Vier dagen, vier films

Vorige week was het naar goeie gewoonte Fortis Film Days in verschillende bioscopen verspreid over het land. Vier dagen film voor maar vier euro per film! Precies een natte droom. Ik ben dan ook vier keer geweest (kwestie van het symbolisch te houden), en hier is een korte recap van de films die ik zag. Hoera!
Protip: als je dit jaar je fix van films gemist hebt, schrijf het dan alvast in je agenda/smartphone voor volgend jaar. Ik ga ervan uit dat er volgend jaar wel weer een editie zal zijn.

De eerste film die op mijn gezelschap mocht rekenen, was 'Lucy', waarin Scarlett Johansson per ongeluk verandert in een (moord)machine. Het uitgangspunt is een beetje freaky, namelijk dat mensen maar 10% van hun totale hersencapaciteit gebruiken -- de enige levende wezens die beter doen, zijn dolfijnen, met 20% -- en wat er zou gebeuren als mensen hun hersenen meer konden gebruiken. Morgan Freeman verzorgt het wetenschappelijke gedeelte van de film -- hij is niet voor niets presentator van 'Through the Wormhole', en Scarlett toont nog maar eens dat ze wel degelijk kan acteren en niet alleen gecast wordt vanwege haar lichaam.

Nummer twee op mijn veroveringstocht door de bioscoop was 'Third Person', een film vol topacteurs. Het was ook een goede film (hoera!), en ofwel is hij ingewikkelder dan 'Inception' -- droomt hij nog op het einde, of niet?! -- ofwel hebben wij er te diep over nagedacht. In de film zien we drie koppels die het moeilijk hebben -- two's company, three's a crowd -- en die al dan niet iets met elkaar te maken hebben. Recensenten vinden de film precies niet zo goed in vergelijking met vorige films van de regisseur, maar die heb ik niet gezien. Ik vond de film dus wél goed en er zitten een paar pakkende scènes in. En ja, ook een scène waarin Olivia Wilde naakt en giechelend naar haar hotelkamer loopt. Just saying.

Als derde (en de eerste op zaterdag) (ja, zo erg ben ik wel) ging ik naar 'The Drop', die film van half-Belgische makelij (en natuurlijk met Tom Hardy) en daardoor nogal aanwezig in de media. Terecht, want de acteurs acteren goed en de film is mooi gefilmd. Halverwege heb ik wel ergens een paar scènes gemist wegens een middagdutje, waardoor ik niet helemaal mee was met het verhaal. Of misschien is het het soort film dat eigenlijk niet echt een verhaal heeft. Of zo. Maar het gaat dus basically over een (best nog schattig) hondje.

Last but not least gingen we dan naar 'What If', een romantische komedie met Harry Potter (Daniel Radcliffe). Een goeie, lieflijke romantische komedie. Het verhaal is simpel, en het einde zie je al mijlenver aankomen, maar desalniettemin toverde het een glimlach op mijn gezicht -- mijn gezelschap vond het dan weer een 'stom einde, want alles komt goed': boy meets girl, maar het meisje in kwestie (Zoe Kazan) blijkt een lief te hebben, wat de jongen natuurlijk pas ontdekt nadat hij verliefd is geworden op haar. Hij doet wat iedereen zou doen, namelijk zijn ware gevoelens verbergen en vrienden worden -- tot dat natuurlijk gigantisch ontploft in zijn gezicht.
(In mijn bescheiden opinie kunnen jongens en meisjes natuurlijk geen echte vrienden zijn zonder dat daar ooit seksuele en/of romantische spanningen bij komen -- zoals de film logischerwijs ook toont -- maar dat is voer voor een andere blogpost.)

[tv] Round-up

Om aan het mooie getal van tien te komen, hier nog een korte overzichtspost met de series die ik toch wel het állerbeste vind. Maar eerst nog eentje die ik was vergeten, namelijk Covert Affairs. Op tijd en stond hou ik wel van dat hele spionnengedoe, en Covert Affairs volgt Annie, een jonge CIA-agente, vanaf het moment dat ze op bootcamp klaargestoomd wordt om spion te zijn. De serie is spannend, zit goed in elkaar en vanaf seizoen twee loopt er een rode draad die eigenlijk alle volgende rode draden op gang brengt. Awesome. Het helpt ook dat Auggie geweldig sexy is en vaker dan strikt genomen nodig is in bloot bovenlijf rondloopt én dat spionnen blijkbaar de halve wereld afreizen en er dus vaak palmbomen in beeld komen. Zeker aan te raden! 

Kwestie van het helemaal af te maken, zou ik ook een top tien moeten geven van series. Het lijkt me vrij onmogelijk, maar here goes...! In willekeurige volgorde, dan wel weer.

• Once Upon a Time: sprookjes met een twist. Ingewikkeld in het begin, geweldig vanaf seizoen drie.
• True Detective: visueel prachtig gemaakt, mooie muziek en Matthew McConaughey in vorm. Stel je voor dat Brad Pitt effectief meespeelt, volgend seizoen!
• Castle: heerlijke wisselwerking, heerlijk titelpersonage en wtf-finale van seizoen zes. U weze gewaarschuwd.
• Scandal: geflipt. Gestoord. Maar o zo geweldig.
• Hart of Dixie: heerlijk luchtig tussendoortje met heerlijke zuiderse accenten.
• True Blood: goed begonnen en vanaf seizoen vijfeneenhalf weer top, wat mij alleen maar benieuwd maakt naar het laatste seizoen. En Eric, natuurlijk.
• Dexter: fantastische eerste seizoenen, na een dipje gevolgd door fantastische laatste seizoenen, hoewel ik nog steeds niet overtuigd ben van het einde.
• How I Met Your Mother: zie hierboven.
• Suits: spitsvondige dialogen en personages waar psychologen een field day mee hebben. And did I mention Donna?
• Grey's Anatomy en Covert Affairs en misschien toch ook wel The Vampire Diaries.

Ik denk dat ik met een probleem zit, want fulltime werken is niet combineerbaar met zoveel series volgen, toch niet als je er nog een sociaal leven op wil nahouden. Of toch? Challenge accepted!

[tv] Is er een dokter in de zaal?

Na een korte onderbreking (want werk) gaan we gewoon weer verder met tv-series. Hoera! De moeder aller medische tv-series is natuurlijk ER, de serie waarzonder Grey's Anatomy vast niet was uitgevonden en bovenal de serie waardoor menig carrière gelanceerd is, niet het minst die van de immer bevallige George Clooney en The Good Wife-actrice Julianna Margulies. Wat een kleine wereld. Ik heb wel degelijk een paar seizoenen gevolgd en het is logischerwijs een must voor mensen die op hun honger blijven zitten wat betreft medische tv-series.

Dan is daar natuurlijk Grey's Anatomy, één van de weinige series waarvan ik afleveringen kan blijven herbekijken zonder dat ze mij beginnen tegen te steken. Het verhaal begint met de verboden romance tussen Meredith & Derek (beter gekend als McDreamy), en dat blijft gedurende tien seizoenen (en vermoedelijk tot het einde der tijden) de rode draad. Daarnaast doet werkelijk iedereen het met iedereen in dat ziekenhuis en krijgen die dokters zulke trauma's te verwerken dat ik mij afvraag waarom niemand daar een mental breakdown krijgt. Daardoor is de serie natuurlijk wel hoogst verslavend -- ideaal voor als het een natte zomer wordt, bent u meteen klaar voor de start van het elfde (!) seizoen in de herfst. En dan hebt u meteen weer genoeg mannelijk schoon gezien om even mee voort te kunnen.

De spin-off van Grey's Anatomy, Private Practice, is dan weer wat minder. Eén van de dokters uit Seattle vertrekt naar LA (logische keuze) om daar in een privépraktijk te stappen. Evenveel romances, net iets minder trauma's -- maar er zijn dan ook minder seizoenen. Af en toe is er een overlappende aflevering, waar dokters uit LA in Seattle op bezoek komen, of omgekeerd. Niet écht de moeite waard als je 't mij vraagt, tenzij je natuurlijk wil weten wat er met de dokter in kwestie gebeurt. 

De vader aller tv-series is natuurlijk House, M.D., met de prachtig blauwe ogen van Hugh Laurie. Het is altijd interessant om te zien hoe een aan pijnstillers verslaafde dokter zonder sociale vaardigheden het redt in een ziekenhuis, met een vrouwelijke baas en soms niet zo slimme collega's. Het laatste seizoen is één van de beste laatste seizoenen die ik al gezien heb -- al moet dat van True Blood nog komen -- en dan vooral de allerlaatste scène, die het hele karakter van House perfect weergeeft. Ja, doorheen de acht seizoenen wordt het soms een beetje saai, telkens een schijnbaar onoplosbaar medisch mysterie dat na gemiddeld een halfuur als bij wonder tóch opgelost geraakt. Maar ja, het is de moeite. Beloofd. En zo heb je toch ook gezien hoe Jennifer Morrison (Once Upon a Time) en Olivia Wilde (vooral geliefd op het internet) richting bekendheid klommen.


On a side note: dit was overigens mijn 600ste blogpost. Shit zeg. Toepasselijk wel dat die over tv-series gaat, al zeg ik het zelf. Hoera!

[film] Maleficent

Vroeger was 'Doornroosje' mijn lievelings-Disneyfilm - tot ik 'Tangled' zag, that is - hoewel ik de scène net voor de spinnewielprik nu nog steeds behoorlijk eng vind. Maar ja, ik vind de dingen snel eng dus dat is waarschijnlijk geen goede referentie. Anyway. Dus toen 'Maleficent' uitkwam en lovende kritieken kreeg van zowel Humo als De Standaard - wat niet zo vaak voorkomt, dat beiden een film goed vinden - moest ik wel gaan kijken. En zo geschiedde.

De film is inderdaad best goed: een behoorlijke twist op het gekende (Disney)verhaal, grappige momenten die de hele zaal deden lachen en een gevecht op het einde - de typische elementen, quoi. Maar hij is veel minder eng dan je zou verwachten door de trailer, en het einde wordt een beetje snel afgehandeld. Vind ik, tenzij ik zo mee was met het verhaal dat het gewoon zo leek. Wel jammer is dat de mooiste scène uit de eerste Disneyversie niet vertaald werd naar de modernere setting!

Ook vraag ik me net als (es) af waarom die hoorns daar zijn. Zeker als Maleficent een gewone, goede fee was, die er dan al ongelooflijk menselijk uitziet in vergelijking met de andere wezentjes die bij haar leven, waarom dan die enge hoorns? En waarom weet ze niet hoe mensen eruitzien? Slaat nergens op. Maar eenmaal het gebeurde gebeurd is, krijg je wel begrip voor haar acties en dat wordt alleen maar versterkt door haar gedrag de rest van de film.

In elk geval is het een alleraardigst filmpje en zeker een aanrader voor wie fan is van Disney, Angelina, Doornroosje of 'Once Upon a Time'. 

[tv] Also (2)

Wat ik bij 'Fantasy' had kunnen zetten, is Once Upon a Time. Deze serie neemt namelijk de klassieke en gekende sprookjes als uitgangspunt, om ze dan te integreren in een ruimer verhaal. Basis van de serie: alle sprookjesfiguren (zoals Snow White, Prince Charming en Red) zijn door een vloek van -- hoe kan het ook anders? -- de Evil Queen verbannen naar de echte wereld, meer bepaald het dorpje Storybrooke in Maine. Leuke twist: ze weten niet meer wie ze echt zijn en leiden hun rustige leventje in een dorp waarvan de tijd stil staat. Tot een jongetje het heft in eigen handen neemt en de saviour ten tonele verschijnt. De eerste twee seizoenen zijn een allegaartje van verschillende sprookjesfiguren, in afleveringen die telkens het huidige verhaal en het verleden van said sprookjesfiguur vertellen. Die eerste twee seizoenen zijn dan, behalve visueel verbluffend, redelijk ingewikkeld. Het derde seizoen is -- voorlopig althans -- het beste tot nu toe, met één rechtlijnige plot en alle hoofdpersonages die samenwerken. Aanrader!

Een serie aan Wisteria Lane die eigenlijk geen uitleg behoeft, is natuurlijk Desperate Housewives. Ik heb technisch gezien niet alle seizoenen gezien -- ik was nog te jong, naar 't schijnt -- maar ik heb er genoeg gezien om te kunnen zeggen dat dit eigenlijk best een goede serie is. Al is er naar het einde toe een klein dipje, omdat de scenaristen niet meer weten hoe het spannende vijfde seizoen te overtreffen/evenaren en Nicolette Sheridan dan maar op een werkelijk ongeloofwaardige manier buiten kegelen. Maar het blijft natuurlijk een goede serie, die soms een beetje creepy dan wel fantastisch (< fantasie) overkomt. Sowieso een serie die elke vrouw eigenlijk gezien moet hebben.

(ook interessant)

Een soort van meer politieke Scandal is House of Cards, een serie gemaakt door Netflix. (Voor wie het niet kent: Netflix verzamelt tv-series en films die je onbeperkt kan bekijken voor een vast maandelijks bedrag. Als dat ooit naar België komt, dan weet ik het wel!) Het begint wanneer senator Underwood niet de job in het Witte Huis krijgt die hij wil, wat kwaad bloed zet. Vanaf dan doet hij werkelijk alles in functie van wraak, gesteund door zijn trouwe vrouw. In het begin denk je: "Hmm, leuk serietje over het politieke leven in Washington.", maar na het eerst seizoen denk je "WTF!" en op het einde van het tweede seizoen kan je alleen maar bewonderend doch met lichtjes afgrijzen kijken naar wat hij allemaal gepresteerd heeft. Interessant is overigens dat hier ook de (fictieve?) kant van journalisten wordt getoond.

Interessant: 'How GG prepared me for college'

Net als Charmed roept ook Gilmore Girls heel wat jeugdherinneringen op (dus ja, ook hiervan heb ik menig aflevering meermaals gezien). De girls waarvan spraken zijn moeder Lorelai en dochter Rory, die elkaars beste vriendinnen zijn en eigenlijk geen man nodig hebben in hun leven. Typerend voor de serie zijn de wervelende dialogen tussen moeder en dochter, waar een buitenstaander doorgaans niets van begrijpt. Ook hun filmverslaving en vermogen om te overleven op een dieet van koffie en PopTarts zijn onderwerp van menig scène. Precies niet zo'n heel bekende serie, maar wel eentje die je gezien moet hebben -- al was het voor de knappe lieven die de revue passeren.

[tv] Newbies

Naast Witches of East End zijn er nog een paar nieuwe series op ons losgelaten, het afgelopen jaar. Het begon al in juli met Mistresses, een Amerikaanse remake van de originele, Britse reeks. Het begint met een vluggertje van zus één (gespeeld door Alyssa Milano), waarmee ze haar huwelijk in gevaar brengt -- obviously. Met zus twee en de andere twee vriendinnen gaat het niet zoveel beter, wat het allemaal nogal overdreven maakt. Deze serie is geen hoogvlieger, maar een leuk tussendoortje met mooie huizen, mooie kleren en mooie mannen. Ideaal voor tijdens de zomer, quoi. Onlangs werd bevestigd dat er deze zomer een tweede seizoen komt, hoewel ik me afvraag hoe ze dat gaan oplossen met de real life zwangerschap van Milano.

Beter is dan Masters of Sex, wat het verhaal vertelt over een (waargebeurde) Amerikaanse studie vanaf de jaren 50 (een beetje de sfeer van Mad Men of Pan Am, dus), een onderzoek naar de lichamelijk gevolgen van seks. In tegenstelling tot wat je zou denken met zo'n titel, zijn er verrassend weinig seksscènes te zien -- nu ja, niet meer dan in de gemiddelde True Blood-aflevering. De serie zit goed in elkaar en is interessant -- wie weet leer je nog iets bij. Maar (gelukkig) heeft-ie niet zo'n verslavend effect als pakweg Grey's Anatomy of Scandal. Vanaf donderdag (10 april) overigens te bekijken op Vitaya!

Maar het beste wat ons werd voorgeschoteld, is het nieuwe True Detective, met Hollywoods nieuwe lieveling Matthew McConaughey -- lees er de kranten uit februari maar eens op na. In de serie worden twee detectives (McConaughey, dus, en Woody Harrelson) ondervraagd over een zaak die ze meer dan tien jaar geleden hebben gesloten. Or did they? De serie wisselt af tussen beelden van de ondervraging en beelden van 1995, tijdens de zaak. Later komen we terecht in een stroomversnelling en zien we waarom er die plotse interesse is in een zaak van 17 jaar geleden. De serie speelt zich af in een troosteloos deel van Louisiana, wat zich weerspiegelt in de personages en de omgeving. Het doet me eigenlijk in de verte een beetje denken aan Dexter; zeker een aanrader dus.

Elizabeth & Darcy! ♥

Wat verder ook nog de moeite waard en relatief nieuw is, is Death comes to Pemberley. Jane Austen-fans hebben hem wel al gesnapt: het is een vervolg op Pride & Prejudice (het boek dan, niet één van de films). En wat voor één! Zoals de titel al verklapt, wordt er een moord gepleegd, en in de drie afleveringen die het eerste (en enige?) seizoen telt, moet de moordenaar gevonden worden. Voor said fans is het een aanrader, want hoe Jane Austen de relaties tussen Elizabeth en bijvoorbeeld haar moeder beschrijft, wordt perfect weergegeven in dit vervolg. Aanrader en gezellig tussendoortje voor een regenachtige avond.

[boek vs. film] Savages

Een tijdje geleden had ik het al over Don Winslow, nog steeds een goede schrijver. Voor Dilemma schreef ik dan ook een vergelijkende recensie over het boek versus de film en u, als arme niet-taal- en letterkundestudent, kan dat hier natuurlijk ook lezen. Hoera!

Savages (geschreven in 2010 door Don Winslow; in 2012 verfilmd door Oliver Stone) vertelt het verhaal van Ben, Chon en O(phelia), drie vrienden die meer dan hun liefde voor goeie wiet delen. Elkaar, bijvoorbeeld, in een niet zo gezonde driehoeksverhouding die later onderuit gehaald wordt door La Madrilena – maar daarover later meer. Ben en Chon kweken namelijk de beste weed van heel Californië en omstreken, begonnen met zaden uit Afghanistan en verder gezet door een speciale manier van kweken (iets met hydro, uitgebreid beschreven in de prequel The Kings of Cool uit 2012). Goed voor hen, want zij verdienen sloten geld en kunnen zich zo een mooi huis met prachtig uitzicht veroorloven; minder goed voor Mexicaanse drugskartels aangezien Ben & Chon ook exporteren.

Een joint venture tussen Californische wietkwekers en Mexicaanse drugsdealers.

Zo komt het dat Chon op een zonnige namiddag (zijn er andere in Southern California?) een mail krijgt met een wel heel duidelijke boodschap: doe wat wij willen dat je doet, of er gaan hoofden rollen. Het Baja Cartel wil namelijk met hen in zee gaan (“Like a joint venture. No pun intended.”), voor slechts 20% van hun opbrengst. Elena la Reina, die sinds de dood van haar man en twee zoons uit noodzaak aan het hoofd staat, krijgt echter te horen dat ze dat niet gaan doen – met alle respect – en besluit haar zin door te drijven op een andere manier. Daardoor bevindt O zich, na een zonnige dag shoppen, ergens in een achterkamer, in het niet zo aangename gezelschap van Lado, Elena’s rechterhand. Ben & Chon doen er natuurlijk alles aan om O terug te krijgen, maar om te weten wat precies, zult u het boek moeten lezen dan wel de film moeten bekijken.

Zoals te verwachten viel, is het boek natuurlijk beter, en wel door de schrijfstijl van Don Winslow. Hij is een Californische misdaadschrijver die al een twintigtal boeken kan oefenen op die schrijfstijl en niet teleurstelt. In vergelijk met The Kings of Cool lijkt Savages vrij ‘normaal’ geschreven, hoewel hier en daar dezelfde trucs aan bod komen – laten we ze voor het gemak postmodernistisch noemen. In Savages dus minder, waardoor dat vlotter leest en je minder afgeleid bent door de manier waarop Winslow sommige dingen verwoordt. De woordspelletjes alleen al zijn genoeg de moeite waard om het boek te lezen.

De meest artistieke golf die we ooit op een strand zagen rollen.

Daarmee willen we niet zeggen dat de film slecht is. Integendeel, er zijn veel verfilmingen van geniale boeken die nergens naar lijken – wij houden ons hart alvast vast voor de verfilming van The Fault in Our Stars. OliverStone weet de postmodernistische sfeer van het boek perfect te vatten, door bepaalde filmtechnische toestanden (zoals hier en daar een stuk zwart-wit, meer bepaald bij scènes die te maken hebben met het nogal verwarrende einde) en de muziekkeuze. Ook kwam in de tweede scène de meest artistieke golf die we ooit op een strand zagen rollen ten tonele.

Het boek is hier en daar redelijk gewelddadig, wat in de film onverbloemd wordt getoond. Het voordeel van het boek gelezen te hebben, is dat je min of meer weet wanneer er iets gruwelijks zit aan te komen en je op tijd kan wegkijken. Het voordeel van de film is dan weer dat je de naakte bovenlijven waarvan sprake in het boek effectief ziet. Helaas voor mannelijk publiek geen naaktscènes voor Blake Lively (O), gelukkig voor iedereen ook geen naaktscènes voor John Travolta (Dennis Cain, een corrupte DEA-agent die Ben & Chon met raad en vooral daad bijstaat, zoals later blijkt). Het boek (en vermoedelijk Winslows volledige oeuvre) is zeker een aanrader, en de film eigenlijk ook wel. 

[tv] Dynamische duo's

Bones

Sinds CSI, wat zo ongeveer de bekendste politieserie moet zijn, zijn er gelukkig voor ons heel wat goeie bijgekomen. De beste, althans naar mijn mening, zijn Bones, Castle en The Mentalist. Bones gaat over een socially awkward antropologe en haar geniale team, die samenwerken met de FBI. De serie zit ondertussen al aan seizoen 9 (dus drie seizoenen verder dan de andere twee) en heeft tot nog toe -- tenzij ik er vergeten ben -- twee creepy rode draden gehad, waarvan de laatste toch wel de ergste was. Hoewel ik er nog altijd niet helemaal van overtuigd ben dat die volledig gedaan is, omdat het opeens gewoon zo snel gedaan was.
Castle gaat dan weer over een ruggedly handsome schrijver die bij de NYPD terechtkomt om research te doen voor zijn boek. Gelukkig voor ons blijft hij daar even en lost hij op zijn typische, onschuldige en fantasierijke manier moorden op. Voor de fans, ik zei het hier al, de boeken die Castle schrijft bestaan wel degelijk. Feest! The Mentalist tenslotte gaat ook over een mannelijke niet-politieagent die bij een vrouwelijke detective terechtkomt, maar deze keer heeft hij wel een heavy verleden dat hem nog steeds achtervolgt -- en voor spannende afleveringen zorgt. Van deze drie is Castle mijn favoriet, gewoon voor Castle zelf. En het feit dat hij een schrijver is, natuurlijk.

Natuurlijk blijft het daar niet bij. Vrouwen aan de macht in Rizzoli & Isles, een fijne serie waar je allerlei psychologie kan toepassen op de werkelijke relatie van de hoofdpersonages. Jane & Maura zijn hartsvriendinnen, waarvan de ene een tomboy met een grote mond is en de andere een extreem slimme lijkschouwer. Het eerste seizoen was goed, met een paar heel spannende afleveringen in (zoals bijvoorbeeld de eerste). Seizoen drie ondertussen is nog steeds goed, maar niet meer zo goed. Ook in California kunnen vrouwen moordzaken oplossen, zoals 'die met haar grote mond' (letterlijk dan) bewijst in The Closer. Dan is er nog het Canadese Rookie Blue, waarin nieuwelingen aan de slag moeten en natuurlijk van alles meemaken. Seizoen vier zit er ondertussen op en, van de afleveringen die ik heb gezien tenminste, worden de seizoenen alleen maar beter.

[tv] Also (1)

Niet alle series zijn gemakkelijk in een genre te vatten, dus hier een overzichtje van series die ook echt goed zijn, maar moeilijker te vatten, dus. Om te beginnen is er Scandal, een serie waarvan ik het eigenlijk afraad om ernaar te beginnen kijkens wegens extreem verslavend. In het eerste seizoen is dat niet erg, want er zijn maar 9 afleveringen en de verhaallijn is nog oké. Vanaf seizoen twee komen daar echter plottwists bij waarvan je denkt "OMGWTF", soms meerdere keren per aflevering. Fans van Grey's Anatomy weten al dat schrijfster en bedenkster Shonda Rhimes tot veel in staat is, maar voor je Scandal hebt gezien, weet je niet waartoe precies. Centraal staan Olivia Pope, haar garderobe en haar associates, die de problemen en schandalen van machtige mensen in Washington DC oplossen, niet in het minst die van de president zelf. Politieke schandalen, persoonlijke schandalen en romantische intriges om je vingers bij af te likken -- met bijbehorende frustraties. Dikke aanrader, hoewel ik het dus wel afraad om ermee te beginnen.

Leuk tussendoortje om te bekomen van alweer een schokkende aflevering van Scandal (zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb) is Hart of Dixie. Hoofdpersonage van dienst is Zoe, een dokter uit New York die haar gedroomde fellowship niet krijgt voor ze wat menselijkheid krijgt. Resultaat: ze trekt naar Blue Bell, Alabama, alwaar ze terstond een halve dokterspraktijk erft. Helaas voor Zoe wordt haar verhuis niet echt geapprecieerd door het stadje en weet ze zich doorgaans in awkward situaties te bevinden die haar niet populairder maken. Luchtig en met een sterk Southern accent, maar daarom niet minder leuk.

Minder luchtig dan Hart of Dixie, maar gelukkig niet zo erg als Scandal is Revenge, een serie die -- je raadt het al -- draait om wraak. Emily's vader werd namelijk valselijk beschuldigd van moord, een twintigtal jaar geleden, en nu komt Emily naar the Hamptons om de verantwoordelijke rijke stinkerds daarvoor te straffen door hun leven te verwoesten. Ver zit ik nog niet, maar het is een aangenaam tussendoortje en helpt met ontwenningsverschijnselen van Scandal.

Opnieuw iets luchtiger is dan weer Brothers & Sisters, dat ondertussen al vier seizoenen op Eén wordt getoond en er helaas slechts vijf telt. De serie draait rond de Walkers, een gezin met vijf kinderen die een bijna onnatuurlijk close band hebben met elkaar, een moeder die haar neus te graag steekt waar hij niet hoort (maar altijd goedbedoeld) en een dode vader die een aantal niet zo fijne verrassingen heeft achtergelaten. Familie speelt een centrale rol, wat ook niet moeilijk is met een familiebedrijf dat in (Californisch) fruit doet. Fijne dialogen, grappige situaties en hier en daar een twist die je niet zag aankomen.

The Grand Budapest Hotel

Heerlijke film. Visueel verbluffend.

(En elke film met roze ondertitels is gewoon geweldig.)

Gaan kijken!

(En neem taartjes mee, you'll need them.)

[tv] Fantasy

Lang, lang geleden toen er hier nog (meer) samen naar tv werd gekeken, keken wij na het avondeten naar de opgenomen aflevering van Charmed van die dag (toen nog op video). Dat is meteen de eerste serie waarvan ik alle afleveringen ondertussen al meer dan één keer heb gezien -- die in de eerste seizoenen ken ik na een keer of vier al min of meer vanbuiten -- en waar ik naar kan blijven kijken. Het was tevens mijn (onze) eerste kennismaking met all things witchy en de bijbehorende demons, boze tovenaars en ander van dat leuks. En ondanks mijn toen nog jonge leeftijd hielp het wel dat de mannen die erin voorkwamen niet van de lelijkste waren. Charmed is meteen ook de reden waarom reisgenoot 1 per se naar San Francisco wil gaan (dat stond sowieso wel al op de planning) voor de mooie Victoriaanse huizen. 

Bron - A bewitching guide to WoEE

Nog met heksen is het vorige zomer begonnen Witches of East End, dat blijkbaar gebaseerd is op een boek (dat ondertussen ook op mijn te lezen-lijstje staat). De eerste afleveringen moest iedereen nog wat zijn plaats zoeken, maar naar het einde toe was het zeker goed en zelfs spannend, bij momenten. Ideaal dus. Het vertelt het verhaal van twee zussen (heksen, natuurlijk), waarvan de ene twee dochters heeft die in het begin van het seizoen ontdekken dat ze ook heksen zijn -- en daar op verschillende manieren mee omgaan. Met verschillende love interests (ik heb mijn keuze al gemaakt!) en natuurlijk ook een booswicht. Ondertussen is er al een tweede seizoen besteld, dat er hopelijk snel aankomt.

Waar er ook heksen in voorkomen, doch in mindere mate, is True Blood. Wat komt daar naturlijk níét in voor van supernatural gespuis, is nog maar de vraag. Basis van de serie is dat vampieren 'uit de kist' gekomen zijn (heb je 'm?) en dat nogal wat mensen daar problemen mee hebben. In vergelijking met de laatste twee seizoen (5 en 6) zijn de eerste nogal rommelig, met veel verhaallijnen die door elkaar lopen en veel personages die je uit elkaar moet zien te houden. Maar vanaf seizoen vijf wordt het stukken beter, omdat de (meeste) hoofdpersonages naar hetzelfde einde toe werken, met daarnaast nog een plotlijn of twee. Veel overzichtelijker dus, wat doet hopen dat het volgende en tevens laatste seizoen een mooie afsluiter zal zijn. Voor wie geïnteresseerd is: ook dit is gebaseerd op een boekenreeks, maar wel heel losjes. Best niet de boeken lezen terwijl je de serie aan het bekijken bent, of je slaat compleet in de knoop. Check trouwens ook zeker het introfilmpje. Niet zo origineel als dat van Dexter, maar wel met goeie muziek.

Nog meer vampieren kom je tegen in The Vampire Diaries (opnieuw losjes gebaseerd op een boekenserie), samen met ook hier weerwolven en heksen. Het begin is simpel genoeg: meisje wordt verliefd op jongen die later vampier blijkt te zijn en haar al een eeuw of twee lijkt te kennen. Na het eerste seizoen loopt het echter helemaal uit de hand, zijn er sterfgevallen bij de vleet (die meestal terug herrijzen) en zijn de liefdesintriges niet op één hand te tellen. Maar net dat maakt de serie natuurlijk zo aantrekkelijk en verslavend -- dat, en de onwaarschijnlijk blauwe ogen van Ian Somerhalder.

Verder is er nog de opperserie aller vampierenseries Buffy the Vampire Slayer, waarvan ik eigenlijk maar een handvol afleveringen heb gezien. Misschien moet ik dat gat in mijn cultuur maar eens opvullen.
Een andere serie over all things supernatural is natuurlijk Supernatural, over twee broers die het werk van hun vader tegen slechte wezens verderzetten. Ik heb het in de eerste aflevering welgeteld tien minuten volgehouden voor ik het te eng vond en maar ben gestopt.
En tegenwoordig is er nog de cultserie Doctor Who. Ik heb daarvan eens een halve aflevering gezien op een babysitavond en ik snap eigenlijk niet echt waar al het gedoe om te doen is. Voor zover ik weet, draait het verhaal rond de doctor, die met zijn TARDIS (een fancy ruimteschip in de vorm van een blauwe police box) het universum afreist, de wereld redt door buitenaardse wezens tegen te houden en af en toe van gedaante wisselt. Maar die ene halve aflevering ging mijn willing suspension of disbelief te boven; ik vond het er allemaal nogal nep uitzien. Misschien is dat natuurlijk net de charme van de serie, ik zou het niet weten. 

[tv] Vlaamsch

Net zoals ik niet graag Nederlandstalige boeken lees -- wat niet zo handig is als je Nederlands studeert -- kijk ik ook niet graag naar Nederlandstalige series (of films, for that matter). Er is er welgeteld één die ik volledig (de volle tien afleveringen) heb uitgekeken, en daar begon ik mee om te zien hoe het hoofdpersonage het eraf bracht, als oude jaargenoot van mij. 

Bron

Die serie in kwestie is natuurlijk Quiz Me Quick, over verschillende personages die quasi per ongeluk en helemaal niet zo bedoeld samen in een quizploegje terechtkomen. Er is de norse Roger, die meteen mijn hart stal en al zeker naar het einde toe, als hij zijn jeugdliefde terug tegenkomt. Er is de vreselijk vervelende Armand, die voor mijn part in de goot mocht blijven liggen. Dan zijn er nog de ietwat sullige Luc en de vreemde Lennon, en natuurlijk Nick, de man die de hele boel bij mekaar houdt. Dat Bart De Pauw het scenario (mee)schreef, was natuurlijk een goede zaak. Zo krijg je geweldige oneliners en een verhaal dat de moeite is om te blijven kijken (in tegenstelling tot bepaalde andere Vlaamse series). 

Meer Bart De Pauw was er vroeger Buiten de zone, meteen de eerste cultserie waar ik naar kijk. Ondertussen is het misschien net iets té cult geworden voor mij, hoewel koffiekoeken nog steeds een speciale betekenis hebben. Vlaamse genialiteit ten top en Woestijnvis avant la lettre is natuurlijk Alles kan beter, een ware goudmijn voor leerkrachten Nederlands. Ze zouden dat beter eens heruitzenden in plaats van die eeuwige FC De Kampioenen, we kunnen er alleen maar slimmer van worden en Oppersnor nog meer adoreren. Woestijnvis après la lettre is dan weer Neveneffecten, die van alles hebben gemaakt, maar ik heb enkel Basta gezien -- wat natuurlijk niet echt een serie is. Vlaamse onderzoeksjournalistiek op een grappige doch interessante manier brengen en dan nog iets bereiken, het moet de natte droom van elke televisiemaker zijn. Ook die paar afleveringen van Code 37 die ik toevallig zag, konden me wel plezieren, maar ik ben thuis helaas niet de baas over de afstandsbediening. Ik wacht wel op de herhalingen.

Natuurlijk zullen er nog wel goede Vlaamse tv-series zijn die een gat in mijn cultuur veroorzaken, zoals de vaak aangehaalde De collega's, de alom geroemde Van vlees en bloed of De parelvissers, of programma's als Wat als? en Safety First die al in de prijzen gevallen zijn. Wat me gewoon het meeste stoort bij Vlaamse series -- naast het gebruikelijke gebrek aan een deftige plot -- zijn de dialecten. In een serie als Eigen kweek, die zich diep in West-Vlaanderen afspeelt, spreekt de helft van de acteurs West-Vlaams, maar niet plat genoeg om overtuigend te zijn, of Antwerps. Doesn't make any sense. Ik studeer natuurlijk Nederlands, dus ik let daarop, en ik veronderstel dat Amerikaanse acteurs ook vaak met een 'verkeerd' accent praten -- maar ik studeer geen Engels, dus dat zou ik niet weten. Nu ja, gelukkig zijn er genoeg Amerikaanse series om me mee bezig te houden. 

The Wolf of Wall Street

Niet alleen Matthew McConaughey is tegenwoordig sterk vertegenwoordigd in allerlei media (of ja, twee weekends geleden toch), maar ook onze favoriete martelaar (die écht wel nog op de deur had gekund) Leonardo DiCaprio zien we dezer dagen vaak verschijnen. Allebei onlangs in Humo nog, maar dat terzijde. Terwijl het hele internet hoopt dat Leo begin maart eindelijk zijn felbegeerde Oscarspeech mag afsteken, gaat de rest van de wereld kijken of hij hem wel zou moeten winnen. Ja, dus. 

The Wolf of Wall Street is namelijk een goeie film (mét kleine bijrol van Matthew, overigens), zeker als je weet dat zo ongeveer alles waargebeurd is. Natuurlijk is het ondenkbaar dat zoiets überhaupt kan, dat Wall Street met geld speelt alsof het niets is en dan verbaasd is als er een wereldwijde economische crisis uitbarst. (Noot: ik heb geen verstand van economie en dus geen idee of er werkelijk een verband is tussen de twee, maar ik vermoed van wel.) En ja, wat mensen doen als ze zo belachelijk rijk zijn als Jordan Belfort gaat er soms ferm over. Maar deze film moet je kijken met een willing suspension of morals en gewoon lachen met de stoten die ze uithalen. 

Zoals mijn gezelschap het verwoordde: de grappige scènes (en ze zijn bij momenten echt wel hilarisch!) wisselen de meer serieuze stukken perfect af, wat ervoor zorgt dat de drie uur die de film duurt zo ongeveer voorbijvliegen. Zelfs mijn blaas had het niet door, en dat wil wat zeggen. Kortom, deze film moet je gezien hebben. Is het niet om eens goed te lachen (want lachen is gezond), dan wel om 3 maart te kunnen zeggen dat je Leo gezien hebt in The Wolf of Wall Street als hij zijn eerste Oscar wint. 

Noot: ik heb net eens de lijst met genomineerden bekeken, en ik gok eigenlijk toch dat de Oscar naar Chiwetel Ejiofor (12 Years a Slave - naar wat ik ervan gelezen heb een te gruwelijke film voor woorden) of Matthew McConaughey (Dallas Buyers Club - een film die ook nog op mijn lijstje staat) zal gaan. Maar wat weet ik daar nu ook van.

Voor een meer gecontextualiseerde recensie, klik hier. 

[tv] Niet zo toppers

Mooi aansluitend bij de verheerlijking van een aantal tv-series volgt hier de niet zo verheerlijking van een aantal tv-series die volgens de vakpers die verheerlijking wél verdient. De vakpers daarin volgen vond ik dan weer te mainstream, dus besloot ik er het het mijne van te denken. Bij dezen!

Wat voor velen (die mij kennen) de grootste schok zal zijn, is Game of Thrones. Ik weet niet wat het is, maar ik heb de eerste drie afleveringen gezien en het kon me eigenlijk echt niet boeien. Wat vreemd is, want voor andere fantasy ben ik dan wél weer te vinden. Er komen blijkbaar ook draken in voor, wat wel weer übercool is. Misschien zijn er te veel personages? Misschien is het de sneeuw? Misschien is het het feit dat ik (per ongeluk) weet dat alle geliefde personages doodgaan? Ik weet het niet. Als ik eens helemaal geen series meer heb, geef ik het misschien nog een kans. Maar eerst eindelijk Breaking Bad uitkijken.

Bron

Een serie die, vooral in Amerika, veel potten heeft gebroken (of hoe zeg je dat?) maar mij niet zo wist te beroeren, is Girls. De serie wordt ook wel omschreven als "de échte Sex and the City", want het speelt zich af in New York en gaat over vier vriendinnen, maar dan zonder perfecte job, mooi appartement of gestroomlijnd lichaam -- maar dan weer wel met de obligate seksscènes. Misschien ligt het aan mij en snap ik er de meerwaarde niet van in, maar het boeide me ook niet. Ik gaf het natuurlijk na een halve aflevering al op, dus misschien moet ik wat langer kijken.

Tot slot is er nog Arrested Development, een serie die hier niet zo bekend is maar waarmee ik om de oren geslagen word door vriend Jim. Het verhaal gaat (voor zover ik weet) als volgt: de pater familias wegens fraude met het familiebedrijf in de boeien geslagen wordt en de rest van het gestoorde gezin het alleen moet zien te rooien. Dat loopt natuurlijk niet van een leien dakje, aangezien er niet geluisterd wordt de enige met gezond verstand en de rest voornamelijk geld wil opdoen dat er niet is. Volgens Jim zit de serie, net als HIMYM, goed in elkaar en er zijn natuurlijk grappige stukjes (zoals de terugkerende chicken dances). Maar het is vervelend gefilmd en niet boeiend verteld, dus haak ik af. Logisch.

[tv] Toppers

Om deze nieuwe reeks meteen goed te starten, begin ik met de series waarvan ik vind dat iedereen ze toch wel gezien moet hebben. Smaken verschillen natuurlijk, maar soms zijn er series die gewoonweg geniaal zijn. Ik doe m'n best om geen (al te grote) spoilers te verklappen, maar alvast mijn excuses mocht dat per ongeluk toch gebeuren.

Bron - 5 things I love about HIMYM

Om te beginnen is er natuurlijk How I Met Your Mother, waar ik het onlangs al over had. Voor wie niet weet waarover de serie gaat, HIMYM vertelt het verhaal van vijf vrienden (architect Ted, lovey dovey Marshall & Lily, Canadese Robin en professioneel vrouwenversierder Barney) die in New York wonen en op zoek zijn naar de liefde van hun leven. Voor Ted blijkt die zoektocht net iets moeilijker dan verwacht, en het duurt dan ook de volle negen seizoenen voor hij de toekomstige moeder van zijn kinderen ontdekt. Doorheen de overige seizoenen worden er wel voortdurend hints geven (een gele paraplu bijvoorbeeld) die (voorlopig) allemaal mooi samenkomen in seizoen 9. Volgens mij zijn de schrijvers van HIMYM lichtjes genieën, ofwel is een tv-scenario schrijven gewoon makkelijker dan ik dacht. In dat geval: Hollywoodcarrière, here I come!

"When I'm sad, I stop being sad and start being awesome instead."

- Barney Stinson

Nog zo'n indrukwekkende serie is Dexter, over een goede -- want hij vermoordt alleen mensen die het verdienen -- seriemoordenaar die bij het Miami Police Department werkt. De hele serie baadt dus niet enkel in het bloed, maar ook in Cubaanse sferen, zonnige taferelen en natuurlijk de occasionele palmboom. Vooral de eerste twee en de laatste twee seizoenen zijn heel goed, daartussen zijn de slechteriken eigenlijk maar saaie mensen. De seizoensfinale van seizoen 4 is dan weer eentje die nog lang blijft nazinderen (zo'n beetje als het einde van seizoen 6 van Grey's Anatomy) en waarvan je achteraf denkt waarom je die niet had zien aankomen. Na acht seizoenen is Dexter helaas gedaan en ik weet nog steeds niet goed wat ik van de finale moet vinden. Enerzijds denk ik dat het inderdaad een goed einde is, passend bij Dexter. Anderzijds had ik het veel liever anders (en happier) gezien, maar dat ben ik dan weer. Hiervoor moet je wel een beetje tegen bloed kunnen, maar eigenlijk valt dat al bij al nog best mee.

Bron

Als afsluiter nog een paar series waarvan ik vind dat iedereen ze eigenlijk ook wel gezien moet hebben. Zo is er The Newsroom (met Jeff Daniels van 101 Dalmatiërs -- of zo zie ik hem toch), over hoe het eraan toegaat achter te schermen van het journaal. In Amerika dan, wat wellicht toch nog net iets anders is dan hier. Interessant en goed gevonden is dat de nieuwsfeiten in de serie wel degelijk echt gebeurd zijn (zoals de olieramp, een aantal jaar geleden). 

Bron

Verder is er natuurlijk nog Breaking Bad, hoewel ik daar nog altijd ergens in seizoen 4 gestrand ben. Ondertussen weet iedereen wel waarover het gaat: een chemieleraar begint meth te koken om zo zijn medische kosten te kunnen betalen nadat kanker wordt vastgesteld. Awesome sidekick van dienst is een leeghangende drugsverslaafde die Walter White in het juiste milieu introduceert. De serie zit goed in elkaar en is spannend genoeg om te blijven boeien, maar van te veel afleveringen na elkaar krijg ik hoofdpijn. Gelukkig is alles heel mooi in beeld gebracht, waardoor je zou blijven kijken voor de 'prentjes'.

Tot slot is er nog Suits, een advocatenserie waar vooral in seizoen 1 en 2 de oneliners en heerlijke dialogen in het rond vliegen. Harvey & (ook hier een geweldige sidekick) Mike samen zorgt voor vuurwerk, zoveel is wel duidelijk. Seizoen 3 werkt (althans in het eerste deel van het seizoen) met een rode draad, waardoor het soms wat saai werd. Gelukkig is Donna er nog steeds, de secretaresse die iedereen stiekem wil maar alleen Harvey kan krijgen. 

Movie time: The way way back

Ik had deze film al eens op mijn mentale lijstje van 'films die ik moet zien' gezet, maar zoals dat gaat met mentale lijstjes was ik dat vijf minuten later alweer vergeten. Tot ik hem tegenkwam op een eindejaarslijstje en dacht van "Juist!". Dus bekeek ik hem de volgende dag maar. Blij dat ik dat gedaan heb, want het is voorlopig alvast de beste film die ik in 2014 zag! (Hahaha.)

The Way Way Back gaat over een jongen ergens in het begin van zijn puberteit, Duncan, die met zijn moeder, het lief van zijn moeder (gespeeld door Steve Carell, die er met stoppelbaard verrassend goed uitziet) en de dochter van dat lief op vakantie gaat naar het strandhuis van het lief...

Duncan is niet meteen de meest sociale jongen, tot hij een waterpretpark ontdekt en daar Owen leert kennen. Owen neemt Duncan onder zijn hoede en je ziet de jongen helemaal openbloeien. Het is gewoon een hele mooie film, rustig en op het gemakje, die zich afspeelt in de zomer (ideaal voor deze grijze dagen, kwestie dat je toch wat zonlicht binnen hebt) en naar het einde toe meer en meer een (onvrijwillige) glimlach op je gezicht tovert. Aanrader!