Citytrip naar Mars

Bent u de beperkingen van het mondaine aarde beu? Vindt u dat de ruimte er is om verkend te worden? Dan hebben wij goed nieuws voor u! Nadat we vorig jaar reisjes naar de maan konden aanbieden, zit er vanaf vandaag een citytrip naar Mars in ons gamma. 

De huisjes staan reeds klaar om
u te ontvangen.

Sinds Curiosity een dikke eeuw geleden Mars onderzocht, is er veel veranderd. Met al deze gegevens hebben we een eigen excursie opgestart en onze mensen naar Mars overgebracht. Zij zorgen er al sinds jaar en dag voor dat de planeet voorbereid wordt voor de komst van de toeristen. Met lieflijke art decohuisjes zorgen zij voor een huiselijke sfeer. U merkt het: we doen er alles aan om u een fantastische vakantie te bezorgen!

Ook qua wetenschap staan we al heel ver. Sinds kort is er ook op Mars zuurstof te vinden, met dank aan ons team van wetenschappers en ontwikkelaars. Omdat de technologie echter nog niet helemaal op punt staat, vragen wij u om uw activiteiten zonder zuurstofmasker te beperken tot één wandeling per dag. Wij doen er echter alles aan om deze beperking zo snel mogelijk op te lossen.

De terugreis met de auto.

Tot slot rest ons enkel nog wat praktische info. U geraakt er vooralsnog enkel met de auto, daar spaceshuttles zijn voorbehouden voor mensen van ons bedrijf. Uw auto moet geen speciale veranderingen ondergaan, maar moet slechts in staat zijn 240 km/u te halen. Ons speciale product, dat compatibel is met zowel benzine als diesel, doet de rest. Verder kunt u tot eind juni nog huisjes boeken een korting van 2+1 nachten gratis, inclusief ontbijt. Ook excursies kunnen tot eind juni aan een verminderde prijs geboekt worden. 

En dat allemaal omdat ik onlangs een vreemde droom had.

Life as it should be

Hij zag haar binnenkomen en werd meteen van zijn sokken geblazen. Natuurlijk mocht hij dat niet laten blijken, dus nam hij een grote slok en verslikte zich bijna. Ze was hier met iemand anders. Hoe kon dat nu? Tijdens een weekendje weg met de hele bende was er wel degelijk iets geweest, iets wat hij niet kon omschrijven. Toegegeven, toen hij haar een week later terug zag, had hij meer oog voor zijn ex dan voor haar. Een grote fout, zo bleek, want hier stond ze mooi met iemand anders.

Ze keek om zich heen, op zoek naar bekende gezichten. Haar "date" had haar al in de steek gelaten, toen hij leuker gezelschap vond. Zij was dan ook slechts zijn host for the night, omdat die arme stakkerd het anders met een goot moest stellen. Nadat ze bekend volk had gevonden, keek ze subtiel verder. Zou hij hier ook zijn? Ze hoopte en veronderstelde van wel, maar de aanwezigheden op Facebook hadden haar niets wijzer gemaakt. Even later zag ze hem en haar hart maakte een sprongetje toen ze zag dat hij haar ook had gezien. En bleef kijken.

Ze had hem gezien. Hij dronk zijn glas leeg, besloot dat het tijd was om een move te maken en raapte zijn moed bijeen. Hij stapte op haar af, nam haar vast en begeleidde haar naar buiten. Ze had geen tijd meer om haar jas te nemen, maar gelukkig waren de meteorologische omstandigheden haar gunstig gezind. Eenmaal buiten liet hij haar niet los, maar keek hij haar aan. De blik in zijn ogen veranderde en hij viel haar aan met zijn lippen en een passie die ze nooit eerder voelde. Een passie die ze maar al te graag deelde.

Toen ze zich wat later van elkaar konden lostrekken, onder luid applaus en gejoel van het gezelschap buiten, staarden ze wat onwennig naar elkaar. Uiteindelijk doorbrak ze de stilte met: "Dus... Wat nu?" Hij leek even te denken, glimlachte en trok haar terug in zijn armen. Once again vonden hun lippen elkaar, gevormd in een glimlach die er nog wel even zou blijven. 

Life as it could have been

"Mag ik je komen kidnappen? Ik ben het hier beu."

Het bleef stil aan de andere kant van de lijn. Hij wist niet of hij haar serieus moest nemen of niet, dus antwoordde hij met een voorzichtig "Ehm...".

"Ik meen het. Bah. Altijd dezelfde verhalen hier. Wat is je adres?"

Een halfuur later zat hij bij haar in de auto, zonder enig idee waarheen ze gingen. Zij had er duidelijk ook geen idee van, want op een verlaten landweggetje stopte ze aan de kant van de weg. Het was bijna middernacht, bijna 2013. En blijkbaar zouden ze de overgang samen meemaken. 

"Ik ken mijn weg hier wel een beetje. Ik denk als je verder rijdt, je bij een soort van open plek komt. En als we geluk hebben, kunnen we vuurwerk zien van daaruit."

Ze slaakte een inwendige zucht. Ze was nog nooit zo impulsief geweest, maar vanavond deed de spreekwoordelijke druppel de emmer overlopen, iets wat ze al langer voelde aankomen. En ze was blij dat ze hier nu samen met hem in de auto op een verlaten landweggetje zat, maar nog blijer dat hij een goed voorstel had gegeven. Ze startte de wagen en volgde zijn aanwijzingen.

De laatste minuten van 2012 liep ze op haar hakken door een bos, niet meteen de meest handige combinatie. Hij wist waar hij moest lopen en net op tijd bereikten ze de rand van het bos. Het vuurwerk barstte los rondom hen, ze wisten niet waar ze eerst moesten kijken. Toen het afgelopen was, haalde hij een fles wijn en een fleece dekentje uit zijn rugzak - op de een of andere manier had hem dat een goed idee geleken en blijkbaar kwam het toch nog van pas. Ze installeerden zich in elkaars armen om lichaamswarmte te delen, dronken om beurten van de fles en vertelden elkaar de wildste verhalen. 

En zo vielen ze samen in slaap, klaar voor een heel jaar van avonturen samen.

Modern way

[Te lezen als (fictieve) facebookstatus met bijhorende reacties. Moderne tijden...]

He – doesn’t know how to tell her.

            She – tell who what?

            He – that I love her.

            She – just tell her, unless she absolutely hates you J

            He – ok. I love you.

            She – oh…

Life as it should be...

De eerste lessen van het nieuwe academiejaar zaten er (eindelijk) op. Het was een blij weerzien geweest met mijn studeermaatje, na elkaar op die ene toevallige voorbijgang na de hele zomer niet gezien te hebben. Nu waren de eerste lessen dus gedaan, ging ik dood van de honger en besloot ik eerst de nieuwe Dilemma te halen voor ik naar mijn kot ging om (eindelijk) iets te eten. In de kelder sloeg ik een praatje met de nieuwe scriptoren, die toch mooi werk hebben afgeleverd en op naar Dilemma II! 

Net als ik naar buiten wil gaan en terug naar het zonlicht, staat hij daar. Hij kijkt me aan, een blik in zijn ogen die ik nog niet eerder heb gezien. Hij trekt me voorzichtig mee, verder de diepe en donkere krochten van de kelder in. Verder dan het ene leslokaal ben ik nog niet geweest en - kelders met spinnen en ander ongedierte associërend - dat hoeft voor mij ook niet. Hij lijkt zijn weg er wel te kennen en vindt een afgelegen plekje. Opeens komen horrorscènes uit Saw naar boven in mijn gedachten en vind ik de hele situatie maar niets.

Tot hij me tegen de muur duwt, die blik in zijn ogen die alsmaar feller wordt en die mijn knieën alle kracht lijkt te ontnemen. Tot ik zijn lippen op de mijne voel en ik uit de kelder lijk te zweven. 

Life as it should have been...

Na de blind date haastte ik me terug naar het Baudelopark, in de hoop toch nog een beetje te kunnen dansen en in de veronderstelling dat Purkwapa later nog zou spelen, als echte streetboyz. Helaas bleek dat niet zo te zijn (iets over een percussionist met een lief, of was het toen dat een blazer te moe was en zijn bed wou opzoeken?), waardoor ik na amper een halfuur mijn fiets alweer kon ophalen in de fietsenstalling. (Voor de onwetenden: onder de Sint-Michielsbrug en aan het Baudelopark zijn er gratis, bewaakte fietsenstallingen tijdens de Feesten. Ik hoef u niet te zeggen dat dat keihandig is - tenzij je het briefje kwijtraakt, that is.)

Het was helaas ook de bewaker opgevallen, toen hij vroeg of ik mijn fiets niet nog maar net had achtergelaten. Na een kort babbeltje over stiletto's kon ik eindelijk verdergaan en mijn fiets ophalen. Hij vermeldde terloops dat hij nog tot 6u moest werken (de arme stakkerd) en dat hij morgen ook moest werken.

~

En ja hoor, toen ik de volgende dag mijn fiets toevertrouwde aan de goede zorg van de bewakers (of controleurs, wat zijn die eigenlijk?) stond hij daar opnieuw. Het was pas toen ik mijn fiets parkeerde, dat ik zag dat hij me niet enkel het kaartje van de fietsenstalling had gegeven, maar er meteen een persoonlijk kaartje had bijgestoken met zijn gsm-nummer en de boodschap dat hij om 23u gedaan had met werken. Een beetje in de war glipte ik naar buiten op een moment dat hij even niet keek - als bewaker natuurlijk niet zo goed.

Omdat ik tenslotte al een blind date had overleefd en het hele dating-gebeuren misschien wel smaakte naar meer en omdat een beetje avontuurlijk leven eigenlijk geen kwaad kan, stond ik de jongen (kerel? man?) van de fietsenstalling op te wachten aan het einde van zijn shift. Nu is het Baudelopark en omgeving 's nachts niet meteen de meest ideale plaats om daar als lid van het vrouwelijke geslacht alleen te staan en al snel was ik omringd door een paar jongens die interessant wilden doen. 

Gelukkig kwam daar net op tijd mijn prins van de fietsenstalling, kuste me vol op de mond zodat ik er nog even van duizelde en keek even dreigend naar de jongens, die met hun figuurlijke staart tussen de benen afdropen. De rest van de avond zouden zijn beschermende armen me vasthouden, al dan niet om me effectief te beschermen tegen het loslopend wild op de Gentse Feesten.

In a moment

Ze zag hem op het moment dat hij haar ook zag. In dat moment, door die blik, wist ze het. Dit was de man van haar leven. Ze zag hun leven samen uitgesponnen voor haar: hoe ze samen een stabiele relatie wisten op te bouwen, hoe ze samen gingen wonen, hoe ze zouden trouwen en hun liefde richten op kinderen. Hoe ze elkaar elke dag een beetje liever zagen. Hoe ze zich geen leven meer zonder elkaar konden voorstellen. Hoe ze elkaar door en door kenden en nooit genoeg kregen van elkaar. Vanaf dat moment wist ze dat ze alles op alles moest zetten om hem te overtuigen van wat zij al wist. 

De rest van de avond leerden ze elkaar kennen, door te lachen, door te praten, door te dansen. Het was een zalige avond en ze wilde dat hij nooit zou eindigen. Toen hij voorstelde om nog een nachtelijke wandeling te maken, kon ze niet anders dan 'ja' zeggen. Ze liepen rond in de stad, praatten en lachten verder, en toen het toch echt wel tijd werd om afscheid te nemen, kwam er die eerste magische kus. Hun lippen raakten elkaar en de tijd leek stil te staan. Zij wisten het, iedereen wist het: deze twee zijn voor mekaar gemaakt. Reluctantly lieten ze elkaar los, met de belofte om elkaar over een paar uur terug te zien. 

Ze wisten het toen nog niet, maar de belofte zou nooit waargemaakt kunnen worden.

Terwijl zij rechtstreeks naar huis ging om de gebeurtenissen van de avond nog eens te beleven, zodat ze er nog eens van kon genieten, besloot hij om nog een wandeling te maken. Even later barstte er een onweer los zoals hij nog nooit had meegemaakt, maar het was warm genoeg en hij vond het niet erg om nat te worden. Hij dacht terug aan de gebeurtenissen van die avond en hoe graag hij haar terug in zijn armen wou nemen om haar nooit meer los te laten. Zijn laatste gedachte was de herinnering aan haar lippen, hoe zacht ze waren. Toen ging het licht uit.

Hij was geraakt door de bliksem. Na een paar dagen wachten naast haar gsm en altijd blijven hopen dat hij toch nog zou bellen, bij voorkeur met een geweldige uitleg voor de vertraging, gaf ze de hoop op en ging ze verder met haar leven. Toch bleef ze aan hem en die zalige nacht denken. She'd never know the truth.

Toneel

"Liefje!"

Ik liep verder, gezien ik tegenwoordig geen liefje ben en het dus duidelijk niet voor mij bedoeld was. Je begrijpt mijn verbazing toen een hand mijn arm vastnam en me omdraaide. "Waarom loop je altijd weg van mij? Ben je nog steeds zo boos?" Even dacht ik dat ik in een Kippenvel-boek was beland, dat waar het hoofdpersonage wakker wordt in een ander bed alsof hij daar al zijn hele leven wakker werd. Niet dus. Toen keek de jongen van wie de arm was in mijn ogen, knipoogde hij en fluisterde dat ik moest meespelen.

Niet dat mijn acteertalent is om over naar huis te schrijven, maar toch besloot ik mee te spelen. Het was niet alsof ik iets anders te doen had. 

"Niets 'liefje'. Ja, ik ben nog altijd boos. Ik ben het ook een beetje veel beu dat jij altijd stomme dingen doet en dan verwacht van mij dat ik het zomaar vergeet en terug in je armen kruip. Not this time, my friend!" Ik deed een (zogezegd) verwoede poging om me los te trekken en verder te lopen, naar waar ik (zogenaamd) moest zijn. De mysterieuze jongen hield mijn arm echter nog steeds vast en was niet van plan die binnenkort los te laten. 

Hij keek in mijn ogen en stak een hele tirade af. Ondertussen stond zowat de hele faculteit naar ons toneeltje te kijken, zich af te vragend wat hier in hemelsnaam aan de hand was. Een beetje drama elke dag kan nooit kwaad. Terwijl hij zijn duidelijk vooraf ingestudeerde speech verder opzei, vroeg ik me af waarmee hij bezig was. Zo'n knapperd als hij zou toch geen problemen met meisjes kunnen hebben? 

Zijn woordenstroom was gestopt en het was aan mij om te reageren. Om wat extra drama toe te voegen (en omdat ik niet helemaal had geluisterd), liet ik een traan over mijn wang rollen. Het effect was groter dan ik had gedacht, want er rolde zowaar ook een traan over zijn wang. Oh dear. Huilende jongens zijn nooit mijn sterkste punt geweest. 

"Kan je het me deze ene keer nog vergeven?" vroeg hij. Opeens was ik helemaal mee met mijn rol. Ik knikte. Hij nam mijn gezicht vast en drukte voorzichtig een kus op mijn lippen en gaf me daarna een knuffel. Ons publiek liep weg, ervan overtuigd dat alles nu terug in orde was. Voor mij was niet alles in orde, ik wou een uitleg. Het was een leuk toneel geweest, maar die kus was er een beetje over. 

"Waar was dat goed voor?" "Ik moest even een stalker zien kwijt te spelen." Ik bleef hem aankijken, niet goed wetende wat hij hiermee bedoelde. "Maar na die kus...", ging hij verder, "Jij mag me gerust stalken." En met een knipoog liep hij weg.

Over & out

Het is gedaan.

Je zei het, alsof dat een duidelijk vaststaand feit was en het vreemd was dat ik het nog niet wist. Je kan het niet meer. Het is genoeg geweest. Mijn (achteraf gezien stomme) gedrag is je (eindelijk) te veel geworden, na alle kansen die je mij had gegeven - kansen waarvan ik niets wist. Je dacht er al langer over na, zei je. Je zag me minder graag dan in het begin, zei je. En dat ik maar moest terugkomen als mijn zelfvertrouwen weer zijn oorspronkelijke niveau had bereikt. 

Je zei het, zo koel en afstandelijk had ik je nog nooit gezien. Mijn tranen deden je niets. Een laatste knuffel, mij een laatste keer vastnemen om me te troosten, zelfs dat wou je niet. Jij had de tijd al om aan het idee te wennen. Voor mij kwam het als een grote verrassing, eentje van de niet-leuke soort. 

Je zei het, dat jij niet de jongen voor mij was. Blijkbaar wel, dacht ik, gezien jij toch degene ben ik die ik graag zie. Die ik elk moment van elke dag zou willen zien. Die mij kan troosten als ik een dip(je) heb. Die mij in zijn armen kan nemen en mij veilig doet voelen. Die mij doet zweven over de dansvloer. Die mij in vervoering kan brengen, op alle mogelijke manieren. Als jij dat allemaal kan, waarom ben jij dan "niet de jongen voor mij"?

Het is gedaan. Ik kon niet geloven dat je het meende. Ik wou niet geloven dat ik je nooit meer kon vastpakken, kon kussen. Ik weiger te geloven dat we echt ons best hebben gedaan. Maar het is gedaan. Ik mis je al. 

Lentekriebels

Het was de zalige lentezon waardoor hij zich nu zo moest haasten. Te lang met zijn vrienden langs het water gezeten, gelachen, gepraat en vooral genoten. Hij kon niet wachten tot het echt zomer zou zijn en zijn vriendin weer blote benen onder haar (korte) rokjes zou hebben. Haar benen hadden wel iets en dat wist ze maar al te goed. Rondom hem zag hij wel meer blote benen, maar die konden toch niet tippen aan de hare. Er verscheen een glimlach op zijn gezicht toen hij aan haar dacht, zeker toen daarna zijn gsm trilde en hij gewoon wist dat zij het was.

Op zijn kot kroop hij eerst een halfuurtje in zijn bed, om daarna in zeven haasten te douchen, te eten en zich te scheren. Zijn kostuum lag op zijn bed alsof het wou zeggen dat hij zich moest haasten. En dat hij eigenlijk niet zo'n kostuum-man was. Maar ja, hij moest naar het bal van zijn studentenkring en daarvoor zijn kostuums al eens noodzakelijk. Zijn vriendin zou niet meegaan, het was niets voor haar. Hij had het haar ook niet gevraagd, hoewel hij het ergens toch wel leuk zou vinden. Misschien volgend jaar.

De deurbel ging en zijn vrienden stonden hem op te wachten, allemaal in kostuum. Hij kroop bij hen in de auto en samen ging ze op weg naar de locatie, een of ander sjieke bedoening. Eigenlijk had hij er niet zo heel veel zin in, maar onder sociale druk was hij toch maar meegegaan. Al snel was hij vergeten dat hij niet zoveel zin had en deed hij mee alsof hij dagelijks naar bals ging. Aangekomen op the place to be was hij even onder de indruk van het gebouw, maar hij liep achter zijn vrienden en gooide zich in de feestende massa. 

Zijn vrienden werden al snel deel van een groter geheel. In dat groter geheel werd hij voortdurend in de gaten gehouden door een meisje. Met een rood kleedje, zijn grote zwakte. Ze danste in zijn richting en voor hij door had wat er aan het gebeuren was, dansten ze samen. Hij danste met haar, omdat het altijd leuker is om met twee te dansen. Zij danste met hem, omdat ze hem knap vond en misschien wel meer wou.

De avond bleef maar duren en opeens vond hij zichzelf in de mooie tuin, naast het meisje in de rode jurk. "Dus," zei ze, "hier zitten we dan." Haar blik bleef naar beneden gericht, alsof ze opeens heel verlegen was. Hij snapte niet goed wat ze daarmee bedoelde. "Ja, maar misschien moeten we terug naar binnen gaan." Ze keek recht in zijn ogen en wist niet waarom hij dat zei. Ze besloot het gewoon te negeren, sloot haar ogen en boog naar hem toe. Hij hield haar tegen. "Ik weet niet goed wat je van plan was, maar ik heb een vriendin. Een vriendin die ik graag zie, zelfs. Dus misschien moet je iemand anders zoeken voor vanavond." Hij stond op en liep terug naar binnen.

Onderweg haalde hij zijn gsm boven en beantwoordde het laatste berichtje van zijn (prettig gestoorde) vriendin. Ik zie je graag. Ik kan niet wachten tot ik je morgennacht in mijn armen kan houden. 

Magisch

Door de lichtjes en de sfeer op de kerstmarkt ademde de stad nog meer gezelligheid uit dan anders. Ze liep langs verschillende kraampjes op zoek naar een laatste kerstcadeautje en werd opgeslorpt door de aangename sfeer. Het was perfect. Nee, het zou perfect geweest zijn. Haar lief had haar vorige week laten staan voor zijn ex, iets waarvoor ze al langer vreesde. Nu was het dus gebeurd. Ergens was ze blij dat het was gebeurd, nu kon ze er tenminste niet meer bang voor zijn. Het was natuurlijk wel jammer dat ze nu haar fantastische lief verloren was. De tranen kwamen terug in haar ogen toen ze zich hun laatste moment samen herinnerde. Het laatste zalige moment samen, tot hij alles opbiechtte. 

Ze weigerde te huilen. Ze had de afgelopen week al genoeg gehuild en het verbaasde haar dat ze überhaupt nog tranen over had. Blijkbaar wel, dus. Snel concentreerde ze zich op de juwelen van het kraam waarvoor ze stond. Naast haar stond een jongen de juwelen aandacht te bestuderen. Waarschijnlijk voor zijn vriendin, dacht ze. De tranen kwamen weer, toen ze dacht aan het kerstcadeau dat ingepakt stond op haar kamer, maar voorlopig niet zou worden uitgepakt. 

Opeens riep de vrouw van het kraampje iets. Ze was niet aan het opletten, dus ze verstond er niet veel van en keek geërgerd op. "Jullie staan onder de mistletoe!" Ze keek naar boven en zag de jongen naast haar hetzelfde doen. Ze stonden inderdaad onder maretak. Ze zuchtte en begon te bedenken hoe ze de kus zou kunnen weigeren. Een koortsblaasje? De jongen keek ietwat gegeneerd en vroeg stilletjes of ze het zag zitten. De vrouw van het kraam bleef geïnteresseerd kijken, net zoals een vijftal toeschouwers. 

Per ongeluk keek ze in zijn ogen en opeens kon het haar niet zoveel meer schelen. De ogen straalden niet alleen liefde en warmte uit, maar ook veel verdriet. Ze zag het zitten en knikte eens. De jongen nam haar gezicht vast tussen zijn handen en drukte zijn lippen zachtjes op de hare. Even stond de hele wereld stil, maar al snel kwamen de tranen. Ze brak los uit de kus en liep weg, weg van alle gezelligheid. In een straatje ging ze zitten en liet de tranen komen. Opeens kwam er iemand naast haar zitten, iemand die vroeg of het een beetje ging. Ze schudde haar hoofd, liet nog meer tranen stromen en voelde een arm die haar dichterbij trok. In de veiligheid van zijn armen liet ze zich volledig gaan, en hij wachtte geduldig tot ze was uitgehuild. 

"Ik weet dat het nu misschien niet het ideale moment is, maar ik vond onze kust best geslaagd." Ze keek op en zag een voorzichtige glimlach op zijn gezicht. Ze keek in zijn warme, diepe ogen en kon niet anders dan ook glimlachen. Een laatste kerstcadeautje had ze niet gevonden op de kerstmarkt, maar een tweede zalige kus kreeg ze wel. En meteen een date voor de volgende dag, als ze allebei wat bekomen waren. Kerstmis is inderdaad magisch.

(Bovenstaand verhaaltje is opnieuw pure fictie - tenzij er dingen zijn die ik (nog) niet weet...)

Surprise

Hij deed de deur open en verheugde zich al op de rest van de avond alleen met zijn vriendin. Hij was namelijk jarig en het beste cadeau dat iemand hem kon geven, was de hele avond met haar. "Moet je fiets niet binnen staan?" Ze schudde haar hoofd. "Hij staat zo in de weg dan. Buiten zal hij het wel overleven." Ze stonden nu volledig in de warmte, nog na te rillen van de koude buiten. Er speelde een glimlach om haar gezicht, al had hij geen idee waarom. 

Hij stapte de living binnen en zag eerst helemaal niets. Voor hij de schakelaar gevonden had, werd het licht al aangeknipt en zag hij tegelijkertijd verschillende dingen: de gezichten van zijn vrienden, slingers en ballonnen die de kamer sierden en toen hij zich omdraaide de stralende lach van zijn vriendin. Hij kon niet geloven dat ze echt een verrassingsfeestje had georganiseerd voor hem. Terwijl de mensen om hem heen in gejuich en applaus uitbarstten, zocht hij de lippen van zijn vriendin en drukte er een stevige, dankbare kus op en fluisterde een ikziejegraag.

Ze stond hem na te kijken terwijl hij zich een weg baande door het volk en iedereen hem een gelukkige verjaardag wenste. Ze was blij dat ze had besloten om er gewoon voor te gaan. Zijn gezicht toen het licht aan ging, zijn blik toen hij haar aankeek, dat waren dingen die ze nooit zou vergeten.

Gelukkige verjaardag, liefje!

Life as it could be

Door de massa heen liep ze verder. Ze wilde nog een boek en wist precies waar het lag, ze moest er alleen nog geraken. Dat kon wel eens problemen geven, aangezien iedereen de andere kant leek uit te gaan. Tegen de stroom ingaan is nooit een goed idee. Uiteindelijk was ze waar ze moest zijn en ze liep recht op haar doel af: het boek. 

Terwijl ze met het boeken in haar ene hand haar portefeuille zocht met haar andere hand, botste ze tegen iemand. "Oei, sorry", zei ze, en ze liep verder. Hij nam haar echter bij haar arm vast en trok haar mee, een verbodenvooronbevoegden-deur door. 

Eenmaal weg van de massa liet hij haar los en keek haar aan. "Waarom heb je mijn boek vast?" "Jouw boek? Omdat ik het wil kopen, leek me nogal logisch..." "Ja, mijn boek. Waarom wil je het kopen?" "Omdat het me interessant leek. Waarom? Je hebt het toch zelf geschreven, dan zou je toch moeten weten waarom mensen je boek willen kopen?" Hij bleef stil en leek in gedachten verzonken. Dan slaakte hij een diepe zucht en zakte neer op de grond. Ze keek hem aan en hoopte dat hij niet zou beginnen huilen. Jongens en huilen, da's gewoon te raar om mee om te gaan. Zeker als het iemand is die je helemaal niet kent.

Opeens kwam zijn hele verhaal eruit, in een stortvloed van woorden. Over hoe hij wel een boek had geschreven, maar het eigenlijk nog steeds niet kon geloven. Over hoe hij eigenlijk zou moeten signeren, maar de moed niet had om mensen te ontmoeten die hij later zou teleurstellen. Over hoe niets hem ooit mee zat, hoewel hij natuurlijk een boek geschreven had. Een goed boek, volgens zijn uitgever, maar zeggen die dat niet over elk boek? 

Ze had geen idee wat haar overkwam, het leek wel alsof ze in een verhaal was terechtgekomen. Uiteindelijk besloot ze hem even te laten voor wat hij was en te beginnen in het boek. Ze begon te lezen, en las en las en las en kon zich toch nog van het boek wegrukken om de man, die nu half aan het slapen was, te verzekeren dat zijn boek echt helemaal ongelooflijk goed was. 

Hij keek haar aan en vroeg, met een klein stemmetje: "Zeker van? Zeg je dat niet gewoon om me hier weg te krijgen en gillend te kunnen weglopen?" Ze glimlachte. "Zeker. Misschien moet je nu maar gaan signeren, voor je je lezers teleurstelt door niet te komen opdagen." Hij stond op en vroeg haar of ze meeging. Ze leek te twijfelen, tot hij haar gezicht vastnam en een kus drukte op haar lippen. Ze gaf zich over, en volgde haar schrijver naar het tafeltje waar hij zou signeren. Toen ze er aankwamen, bleek er al een gigantische lijn te staan. Even leek hij zin te hebben om weg te lopen, maar na een bemoedigende blik van haar ging hij ervoor. En signeerde hij. 

It's a thriller night (2)

Opeens nam een hand de hare vast en werd ze mee getrokken. “Hé, wat doe je? Laat me los!” “Ssst, je kent me, kom nu gewoon even mee.” De stem die ze hoorde was die van de vampier van daarnet. Er was alleen iets anders mee, hij leek rustelozer dan tien minuten geleden. Ze liepen tegen de stroom in, waardoor ze zijn hand harder moest vasthouden om hem niet te verliezen. Opeens was het gewoel rond hen gedaan en stonden ze stil, nog steeds in het donker.

“Oké, we zijn er. Je mag mijn hand loslaten”, zei de vampier vriendelijk. Ze liet zijn hand los en keek hem vragend aan, voor ze besefte dat hij dat helemaal niet kon zien. Tot haar verbazing antwoordde hij op haar onuitgesproken vraag. “Jouw vriendin en mijn vriend zijn in het donker verdwenen, wat niet zo goed is voor jouw vriendin en nog minder voor mijn vriend. We moeten ze dus zoeken.” “Wat is er daar niet goed aan?” Voor het antwoord kwam, hoorden ze een gedempt gegiechel.

“Wie is daar?” vroeg ze. Tot haar opluchting kwam haar vriendin tevoorschijn, met rode lippenstift uitgesmeerd over haar gezicht, plukken haar aan haar kleedje en een brede glimlach. Eigenlijk leek het wel alsof ze gedrogeerd was… “Wat is er gebeurd? Is alles goed?” Ze was te druk bezig met haar vriendin, om te beseffen dat de vampier en zijn monsterlijke vriend de deur op slot hadden gedaan. “Hé, wat is er met haar gebeurd?” vroeg ze aan het monster.

De vampier grijnsde zijn hagelwitte tanden bloot. “Halloween is de enige periode dat wij onopvallend buiten kunnen lopen. Dit is meteen het ideale moment om onze prooien te zoeken.” Ze begon te gillen, sprong naar de deur en trok er als een gek aan, alsof hij dan wel zou opengaan. “Kom kom, zo’n overdreven reactie is nergens voor nodig. Als je je niet verzet, doet het heus geen pijn!” Het monster nam haar vast, duwde haar hoofd opzij zodat haar nek bloot lag en liet de vampier zijn ding doen. Ze bleef gillen, maar het hielp niets. Haar vriendin stond, nog altijd giechelend, lamlendig toe te kijken. Ze sloot haar ogen en hoopte dat het snel voorbij zou zijn.

Met een schok werd ze wakker en veegde het speeksel van haar wang. Het duurde even voor ze besefte dat ze in slaap was gevallen voor het feestje. Haar ogen zochten een klok, het was half twaalf. Ze maakte zich snel toonbaar en sprong op haar fiets, voor het te laat was. Toen ze bij het kot van haar vriendin aankwam, sloeg de kerktoren in de verte net voor de twaalfde keer. Ze wachtte even om  te zien of de lichten zouden uitgaan. Opeens was het in de hele straat pikdonker en hoorde ze geschreeuw van binnen. Was ze te laat? 

It's a thriller night (1)

Ze maakte zich klaar voor het Halloweenfeestje bij haar beste vriendin. Voor de laatste keer checkte ze of haar lippen rood genoeg waren, haar ogen zwart genoeg en haar kleedje kort genoeg. Ze mocht dan wel een heks zijn, een beetje sexappeal overhouden is altijd leuk. Huppelend ging ze naar beneden, waar ze “Daaag!” riep naar haar moeder, die haar hoofdschuddend na keek.

Ze fietste en fietste en fietste en eindelijk was ze bij het kot gekomen van haar beste vriendin. Het feestje leek al in volle gang, maar dat kon schijn zijn. Ze parkeerde haar fiets, checkte haar uiterlijk voor de laatste keer in een raam dat ze passeerde en ging naar binnen. Doordat ze verkleed was, mocht ze gratis binnen en kreeg ze bovendien een drankbonnetje. Ze ruilde het meteen in voor een drankje en zocht haar vriendin.

“Hé, daar ben je!” Haar vriendin, ook verkleed als sexy heks, draaide zich om. “Voel je je wel goed? Je ziet nogal bleekjes…” Haar vriendin knikte. “Ja hoor, gewoon een slaaptekort. Al interessante jongens gespot?” Ze keken allebei de zaal rond en zochten leuke jongens. Het probleem met Halloweenfeestjes is dat je eigenlijk nooit zeker kan zijn dat de sexy zombie die je aan de haak sloeg ook zonder make-up sexy is. De risico’s van het vak, zeker?

In een hoekje stonden er twee jongens de zaal rond te kijken. De ene, een vampier, zag er levensecht uit – voor zoverre vampiers ‘leven’ natuurlijk. Hij was ongelooflijk bleek en het leek alsof hij er altijd bleek uitzag, zelfs zonder make-up. Zijn hoektanden blonken in het licht als hij lachte met iets wat zijn vriend zei. Die vriend was een soort van monster, met haar dat overal uitgroeide en een soort van klauwerige handen en voeten.

De vampier en het monster kwamen op de twee heksen af en trakteerden ze meteen op een drankje. Voor de gelegenheid werden er Bloody Mary’s gemaakt, iets wat de jongens ook leken te lusten. Ze dronken er drie leeg terwijl de meisjes aan hun ene drankje nipten. Het gesprek ging over koetjes en kalfjes, en allemaal deden ze hun best om niet te verraden wie ze waren. Het hele mysterieuze dat over de avond hing, maakte het net zo leuk. 

Middernacht naderde, en iedereen weet dat dat het ideale uur is om heksen, spoken, vampiers en dergelijke te zien. Als die al bestaan, natuurlijk. Om een minuut na middernacht ging opeens al het licht uit en werd het pikdonker in de zaal. De hele zaal viel even volledig stil, om daarna in nog luider lawaai uit te barsten. De mensen dansten in het donker op muziek, die de dj ook in het donker uitzocht. Vriendinnen zochten elkaar, en zij zocht ook haar beste vriendin. Ze zwaaide met haar armen in het rond en probeerde te zien, maar zag helemaal niets. 

To be continued...

Life as it shouldn't be

Sinds het gisterenavond was afgesproken, keek ze er al naar uit. Ze zou namelijk gaan eten met haar lief, een soortement date dat ze - nu ze erbij stilstond - nog nooit had gehad. Maar nu ze haar lief de tram zag opstappen, na amper anderhalf uur, vroeg ze zich af of het wel zo'n goed idee was geweest. Akkoord, hij kon er waarschijnlijk niet veel aandoen (hoewel, weigeren kan altijd?), maar ze had er precies toch iets meer van verwacht. Een deftige kus, bijvoorbeeld.

Terwijl ze naar haar fiets liep, dacht ze nog wat verder. Gisteren had hij nog gestuurd dat hij altijd tijd had voor haar. Veel tijd had hij dan toch niet, zelfs niet voor haar. Ze maakte haar fiets los, haalde haar handschoenen boven en voelde de eerste druppel. Fantastisch, de avond kon nu echt niet meer stuk. Snel fietste ze weg, behendig de auto's en tramsporen ontwijkend. Haar fiets deed af en toe een beetje beu, maar dat deed hij wel vaker. Vooral in het naar omhoog gaan, zoals nu dus. Haar ketting versprong weer, ze schoot naar voren met haar voet. De beweging was plotser dan anders, waardoor haar voorwiel in een putje terecht kwam (ja, ook Gent ligt in België en ook in Gent zijn de wegen in - om het eufemistisch uit te drukken - niet zo'n goede staat) en ze viel. 

Het werd tijd dat ze nog eens viel, het was al meer dan twee jaar geleden en haar jaarlijkse gemiddelde ging zo wel snel naar beneden. Het was natuurlijk minder leuk dat het net nu gebeurde, met nieuwe laarzen en in de regen. Ze zuchtte, controleerde haar kleren voor scheuren, controleerde haar fiets op volledigheid en wou terug opstappen en wegrijden wanneer ze plots een stem hoorde.

"Gaat het?" Ze keek op. "Ehm, ja hoor. Waarom?" "Ik zag je vallen en ik ben nu eenmaal zo galant dat ik een dame in nood altijd moet helpen." Ze moest glimlachen. Onwillekeurig dacht ze terug aan de film die ze vorige week had gezien. "Bedankt voor het aanbod, maar het gaat goed hoor." Ze draaide zich om en probeerde nog eens om weg te rijden.

"Ben je er zeker van? Geen hersenschudding of zo?" Ze draaide zich geërgerd om en zei: "Ik ben vrij zeker van niet. En als je het niet erg vindt, het regent, dus ik zou graag weggaan." Hij nam haar gezicht vast. "Ik zou het wel erg vinden als je toch een hersenschudding zou hebben, onderweg flauwvalt en onder een auto terecht komt. Zo'n vreselijk lot wens ik niemand toe, zeker niet zo'n mooi meisje als jij. Dus sta nu even stil en laat me je controleren."

Ze liet hem maar begaan. Better safe than sorry, natuurlijk. Toen maakte ze de fout van naar hem te kijken, naar zijn prachtige, blauwe ogen die haar doordringend aankeken. Een stemmetje zei haar dat ze beter weg zou gaan, dat ze er anders spijt van zou hebben. Maar zijn ogen lieten haar niet los. 

Life as it should be

Ze zuchtte. Alweer was de trein te laat en alweer had ze geen plaats. Aan dat laatste was ze ondertussen al gewend, maar met al haar stagegerief zou het wel fijn zijn om eens te kunnen zitten. Die vertragingen, daarvan werd ze echter heel gefrustreerd. Ze nam al een trein vroeger en nog steeds was ze maar net op tijd in de klas. Haar leerlingen begonnen haar er zelfs al mee te plagen en schoten altijd in de lach als het over 'traag' ging. 

Een beetje beter gezind liep ze van het perron naar haar fiets die tenminste altijd klaar stond voor haar. Met de nadruk op de verleden tijd, zo bleek, want hij stond niet meer waar ze hem gisterenavond had achtergelaten. Ze pijnigde haar gedachten: had ze hem per ongeluk ergens anders gezet? Ze keek even rond, maar die gedachteroute werd al snel weer afgesloten: haar fiets was nergens te bekennen. Ze slikte enkele tranen door, zette haar gerief op de grond en ging er naast zitten. Ze had even tijd nodig om te bekomen, voor ze de lange tocht naar haar stageschool aanvatte.

"Ehm, is er iets?" Ze keek op. Voor haar stond een jongen, een man, een mannelijkheid, die sterke gelijkenissen vertoonde met het ideale lichaam van Michelangelo's David. Ze slikte. "Behalve het feit dat mijn fiets gestolen is en ik nu zeker te laat kom op mijn stageschool, voor de derde keer deze maand, is er niet echt iets." 

Er verscheen een glimlach rond de mond van de jongen. "Misschien kan ik je dan wel helpen. Ik heb net mijn trein gemist en heb nog een uur te doden voor de volgende. Zal ik je anders afzetten?" Ze keek even om zich heen, naar alle zakken en tassen die ze bij zich had. "Als je het ziet zitten om al deze tassen ook af te zetten." Hij keek even rond zich. Daaraan had hij nog niet gedacht. "Natuurlijk! Kom, hoe sneller we vertrekken, hoe trager en veiliger ik kan fietsen."

Hij haalde zijn fiets en begon haar zakken strategisch aan zijn fiets te hangen, zodat zij er nog maar twee moest dragen. En zich vasthouden. En blijven zitten. Achterop een fiets zitten was nooit haar sterkste kant, maar het moest nu maar lukken. Ach, het was maar een kwartiertje fietsen.

Na een rit waarin beide meermaals voor hun leven vreesden, kwamen hij, zij en alle tassen veilig aan op de plaats van bestemming. Ze stapte zo elegant mogelijk af, wat helaas niet lukte waardoor haar gsm in een plas water terecht kwam. Ook dat nog. Ze raapte hem op, stak hem weg, ontlaadde de fiets voor de jongen. Net toen ze van plan was om binnen te gaan, stond de jongen voor haar. 

"Wat, kan er zelfs geen bedankje af?" Ze glimlachte. "Bedankt." Ze stapte door.

"For what it's worth, ik ben blij dat ik mijn trein heb gemist." Ze draaide zich om en staarde hem aan. "Ik ook, anders was ik heel veel te laat, maar nu moet ik echt wel door..." Hij stapte op haar af en nam haar armen vast. "Je mag straks naar binnen gaan. Ik wil eerst iets doen." Ze zuchtte. Ze was dan eens redelijk op tijd, kon ze nog niet eens naar binnen gaan! Voor ze goed en wel doorhad wat er aan het gebeuren was, had hij zijn lippen op haar mond gedrukt, liet hij haar los en stapte op zijn fiets. "Morgen, zelfde plaats, zelfde tijd?"

Sweet sixteen

Vandaag was het zo ver. Eindelijk werd ze zestien! Helaas duurde het ook nog zestien minuten voor ze kon opstaan zonder al te belachelijk over te komen en ze nam haar boek. Ze kon haar aandacht er niet bijhouden en lag al snel te dagdromen. Te dagdromen over die ene jongen, die haar nu al zo lang aan het lachen maakte maar haar ook vroegtijdig grijze haren zou bezorgen. 

Op school werd ze voortdurend omringd door haar vriendinnen die haar de dag van haar leven zouden bezorgen. Ze hadden aan alles gedacht: ballonnen, feesthoedjes, toeters en zelfs een verjaardagstaart. Ook in de les was het feest, dankzij de lekkere chocoladerepen en anekdotes van de leerkracht, toen hij zestien was. De dag vloog sneller dan anders voorbij - hoewel het woensdag was. Ze zat al met haar hoofd bij deze namiddag, wanneer ze nog meer zouden eten en nog meer zouden lachen.

Toen de laatste bel gegaan was en iedereen een spurtje trok naar de poort, besefte ze dat ze haar jas was vergeten. Ze gaf haar vriendinnen instructies om te wachten (voor de fietsers) en al te vertrekken (voor de bussers) en liep terug naar het klaslokaal. Toen ze voor de tweede keer een poging deed om naar buiten te gaan, riep iemand haar na.

"Hé, jij!"

Ze draaide zich om en kreeg een raar gevoel in haar buik. Het was hem! "Hoi!"

"Was je je jas vergeten?" Ze knikte. "Gelukkige verjaardag, trouwens." Ze kreeg kriebels in haar buik. "Moet ik je eigenlijk geen drie zoenen geven, omdat je jarig bent en zo?" Ze haalde haar schouders op.

De eerste zoen belandde op haar rechterwang.

De tweede zoen belandde op haar linkerwang.

De derde zoen belandde recht op haar lippen.

Ze wist niet goed wat ze moest doen, dus bleef ze stokstijf staan. Tot ze zijn stralende lach hoorde en niet anders kon dan zijn lippen terugkussen.

Gelukkige verjaardag, zusje!

Disclosed desires

Nadat ik mezelf voor de zoveelste keer had gecheckt in een raam om te zien of m'n outfit vanuit alle hoeken een goed gekozen outfit was, zochten m'n ogen een krullenbol die me kwam ophalen. Het was namelijk elf juli, een dag die velen kennen als de Vlaamse feestdag maar voor folkies de dag is waarop het FolkLof Orchestra optrad op de Grote Markt in Antwerpen. Met mijn beperkte kennis van Antwerpen was een escort vanaf het station (een prachtig station, overigens) wel heel handig.

Nadat we onze overbodige dingen ergens gedumpt hadden, een nieuwe dans hadden geleerd (ik althans) en de muzikanten klaar waren om erin te vliegen, vlogen we erin. Verschillende dansen werden gedanst en er werd aandachtig gekeken naar tangodansende en vioolspelende mensen.

We dansten en dansten en hij trok me steeds dichter en dichter bij hem. Mijn brein maakte overuren (rustig blijven! letten op je danspassen! wat gaat hij doen? kussen? uh-oh, hoe gaat dat weer?!), mijn voeten bleven verrassend rustig en toen de muzikanten uitgespeeld waren, begonnen wij ons spel. Wil hij? Waarom kijkt hij zo, in mijn ogen? Wil ik wel? Uiteindelijk bleek dat 'k wel wou, en veel zelfs. Kussen bleek net als fietsen: iets wat je niet verleert.

(Voor de aandachtige lezers: bovenstaand verhaaltje is warempel waargebeurd. Kom dat tegen, zeg...)

Life as it should be...

Het schooljaar is gedaan, de menigte is uitzinnig van vreugde dat die vervelende examens gedaan zijn en de vakantie eindelijk voor de deur staat. Het belooft een opzwepende avond te worden, met korte rokjes, blote benen en zwoele dansen. Glimlachen worden geschonken, groeten worden uitgedeeld en her en der krijgt iemand een knuffel. Het feest kan beginnen!

"Mag ik je kussen?" vraagt hij, na een intieme dans op veel te weinig plaats in een te warme zaal. Ze twijfelt. Kijkt rond. Iemand die het ziet? "Laten we naar buiten gaan." Hij neemt haar hand vast en leidt haar naar buiten. Vriendinnen zoeken haar, maar het enige wat ze zien is een rok die de hoek om zwaait.

Eenmaal buitengekomen loopt hij verder, tot ze ongeveer alleen zijn. Ze stoppen. Ze kijken elkaar aan. Hij neemt haar in zijn armen, zoals hij al zo vaak deed. Deze keer dansen enkel hun monden. Ze leren elkaars ritmes kennen. De rest van de avond laten ze elkaar niet meer los.