Op verzoek

De nieuwe Schamper - voor wie
'm nog niet zou hebben gelezen

Gisterenavond was het naar goeie gewoonte - u raadt het al - Schampervergadering. De laatste artikelverdeling van dit academiejaar! Oh no. Gelukkig werd vorige week de nieuwe kernredactie verkozen, dus de voorbereidingen voor volgend jaar kunnen al getroffen worden. Zoals gewoonlijk trok de hele bende (more or less) erna op café en ik ging nog eens mee, voor de verandering. Goed dat ik dat deed, want daar bleek dat de jongens van Schamper stiekem reuzefan zijn van mijn blog en er alles aan doen om er vermeld te worden. Bij dezen.

Het gesprek van de avond begon (ongeveer) met flobberbroeken. "Die met zijn mooie blauwe ogen"  (die volgend jaar chef wetenschap wordt, hoewel hij volgens sommigen niet eens een echte wetenschap (psychologie) studeert - ik als taal- & letterkundige hou me logischerwijs uit die discussie) creëerde zo een mooie naam (die naar eigen zeggen vloeiend van de tong rolt) voor een broek die hij minder mooi vindt. Met flobberbroek bedoelt hij zo'n hippiebroek, met laag kruis en wijd hangend rond de benen. Volgens vrouwen enorm comfortabel, volgens hem hell on earth. Want waarom zouden vrouwen hun rondingen zo verstoppen? Iemand anders aan de tafel (die helaas net niet chef wetenschap is geworden) vond flobberbroeken dan weer een van de meest sexy kledingstukken die een vrouw kan dragen. Wat 'n dilemma.

Even later ging het over onze leeftijd en het feit dat er enorm veel zijn die al plannen hebben om, eens ze afgestudeerd zijn, samen te wonen met vriend(in)lief en zo te beginnen aan hun huisje-boompje-beestje. De hoofdredacteur (voor even toch nog) gaf me daar toch zo'n mooie quote, nadat hij vertelde dat hij met zulke mensen wel eens een avond wilde samenzitten om hun relatie te saboteren (people, be warned!): "Mensen die zo gericht zijn op een burgerlijk bestaan moeten eens met hun neus tegen de muur geduwd worden." Ik vertelde maar niet dat ik - na mijn droomreis door de US of A - stiekem ook zo'n burgerlijk bestaan wil.

Verder moest ik nog iets vertellen over onze liegende reporter, maar die had vooral aandacht voor andere zaken en heeft niet zoveel memorabels verteld gisteren. Zijn grote praatjes houdt hij duidelijk voor in Schamper. En, net voor ik wegging - alsof ze het beste voor laatst hielden, ontdekte ik dat er een alliantie gesloten is tussen Schamper en Filologica - een alliantie waar ik obviously niet bij betrokken ben. En zo werd het toch nog een heel interessante avond.

Project Pinguïn

Gisterenavond was er het verrassingsfeestje voor de rector van de UGent, Paul Van Cauwenberghe. Hij stopt er namelijk na acht jaar mee en alles is natuurlijk een reden voor een feestje. Naar eigen zeggen wist hij er echt niets van, was hij zelfs belogen door zijn vrouw en moeder. Maak dat mee. Maar het was dus keihard party time. Qua organisatorische problemen is het gebleven bij het opstellen van de erehaag die naar de ingang van de place to be zou leiden - niet zo makkelijk, zelfs al waren de studenten nog nuchter.

Wat overigens best wel grappig (of zielig, 't is maar hoe je 't bekijkt) was, is dat wij van Schamper er als enige zonder lintje stonden en als enige niet konden meezingen met de paar (cantus)liedjes die werden gezongen. Ach, heb ik dat ook eens meegemaakt.

Hoe onnuchter het later op de avond nog is geworden, ik zou het niet weten. Uit vrees voor mijn leven ben ik vertrokken nadat ik vaststelde dat de band toch niet dat was - na Muse, Mumford & Sons, Jake Bugg en de gemiddelde Boombalgroep moet het niveau toch al hoog liggen om mij te kunnen bekoren. Mopje. Wel was er taart (net genoeg voor alle aanwezigen), een gemoedelijke rector die naar eigen zeggen best geëmotioneerd was en vooral veel drank. Zo leerde ik de dance moves van een mede-redacteur kennen, die vooral/zelfs na vier glaasjes cava en een shotje verrassend meevielen. Dat mag ook eens gezegd worden.

Een grondiger verslag van de avond kan u dra op uw favoriete nieuwssite lezen en verder volgen hier nog een aantal pinguïns. Want ja, het verrassingsfeestje had wel degelijk 'project pinguïn' als geheime code. Vraag me niet waarom.

Mijn week

Maandag was er naar goeie gewoonte Schampervergadering, waar ik mijn gezicht nog eens liet zien. Ik heb de vergadering wel niet mee voortgezet op café, wat me na het vermoeiende weekendje Amsterdam een slimme zet leek. Dinsdag was er de infovergadering voor het nieuwe presidium (twijfeltwijfel), gevolgd door een Boombal. Met de rest van m'n week in het vooruitzicht besloot ik dat laatste maar aan mij te laten voorbijgaan en een avondje te bachelorpaperen. Want ja, paasvakantie is papertijd. Hoera! 

Ahum.

Woensdag was er dan het hoogtepunt van het redactionele jaar bij Schamper met de enige echte Schamperfuif, waar ik als trouw redactielid ook maar heen ging. Af en toe een fuif kan geen kwaad. En ik moet zeggen, het is gek om die mensen buiten hun gewone omgeving te zien. Wat ik allemaal niet bijgeleerd heb! Bijvoorbeeld dat er effectief mensen zijn die m'n blog uit vrije wil lezen: wees welkom! De muziek was niet zo slecht als ik gevreesd had, al had Threesome hun foute plaatjes wel nog fouter kunnen maken. Meer van dit, bijvoorbeeld:

En op donderdag was er een zoveelste (oké, derde) muzikale hoogtepunt: Mumford & Sons! Woehoew! Het was niet zo wauw als Muse, maar ze waren echt wel goed. De sfeer die ze creëren, namelijk die van een gezellige zomeravond op een (festival)weide werd versterkt door de massa aan lampjes die hing in het Sportpaleis en het publiek dat letterlijk alles meezong. Liedjes van beide cd's passeerden de revue - nu eens opzwepend, dan weer rustig en ingetogen - en na een magistraal, fenomenaal, machtig en gewoonweg fantastisch 'Dust Bowl Dance' gingen ze even de bluegrass-toer op met een a capella-versie van 'Reminder' en (waarschijnlijk) klassieker die niemand hier kent. Om dan af te sluiten met 'I will wait'. It was amazing.

Ook de voorprogramma's mochten er best zijn, overigens. En dan vooral het eerste, Half Moon Run, die een soort experimentele indierock spelen. Of zoiets. De volgende, Mystery Jets, waren niet slecht, maar de groepsleden waren van het soort die ik 's avonds toch niet graag zou tegenkomen - denk foute pornosnorren en mottige vestjes.
Voor een professionele recensie, klik hier. Foto's van het concert kan je hier vinden - niet de mijne, want zuslief had haar fototoestel mee. 

Om de week in stijl af te sluiten, was er op vrijdag het Galabal der Filologen. Na even getwijfeld te hebben, zocht ik een date/styliste/make-upartieste en kocht ik een ticket. Dat bleek de beste beslissing van de week te zijn, want het was een zalig feestje. Alle complimentjes over m'n outfit en make-up mogen gericht worden m'n Marrakechmaatje - complimentjes over m'n haar en danskunsten zijn dan weer volledig mijn verdienste. Ik heb mee eigenlijk nog nooit zo geamuseerd op een niet-Boombalfeestje, dus dat wil wat zeggen. Op dat ene vestimentaire probleem na, was het een fantastische avond - zeker met de live rock-'n-rollmuziek van Blazzy Juice!

Dit weekend dient vooral om bij te slapen en toch maar eens te beginnen aan al dat schoolwerk. Veel succes gewenst aan alle medestudenten! 

Het dilemma van de Sint

Algemene vreugde toen op de Schampervergadering van maandag de vragenronde werd onderbroken (met als vraag "Wat is het meest decadente dat je ooit al gedaan hebt", go figure) door de Sint en zijn Pieten! Iedereen werd terug gekatapulteerd naar jeugdherinneringen (of -trauma's), waarbij de Sint vertelde of je braaf was geweest of niet en of je dus slagen met een roeiriem verdiende. Ik heb veel bijgeleerd die avond!

Het was allemaal leuk en lachen en snoepjes en koekjes eten, tot de Sint aan mijn naam was aanbeland op zijn Mac - want ja, de Sint is mee met zijn tijd. Om te beginnen zat de Sint namelijk met een dilemma. (Heb je 'm? Heb je 'm?) Het moet zijn dat ik onwaarschijnlijk braaf was geweest dit jaar en dat hij (of Hij?) niets kon bedenken om mij te straffen. Het bleek echter een kwestie van doodgewone jaloezie. De Sint was namelijk jaloers dat de hoofdredacteur wél al een plaatsje op m'n blog had verdiend, maar hij nog niet. Kom dat tegen.

[Ik weet niet meer precies of ik nu de Sint of de "afwezige" M moest ophemelen, dus zal ik het hier maar allebei doen. Kan nooit kwaad.]

Over de Sint kan niemand natuurlijk een kwaad woord zeggen, en dan vooral die arme kindertjes niet die hij een paar eeuwen geleden - toen nog als Nicolaas - redde van de dood. Gezien de Sint me dit jaar naast veel chocolade ook een concertticket voor Muse bracht, kan ik er zeker geen kwaad woord over zeggen. (Nu alleen hopen dat de Oppersint Matthew Bellamy's gebroken voet een beetje snel doet genezen. Alsjeblieft.) Dat u nog vele jaren met de stoomboot moge aankomen en kindjes aller lande moge blij maken. Ik ben voor! 

Over M valt eigenlijk niet veel meer te zeggen dan dat hij - althans volgens de Sint - knap, slim, grappig, sportief en single is. (Ben ik nog iets vergeten?) Uit persoonlijke ervaringen kan ik dat nog aanvullen met dat M zich graag opwerpt als woordvoerder van minder vlotte vrienden in hun zoektocht (queeste) naar de Ware Liefde. Een echte vriend, dus. Die bovendien nog single is. Ladies, laat jullie gaan!

Wat 'n avond

Even het feit vergetend dat het ondertussen december is, de examens elke dag dichterbij sluipen en ik al mijn kerstcadeautjes nog in orde moet brengen, presenteer ik jullie hier het verhaal van mijn maandagavond vorige week. Had je me die maandag gezegd dat ik die avond vier uur vrijwillig in de koude zo doorbrengen, ik had je niet geloofd. Maar raad eens wat ik die avond deed? Juist ja.

Aanleiding was de mail die de (waarschijnlijk) wanhopige cultuurchefs van Schamper stuurden, omdat er blijkbaar (weer) een artikel niet in orde zou raken en of iemand zin had om naar The Dandy Warhols of Jake Bugg te gaan en die te recenseren. Ik dacht: sure, en ik mailde dat ik Jake wel wou gaan kijken en hem eventueel een paar vragen stellen. Was dat even optimistisch gedacht van mezelf. 

Het optreden, in een cafeetje aan de Beestenmarkt, was vooraf minimaal aangekondigd (naar 't schijnt), maar toch was het om 20u al helemaal volzet - terwijl het pas zou beginnen om 21u30. Jammer genoeg was m'n partner in crime er net te laat, waarna ze mij belde om me op de hoogte te stellen. Toen ik een klein halfuurtje later aangefietst kwam, zag ik meteen waar het feestje te doen was. Volk, niet te doen! Met volle moed en vrouwelijke charmes probeerden we binnen te geraken via de cafébaas. Helaas. Dus besloten we de achteruitgang te zoeken (die verbazend makkelijk gevonden was) en die in de gaten te houden voor als de snotaap en z'n entourage arriveerden, met het strakke plan om dan z'n managers (jaha, de kerel is amper 18 en heeft er twee) te strikken en hen lief te vragen om een interview te regelen voor ons. De ene, minder louche uitziende kerel zei dat hij het altijd eens kon vragen. Hoera!

Het optreden zelf konden we van buiten jammer genoeg niet zo goed mee volgen en na een tijdje kregen onze voeten (en de rest) echt wel koud. Maar dan. Dan was het optreden gedaan en gezien Jake vandaag nog naar Zürich* moest zou hij wel niet te lang wegblijven. Toch? Na een halfuur was het meeste volk weg, op enkele die-hards en ons na. Een ongelooflijke hipster (ze liet haar LP signeren. Seriously.) werd door de boodschappenjongen wel naar binnen gevraagd, wij roken een kans (en warmte) en renden haar achterna. Een waar avontuur.

En dan. Dan moest Jake eerst naar de wc - hij is ook maar een mens, maar dan zou hij signeren wat we wilden dat hij signeerde. En als hij dan toch bezig is, kunnen we hem meteen maar enkele vraagjes stellen. Toch? Toch. En dus ga ik 3 maart naar Jake Bugg in de Botanique. Ben ik daar ook eens geweest.

[Het volledige verslag van de avond kan je in Schamper lezen. Waar anders.]
___________________________
* Dinsdag verscheen echter op z'n Facebookpagina dat het concert in Zürich helaas niet kon doorgaan. Te lang gefeest in Gent? Ik denk het wel.

Hete tijgers & lieve uilen

Gisterenavond was het weer zover. Na een lichtjes uitgelopen interview met de enige echte Bert Leemans voor een schoolopdracht, begaf ik me opnieuw richting de Therminal - waar het overigens echt niet aangenaam lopen is, zo in het donker - voor de wekelijkse Schampervergadering. Achteraf kreeg ik commentaar op mijn post van vorige week (die jongens kunnen echt tegen niets) en zei mijn niet onknappe hoofdredacteur dat hij wel graag eens op mijn blog wou verschijnen.

Bij dezen zou ik dus graag mijn hoofdredacteur en hete tijger / belhamel / ponyman en nog veel meer willen gebruiken om de give-away bij Elisse aan te kondigen! Je kan er een megaschattige uil (of megaschattig uiltje) winnen :) Allen daarheen, zou ik zo zeggen!

En hoofdredacteur: tevreden? 

[Bij meer inspiratie mag je je aan meer blogpost verwachten!]

Porno & bier

Nee, dit is geen mannenpost. Sorry to disappoint you, maar blijf gerust verder lezen!

Na de wekelijkse Schampervergadering besloot ik nog eens mee te gaan op café - mijn sociale leven wat up-to-date houden en zo. Ik heb weer veel bijgeleerd gisteren, moet ik zeggen. En ik ben er zeker van dat mijn kant-van-de-tafel-genoten (de coole kant, uiteraard) dat ook wel vinden. Tenzij ze het ondertussen weer allemaal vergeten zijn na een overdaad aan een of ander bier dat blijkbaar nogal straf ruikt - ik zou het niet weten, mijn neus zit verstopt.

Anyway, waarover ging dat gesprek dan wel, vraag je je af? Wel, nadat ze Anoniem bijna hadden aangevallen, besloten ze het deze keer subtieler aan te pakken en ons meisjes (vrouwen) gewoon te vragen hoe we op café versierd willen worden. We kwamen tot de conclusie dat van die flauwe openingszinnen (zoals "Deed het pijn toen je uit de hemel kwam vallen? Want je bent zo'n engel!) potentieel hebben om te werken, tenminste als de mannen ze niet serieus bedoelen. 

[Even een opmerking: zulke openingszinnen - op die eerste na, dan - werken dus niet. Ik vermoed bij geen enkel meisje/vrouw.]

Vervolgens ging het gesprek verder of het wel altijd de mannen zijn die op de vrouw moeten afstappen, aangevuld met allerlei anekdotes die ooit nog wel in een Schamper zullen belanden. In theorie natuurlijk niet - emancipatie en zo, maar in praktijk is het toch meestal zo. Hoewel volgens ervaringsdeskundigen vrouwen drie keer meer kans hebben op een schot in de roos als zij op de man afstappen dan omgekeerd. Ladies: dat moeten we uitproberen!

Waar het verder nog over ging, je wil het niet weten. Computerspelletjes, controversiële stellingen en het best wel romantische verhaal van hoe ze na lang wachten toch een koppel werden. En natuurlijk over de volgende Schamper, want die moeten even fantastisch worden als de huidige - die overigens hier te lezen is!

[Om toch maar eens reclame te maken voor een ander blad dan Dilemma. Die je trouwens dra hier kan lezen. Maar dat terzijde.]

Student Kick-Off

Gisteren was nog zo'n zotte dag. Het was Student Kick-Off in Gent en er is wat afgetrapt. Het begon 's middags al, toen ik stond aan te schuiven om mijn eerste officiële persbandje in ontvangst te nemen. En ja, dat was even spannend als het klinkt. Daarna werd ik aan afhaalpunt C afgehaald en kon ik de perscontainer van dichtbij bekijken. (Even tussendoor: grappig was dat 's namiddags, toen er dus al wat pers rondliep, de perscontainer werd ingepalmd door Mac's en fototoestellen waarbij de grote van de lens bijna een erezaak leek. Best grappig om dat te zien.)

U leest het, werken bij Schamper heeft zo z'n voordelen. Niet alleen mocht ik professioneel (kuch) foto's nemen van willekeurig voorbijgaande studenten en de rector van UGent - in een ietwat andere outfit dan hij gewend is, ik mocht ook Yevgueni interviewen! Samen met een mederedactrice en fotograaf, maar toch. Yevgueni! Het interview (en nog veel ander leuks) leest u in de volgende Schamper, uit vanaf 8 oktober. Even ter zijde.

Na het harde werken (kuch) was het tijd voor een feestje. Yevgueni speelde zoals gewoonlijk de zeilen van de tent (bij wijze van spreken) en het bleef zowaar droog tijdens hun optreden. Hierna volgde een lang avontuur met omzwervingen tot en met en gratis chips om een wc te vinden - lang verhaal. Dan kwam een optreden van Absynthe Minded, een groep die ik al lang eens wil zien. Ze waren muzikaal zeker niet slecht, maar de sfeer zat er precies niet zo hard in als bij Yevgueni - om niet te zeggen dat ze quasi onbestaande leek. We stonden natuurlijk niet meer front row, misschien had dat er ook wel mee te maken. Merdan Taplak bleek niet echt mijn (ons) ding, dus zijn we dan maar vertrokken. Of tenminste, dat was ons plan, tot we tegengehouden werden door een deel van de redactie van Schamper ("Hé, is dat niet ...?") en mijn gezelschap net geen lugubere voorstellen kreeg. 

Schamper

Gisteren vond de eerste redactievergadering van Schamper van dit academiejaar plaats. Voor de niet-studenten of studenten niet uit Gent: Schamper is het officiële boekske van de UGent, net zoals Dilemma het officiële blad van Filologica is. Ik was daar dus - anders zou ik er niet over schrijven. En ik moet zeggen: het is helemaal anders dan Dilemma. For one thing, het verloopt daar zowaar georganiseerd, met een hoofdredacteur en chefs wetenschap, cultuur en eindredactie. En het systeem om artikels door te sturen ziet er wauw uit als je het vergelijkt met de simpelere doch supersonische mailbox van Dilemma (die top secret is en waarover ik dus verder niet mag uitweiden). Maar no worries, liefste scriptoren, ik zal jullie niet verlaten!

De redactie van Schamper is wel niet zoals ik het verwacht had. Ik weet niet wat ik verwachtte, maar in elk geval niet dat. Er zijn de knappe hoofdredacteur (tenzij hij meeleest) en de vreemde IT-kerel die dingen meemaakt die zo uit het script van een (B-)film konden komen. Er is de chef cultuur die me keihard aan iemand doet denken, maar ik weet niet aan wie. Er is het meisje van mijn stageschool, uit een ver verleden (amai, die worden snel groot). En gelukkig was ik niet de enige nieuweling, er waren er nog twee. Hooray! Blijkbaar was het niet de voltallige redactie gisteren, maar slechts een deel. Ik ben dus benieuwd naar de volgende vergadering, benieuwd welke type(tje)s er daar nog bij zitten!