na 2u15 gingen de deuren eindelijk open. Gezien het zes jaar geleden was dat ik er nog eens was geweest, en we dan met een hele bende waren, wist ik niet goed waarheen spurten. Gelukkig had zuslief me het op voorhand gezegd (eerst rechtdoor, dan naar rechts en keihard lopen). En het loonde: we stonden op de tweede rij! Op twee meter van waar Matt Bellamy zou staan! Leve MUSE!

Na een opwarmertje met de Betties - alle oudjes overleefden het en nee, ik had eerst niet door waarop er opeens zoveel applaus was, blijkt dan dat Matt & Dom hen kwamen aankondigen - en het voorprogramma van Andy Burrows - met een zanger die dringend een nieuwe kapper moet zoeken en een bassist die leek op McGee met het ego van Tony, kon het spektakel eindelijk beginnen.

WIJ HEBBEN MUSE GEZIEN!

En ja, Matthew Bellamy zingt in het echt even goed als op de cd's, zo goed dat ik me in het begin afvroeg of hij niet aan het playbacken was. Van zijn gebroken voet was niets meer te merken, hij stuiterde op het podium rond alsof er niets aan de hand was. Drummer Dominic Howard had eerst een leuk rood t-shirt met panterprint aan, maar ruilde dat op het einde helaas om voor een rood trainigspakachtig ensemble. Bassist Christopher Wolstenholme waagde zich aan wat gezang, wat best meeviel maar een beetje eentoning was. 

Hoewel Matt (want ik mag Matt zeggen) er in interview luidop over droomde om een ruimteschip neer te laten in de plaatsen waar ze speelden, werden het gewoon schermen. Heel veel schermen. Very impressive, maar als drummer zou ik me toch niet zo op m'n gemak voelen met tonnen scherm boven mijn hoofd. Nu ja, Dom (want ik mag Dom zeggen) liet niets van ongemak blijken. Op het einde gooide hij ook zijn drumstokjes in het publiek, wat zuslief bijna het leven kostte. Maar toch: mooi geprobeerd!

Het publiek, dat tijdens de voorprogramma's langzaam in slaap aan het sukkelen was, kwam gelukkig tot leven toen Muse op kwam. Haja, wat stond iedereen er anders te doen? Het (enige) vervelende aan zo'n opgepept publiek is dat ik bij momenten Matt niet meer hoorde zingen, maar uit het publiek moest afleiden welke lyrics ik uit de donkere krochten van mijn brein moest halen. Dat gaf natuurlijk ook wel leuke effecten, zoals tijdens 'Time is running out' en 'Surival', waar het publiek de rol van het koor op zich nam. En voor wie nog zou twijfelen: 'Madness' is live een geweldig nummer, met massa's paarse laserstralen die zorgden voor een apart sfeertje.

Kortom, het was geweldig. Amazing. Fantastisch. Awesome. En zeker voor herhaling vatbaar. Yay, MUSE!

Wie een professionele recensie wil lezen, kan hier (DS) of hier (Humo) terecht en voor meer foto's kan u hier (DM) terecht. Wie zich afvraagt wat ik eigenlijk van hun laatste cd The 2nd Law vond, kan hier terecht. En wie Muse nu (nog eens) live aan het werk wil zien, op dinsdag 18 juni spelen ze op Werchter Boutique. En excuseer mocht ik hier en daar wat incoherent overkomen. Ik ben nog steeds wat aan het bekomen van het feit dat ik Muse gezien heb.

79 snaren

Of waren het er nu 97? Punt is dat ze er heel veel bij zich hadden, The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band. Maar het was goed. Het was fantastisch. Al wie spijt heeft dat ze toch niet zijn kunnen gaan: terecht. Maar zoals ik al zei, op Dranouter heb je nog een kans. 

De muzikanten zijn stuk voor stuk geniale artiesten. Omdat ik niet zo veel van gitaren en banjo's ken, focuste ik me vooral op de violist en wauw. Amazing. 

De acteurs/zangers waren ook goed. Voor wie nog zou twijfelen: Veerle Baetens kan écht zingen. Amai. 

En nu ik toch bezig ben, even vermelden dat het geluid ook fantastisch was, wat met zoveel instrumenten niet zo voor de hand ligt - weet ik van Boombals. Maar toch: ik hoorde alle instrumenten, terwijl het geluid toch niet overdreven luid stond zoals je wel vaker hebt. Ik toch. Applaus!

Misschien moet ik ook iets zeggen over de inhoud. Ze speelden de liedjes van de cd (die overigens zeer aan te raden is), aangevuld met andere bluegrasshits, zoals daar zijn: 'Do I ever cross your mind' van Dolly Parton en 'I'll fly away', die klassieker die iedereen kent maar waarvan niemand echt weet wie hem geschreven heeft. (Volgens Wikipedia ene Albert E. Brumley, voor de nieuwsgierigen.) Tussen de liedjes door gaven Johan Heldenbergh (vaak) en Veerle Baetens (af en toe) wat commentaar op de liedjes of een heel exposé over hoe die muziek ontstaan is. Het was dus ook een leerrijke avond! Afsluiten deden ze met een slaapliedje. Waarschuwing: het heeft de neiging in je hoofd te blijven zitten!

En in het lijstje van Foto's met beroemdheden (of BV's) kan na Bart Peeters en Lieven Scheire nu ook Veerle Baetens. Samen met een gesigneerde cd. Hoera!

Kerst & muziek

Nu Sinterklaas gepasseerd is, mag het duidelijk worden dat Kerstmis eraan komt. Een boom in je living, lichtjes in de tuin (of gewoon overal) en bovenal: kerstliedjes mogen ongegeneerd gespeeld en beluisterd worden, zonder je eraan te ergeren. Daarom: mijn top 5 met kerstliedjes - of althans liedjes die in mijn oren aan Kerstmis doen denken. 

1. When the Thames froze (Smith & Burrows)

Hét kerstlied bij uitstek van vorig jaar. Jammer dat ik er niet bij was toen ze het live speelden op het dak van het Glazen Huis (wie zet dat nu ook in Antwerpen), maar ook voor de tv kreeg ik er kippenvel van.

2. Home (Tom Helsen & Geike Arnaert)

Het MFL-lied van een aantal jaren geleden, wat sowieso een kerststemming brengt. En het is gewoon ook een mooi liedje.

3. Riverside (Agnes Obel)

Mijn ontdekking van vorig jaar tijdens deze periode, hoewel het toen eigenlijk al niet meer nieuw was. Zie het dan maar als vintage of zo.

4. Niets of niemand (Bart Peeters)

Laatste nieuwe liedje van Bartje Peeters, wiens sabbatjaar nu wel eens gedaan mag zijn. Ideaal om in de armen van je (imaginary) lief te kruipen.

5. All I want for Christmas (Mariah Carey)

En natuurlijk geen échte Kerst zonder 'All I want for Christmas' van Mariah Carey. Dûh.

Of misschien in deze nieuwe versie?

Wat 'n avond

Even het feit vergetend dat het ondertussen december is, de examens elke dag dichterbij sluipen en ik al mijn kerstcadeautjes nog in orde moet brengen, presenteer ik jullie hier het verhaal van mijn maandagavond vorige week. Had je me die maandag gezegd dat ik die avond vier uur vrijwillig in de koude zo doorbrengen, ik had je niet geloofd. Maar raad eens wat ik die avond deed? Juist ja.

Aanleiding was de mail die de (waarschijnlijk) wanhopige cultuurchefs van Schamper stuurden, omdat er blijkbaar (weer) een artikel niet in orde zou raken en of iemand zin had om naar The Dandy Warhols of Jake Bugg te gaan en die te recenseren. Ik dacht: sure, en ik mailde dat ik Jake wel wou gaan kijken en hem eventueel een paar vragen stellen. Was dat even optimistisch gedacht van mezelf. 

Het optreden, in een cafeetje aan de Beestenmarkt, was vooraf minimaal aangekondigd (naar 't schijnt), maar toch was het om 20u al helemaal volzet - terwijl het pas zou beginnen om 21u30. Jammer genoeg was m'n partner in crime er net te laat, waarna ze mij belde om me op de hoogte te stellen. Toen ik een klein halfuurtje later aangefietst kwam, zag ik meteen waar het feestje te doen was. Volk, niet te doen! Met volle moed en vrouwelijke charmes probeerden we binnen te geraken via de cafébaas. Helaas. Dus besloten we de achteruitgang te zoeken (die verbazend makkelijk gevonden was) en die in de gaten te houden voor als de snotaap en z'n entourage arriveerden, met het strakke plan om dan z'n managers (jaha, de kerel is amper 18 en heeft er twee) te strikken en hen lief te vragen om een interview te regelen voor ons. De ene, minder louche uitziende kerel zei dat hij het altijd eens kon vragen. Hoera!

Het optreden zelf konden we van buiten jammer genoeg niet zo goed mee volgen en na een tijdje kregen onze voeten (en de rest) echt wel koud. Maar dan. Dan was het optreden gedaan en gezien Jake vandaag nog naar Zürich* moest zou hij wel niet te lang wegblijven. Toch? Na een halfuur was het meeste volk weg, op enkele die-hards en ons na. Een ongelooflijke hipster (ze liet haar LP signeren. Seriously.) werd door de boodschappenjongen wel naar binnen gevraagd, wij roken een kans (en warmte) en renden haar achterna. Een waar avontuur.

En dan. Dan moest Jake eerst naar de wc - hij is ook maar een mens, maar dan zou hij signeren wat we wilden dat hij signeerde. En als hij dan toch bezig is, kunnen we hem meteen maar enkele vraagjes stellen. Toch? Toch. En dus ga ik 3 maart naar Jake Bugg in de Botanique. Ben ik daar ook eens geweest.

[Het volledige verslag van de avond kan je in Schamper lezen. Waar anders.]
___________________________
* Dinsdag verscheen echter op z'n Facebookpagina dat het concert in Zürich helaas niet kon doorgaan. Te lang gefeest in Gent? Ik denk het wel.

Music Monday: Babel

Sinds ik mede dankzij moederlief Mumford & Sons ontdekte, is er geen houden meer aan. Ik ben fan! Het was dan ook reikhalzend uitkijken naar hun tweede cd en hun volgende passage in België (naast Werchter, that is). En ja hoor, moi heeft kaarten voor hun concert op 28 maart. SCORE, zeggen ze dan.

Music Monday: The 2nd Law

Eeuwen heb ik erop zitten wachten en daar was ie dan! Sinds kort gerecenseerd in Dilemma, voor mijn trouwe lezers ook hier besproken. Maar helaas. Hij was het wachten niet echt waard...

*insert dramatische stilte*

Woorden & Daden

Wie denkt dat studenten tegenwoordig enkel met zichzelf en hun hipster-status bezig zijn, heeft het goed mis. Niet alleen heeft de focus van Dilemma het daarover, maar gisteren organiseerde Filologica ook een tweede benefietavond, ten voordele van SOS Kinderdorpen. Een avond met literatuur & muziek, wat heeft een mens meer nodig?

Tijd, zo blijkt. Ik was zelf al een halfuur officieel te laat, hoewel er dan nog niemand was en de eerste act nog een kwartier (of zo) later begon. De laatste act eindigde dan weer om 3u15 - heb ik van horen zeggen. Ik lag toen al lang te ronken in mijn bed, om me voor te bereiden op het stressmoment van deze ochtend.* Maar mocht ik helemaal wakker en kerngezond geweest zijn, ik was gebleven. Het was namelijk écht gezellig.

De avond begon met de eerste ontdekking van de avond, Tommigun. Ik had die nog nooit gezien, maar hun naam zei me wel iets. Blijkbaar zijn ze best nog goed en al! Als ze dit kunnen zingen in een eigen arrangement (lees: twee stemmen en een gitaar) zonder het compleet te verpesten, dan zijn ze goedgekeurd! Hierna volgende twee auteurs, Marc Reugebrink en Kristien Hemmerechts, die kwamen voorlezen uit een boek. Ons aller concentratieniveau wanneer ons proza wordt voorgelezen bleek toch niet zo fantastisch; ik vraag me af hoe kinderen dat doen!

Na de eerste pauze trad Peut-être Demain op, een naam die jullie hier vast wel al zagen passeren. Jammer dat er geen mogelijke danspartners waren, maar wel een goed optreden! En dan begon de poëzie, met Willy Spillebeen - wiens naam en lichaamsbouw toch niet overeenkomen - en Filologica's eigenste regissseur (yvp). Hopelijk zijn 's mans regievaardigheden beter dan zijn voorleesvaardigheden...

Na de tweede en laatste pauze (de derde werd geschrapt wegens tijdgebrek) trad Neeka op. Wat een stem. Ik denk dat dat het enige moment was van de hele avond waarop werkelijk de hele zaal stil was. En als zelfs Jim haar fenomenaal vindt, dan wil dat wel wat zeggen. Kijken & luisteren, die handel! Hierna volgde Yves Pétry, die een fragment voorlas uit zijn volgende roman. Het klonk veelbelovend, over die allesomvattende eerste verliefdheid en bijhorende verwarring. Filologica's dichttalent sloot het literaire deel van de avond af, met (cvdb), (rr) en (avv). Als (avv) na het eerste gedicht van (cvdb) "Ow shit" zegt, weet je wel hoe laat het is: tijd om te beginnen sparen voor haar debuutbundel. (avv) viel natuurlijk ook best te pruimen, hoewel ik sommige details uit zijn privéleven eigenlijk niet wou weten. Hierna kwamen nog S.A. Barstow, maar na (avv) was het al 01u45 en ik besloot wijselijk huiswaarts te keren zodat mijn lichaam zonder al te veel problemen kon opstaan voor het stressmoment van deze ochtend.*

Al bij al was het een gezellige avond, mét goeie muziek & poëzie! Laat Woorden & Daden III maar komen!

________________________

* Guess who's going to Mumford & Sons? It's me! *driedubbele vreugdedans*

I will wait

Driewerf hoera, want de eerste officiële single van de nieuwe cd Babel van Mumford & Sons is uit en wordt al (volop) gedraaid op de radio. Voor de mensen die hem telkens net gemist hebben of geen radio hebben/luisteren, I present to you: "I will wait". Enjoy.

Voor de mensen die er (ook) niet genoeg van kunnen krijgen, op Pinkpop debuteerde een ander liedje van hun nieuwe cd, "Where are you now". Het liedje begint vanaf 4 minuten, daarvoor krijg je nog wat geïnterview.