[boek vs. film] Savages

Een tijdje geleden had ik het al over Don Winslow, nog steeds een goede schrijver. Voor Dilemma schreef ik dan ook een vergelijkende recensie over het boek versus de film en u, als arme niet-taal- en letterkundestudent, kan dat hier natuurlijk ook lezen. Hoera!

Savages (geschreven in 2010 door Don Winslow; in 2012 verfilmd door Oliver Stone) vertelt het verhaal van Ben, Chon en O(phelia), drie vrienden die meer dan hun liefde voor goeie wiet delen. Elkaar, bijvoorbeeld, in een niet zo gezonde driehoeksverhouding die later onderuit gehaald wordt door La Madrilena – maar daarover later meer. Ben en Chon kweken namelijk de beste weed van heel Californië en omstreken, begonnen met zaden uit Afghanistan en verder gezet door een speciale manier van kweken (iets met hydro, uitgebreid beschreven in de prequel The Kings of Cool uit 2012). Goed voor hen, want zij verdienen sloten geld en kunnen zich zo een mooi huis met prachtig uitzicht veroorloven; minder goed voor Mexicaanse drugskartels aangezien Ben & Chon ook exporteren.

Een joint venture tussen Californische wietkwekers en Mexicaanse drugsdealers.

Zo komt het dat Chon op een zonnige namiddag (zijn er andere in Southern California?) een mail krijgt met een wel heel duidelijke boodschap: doe wat wij willen dat je doet, of er gaan hoofden rollen. Het Baja Cartel wil namelijk met hen in zee gaan (“Like a joint venture. No pun intended.”), voor slechts 20% van hun opbrengst. Elena la Reina, die sinds de dood van haar man en twee zoons uit noodzaak aan het hoofd staat, krijgt echter te horen dat ze dat niet gaan doen – met alle respect – en besluit haar zin door te drijven op een andere manier. Daardoor bevindt O zich, na een zonnige dag shoppen, ergens in een achterkamer, in het niet zo aangename gezelschap van Lado, Elena’s rechterhand. Ben & Chon doen er natuurlijk alles aan om O terug te krijgen, maar om te weten wat precies, zult u het boek moeten lezen dan wel de film moeten bekijken.

Zoals te verwachten viel, is het boek natuurlijk beter, en wel door de schrijfstijl van Don Winslow. Hij is een Californische misdaadschrijver die al een twintigtal boeken kan oefenen op die schrijfstijl en niet teleurstelt. In vergelijk met The Kings of Cool lijkt Savages vrij ‘normaal’ geschreven, hoewel hier en daar dezelfde trucs aan bod komen – laten we ze voor het gemak postmodernistisch noemen. In Savages dus minder, waardoor dat vlotter leest en je minder afgeleid bent door de manier waarop Winslow sommige dingen verwoordt. De woordspelletjes alleen al zijn genoeg de moeite waard om het boek te lezen.

De meest artistieke golf die we ooit op een strand zagen rollen.

Daarmee willen we niet zeggen dat de film slecht is. Integendeel, er zijn veel verfilmingen van geniale boeken die nergens naar lijken – wij houden ons hart alvast vast voor de verfilming van The Fault in Our Stars. OliverStone weet de postmodernistische sfeer van het boek perfect te vatten, door bepaalde filmtechnische toestanden (zoals hier en daar een stuk zwart-wit, meer bepaald bij scènes die te maken hebben met het nogal verwarrende einde) en de muziekkeuze. Ook kwam in de tweede scène de meest artistieke golf die we ooit op een strand zagen rollen ten tonele.

Het boek is hier en daar redelijk gewelddadig, wat in de film onverbloemd wordt getoond. Het voordeel van het boek gelezen te hebben, is dat je min of meer weet wanneer er iets gruwelijks zit aan te komen en je op tijd kan wegkijken. Het voordeel van de film is dan weer dat je de naakte bovenlijven waarvan sprake in het boek effectief ziet. Helaas voor mannelijk publiek geen naaktscènes voor Blake Lively (O), gelukkig voor iedereen ook geen naaktscènes voor John Travolta (Dennis Cain, een corrupte DEA-agent die Ben & Chon met raad en vooral daad bijstaat, zoals later blijkt). Het boek (en vermoedelijk Winslows volledige oeuvre) is zeker een aanrader, en de film eigenlijk ook wel. 

Ten years ago Pebblyn

Dit jaar mag Filologica tien kaarsjes uitblazen -- hiep hiep hoera! -- en naar aanleiding van die heuglijke gebeurtenis, groef ik voor mijn eigenste column in mijn geheugen naar feitelijke gebeurtenissen en andere herinneringen van mezelf, maar dan tien jaar geleden. Spoiler: alle ideeën over de toekomst blijken niet te kloppen -- alleen het Hoverboard kan nog uitkomen. 

Van dat carrièrevooruitzicht schiet tien jaar later – behalve een voorkeur voor roze – nog maar weinig van over.

Tien jaar geleden was ik 13 en zat ik in het tweede middelbaar. Het eerste lief was nog veraf, maar mijn beste vriendin (of toch één van de) had ik ondertussen wel al leren kennen en lay-outman (ldb) was toen al op weg om een levende legende te worden. Toen wilde ik nog vol overtuiging advocate worden en de wereld redden, vermoedelijk na het zien van Legally Blonde. Het idee om rechten te studeren werd echter overboord gegooid toen ik een paar jaar later tijdens een openlesdag in een overvol auditorium in Leuven belandde. Van dat carrièrevooruitzicht schiet tien jaar later dus – behalve een voorkeur voor roze – nog maar weinig van over.

Gelukkig had ik ook betere perspectieven. Voor ik Legally Blonde zag, werden broer- en zuslief namelijk al eens onderworpen aan een les taal of rekenen met juf Pebblyn, compleet met oefeningen en toetsen. Waarschijnlijk vonden zij dat net iets minder leuk dan ik, aangezien ik de enige ben met een onderwijscarrière in het vooruitzicht en zuslief absoluut ten stelligste nóóit wil lesgeven. Zij wilde dan weer als journalist de wereld afreizen, hoewel ik haar vooralsnog niet ben tegengekomen op een redactievergadering van Dilemma of – godbetert – Schamper. [No offense, guys.]

Bij gebrek aan beter: twee palmbomen.

In die tien jaar ben ik (denk ik) heel erg veranderd. Maar wie niet, natuurlijk… Mijn muzieksmaak is er alleen maar op vooruitgegaan (hoewel ik Green Day nog steeds kan smaken), mijn kledingstijl vermoedelijk ook (indien niet, gelieve mij subtiel naar de juiste winkels te sturen), mijn voorkeur voor boeken en films dan weer minder. Harry Potter is nog steeds een goeie vriend, ook al lees ik ze nu liever in het Engels, en young adult-boeken ben ik vooralsnog niet ontgroeid. 

In de komende tien jaar zal ik waarschijnlijk nog wel meer veranderen. Dan heb ik de gezegende Jezusleeftijd bereikt en wie weet waar ik dan woon (San Diego klinkt alvast aangenaam), met wie (een knappe Amerikaan die ik deze zomer leer kennen?) en wat ik doe for a living. Lesgeven? Een tijdschrift runnen? Huismoeder zijn? Ik weet het niet, en dat moet ook niet. Ik zie over tien jaar wel wat het geworden is! 

Ondertussen heb ik – op een thesis na – mijn masterdiploma in taal- en letterkunde behaald en werk ik (als corrector) bij Humo. Het kan slechter, maar toch lijkt het in niets wat ik tien jaar geleden voor ogen had. Op je dertiende lijkt 23 zo ongelooflijk ver weg en kan je niet wachten tot je eindelijk volwassen bent en als dusdanig aangezien moet worden. Want, geef toe: niets klinkt leuker dan dat. Nu nog heb ik wel het gevoel dat helemaal op eigen benen staan de max gaat zijn, tot ik natuurlijk die eerste zelf te betalen rekening in de bus krijg. Het gras is altijd groener aan de overkant.

Movie time: Don Jon

De film waar het afgelopen Filmfestival het meeste naar uitgekeken werd, was zonder twijfel Don Jon – althans in de milieus waar ondergetekende zich doorgaans bevindt. Het feit dat regisseur, schrijver en hoofdacteur in kwestie Joseph Gordon-Levitt in hoogsteigen persoon aanwezig zou zijn op de première, zat daar waarschijnlijk voor iets tussen. Wegens werkverplichtingen bij Humo (ook niet mis, natuurlijk) zat stalken er niet in, dus gingen we maar naar de voorstelling op zaterdagmiddag. 

Low Impact Style

[De vierde en helaas voorlaatste Dilemma stond volledig in het teken van ecologie. Daarom was het logisch dat mijn rubriek dat volgde!]

Qua milieuvriendelijkheid kan je zo ver gaan als je zelf wil, en soms is dat wel heel erg ver. Dat heeft Steven Vromman, beter bekend als Low Impact Man (LIM) ook bewezen. Omdat mijn leven op kot de ideale manier was om eens te kijken hoe haalbaar die LIM-manier nu eigenlijk is, leefde ik een week low impact. Of dat probeerde ik toch… 

Brace yourselves

[In de laatste Dilemma van dit semester kon ik natuurlijk niet anders dan het hebben over het zogezegde einde van de wereld. Maar just in case de wereld morgen toch vergaat, zijn hier nog een aantal tips om toch een poging tot overleven te doen.]

Volgens de Maya’s is the end near. Sinds 21 december 2012 niet meer zo veraf leek, worden we overspoeld met aanvallen van kannibalisme, mensen die atoomkelders bouwen, mensen die verlof nemen voor het einde van de wereld en zelfs zombies en ander gespuis. Omdat Dilemma jullie zelfs in deze moeilijke tijden niet in de kou laat staan, krijg je hier een korte handleiding over hoe je zombie- en andere monsterlijke aanvallen kan overleven en meer bepaald hoe je je kot hiertegen kunt beschermen. Als zoiets al mogelijk is, natuurlijk… 

Wanneer het over zombies gaat, kan je niet gewapend genoeg zijn. De meningen over hoe je zombies definitief kan vermoorden, liggen nogal verspreid. Onthoofding werkt doorgaans wel, op voorwaarde dat het geen vreemde zeewezens zijn à la Pirates of the Carribean. Een zwaard of andere vorm van lang mes is dus geen overbodige luxe. Je wilt immers niet té dicht bij de zombie in kwestie komen, gezien er altijd een gevaar van besmetting bestaat. En dat wil je ons toch niet aan doen – of bespeur ik daar opborrelend leedvermaak? 

Of kogels werken bij zombies, daar heb ik (helaas voor jullie) geen ervaring mee. Waar kogels wel bij werken, is bij vampiers – althans volgens True Blood. Enige voorwaarde is dat het een kogel met een zilveren kern moet zijn, die je bij voorkeur recht in het hart van de boosdoener mikt – tenzij die boosdoener verdacht veel wegheeft van Alexander Skarsgård (Eric, voor de kenners). Wat nog goed werkt bij dat stelletje bloedzuigers zijn de eeuwenoude staken door het hart. Maar zonder uitzonderlijk werptalent is dat natuurlijk risky business om dicht genoeg bij de vampier in kwestie te komen om die staak in zijn hart te planten en het ondertussen te overleven. 

Natuurlijk zijn vampiers en zombies niet de enige bloeddorstige wezens, er bestaat nog zoiets als weerwolven. Hoewel er sinds Twilight onzekerheid is over het feit of weerwolven enkel bij volle maan veranderen dan wel wanneer ze emotioneel zijn, je neemt beter het zekere voor het onzekere. Als die nieuwe lover veel lichaamsbeharing heeft en af en toe rare trekjes vertoont: loop dan weg. Maar niet nadat je definitief komaf hebt gemaakt met hem of haar door een zilveren of gewijd voorwerp. Als je jezelf mannelijk genoeg voelt, kan je natuurlijk ook voor onthoofding gaan – iets wat echter niet aan te raden is. 

Mocht de wereld echter vergaan door een meteoor die per ongeluk tegen de aarde botst en zo een gigantische aardbeving met bijhorende vloedgolf veroorzaakt die de hele wereld overspoeld waardoor we Atlantis 2.0 krijgen, door het gat in de ozonlaag dat opeens onwaarschijnlijk groot wordt waardoor de zon ons levend roostert of doordat de huidige klimaatverandering een hoger tempo aanneemt en ons allemaal doet doodvriezen, dan kunnen we jullie helaas niet helpen. Laat ons dan hopen op vampiers en co, waartegen we ons tenminste kunnen verweren. Verzamel alle wapens die je kan vinden, bind je krachten en zorg bovenal dat je er klaar voor bent. Maar vergeet niet: draco dormiens nunquam titillandus!

Music Monday: Babel

Sinds ik mede dankzij moederlief Mumford & Sons ontdekte, is er geen houden meer aan. Ik ben fan! Het was dan ook reikhalzend uitkijken naar hun tweede cd en hun volgende passage in België (naast Werchter, that is). En ja hoor, moi heeft kaarten voor hun concert op 28 maart. SCORE, zeggen ze dan.

Van culinaire flop tot keukenprinses - if only

Ieders grootste vrees bij mijn kotavontuur was natuurlijk dat ik het simpelweg niet zou overleven - boterhammen met choco blijven ook maar beperkt aantrekkelijk. Maar zie! We zijn een viertal weken verder en ik heb gewoonweg al gekookt zonder al te veel aangebrand te hebben (*hout vasthouden*) en al bij al is het - al zeg ik het zelf - eigenlijk best gezond. Met verse groentjes, en zo. En het kan altijd nog erger...

Wat heb ik zoal klaargemaakt, vragen jullie je nu vast af. Voornamelijk pasta, eigenlijk. Da's nu eenmaal gemakkelijk: minder calorieën dan rijst en minder werk dan patatten. Ideaal, niet? Met die pasta heb ik al gegeten:

• een sausje van mascarpone, aangevuld met (diepvries)spinazie, gerookte zalm en (optioneel) paprika;
• comfortfood in de vorm van tomatensaus (de easy version, passata) met kikkererwten en gehakt;
• gezond en vegetarische groentjes met een (niet zo) pittig mosterdsausje.

Scriptor 1 (of 2) besloot dat Dilemma - als lichtend voorbeeld voor de taalminnende student - minder getalenteerde kotbewoners ook een hart onder de riem moest steken door een aantal (makkelijke) recepten mee te geven. Gelukkig voor u moet u niet meteen doorklikken naar Dilemma's online stek (hoewel dat altijd sterk aan te raden is) en kan u de recepten hieronder gewoon lezen. Om ze daarna zelf klaar te maken, dat spreekt.

Music Monday: The 2nd Law

Eeuwen heb ik erop zitten wachten en daar was ie dan! Sinds kort gerecenseerd in Dilemma, voor mijn trouwe lezers ook hier besproken. Maar helaas. Hij was het wachten niet echt waard...

*insert dramatische stilte*

Home sweet home

[In Dilemma schrijf ik dit academiejaar vijfjaarlijks (of zesjaarlijks, mocht er een zesde nummer komen) over mijn leven op kot. Gezien de eerste Dilemma nu al een tijdje uit is en niet iedereen van mijn trouwe lezers toegang heeft tot het meest fantastische boekje dat ooit op de Blandijn werd uitgegeven, zie hier: aflevering 1 - met foto's.]

Mijn kot - algemeen beeld

Het is zover. Het nieuwe academiejaar staat voor de deur en je hebt de sleutel tot je eigen plek, de sleutel van het heiligdom waar je dit jaar zoveel zult beleven – en helaas ook de plaats waar je zwoegend boven je cursussen de dag zit te verwensen dat je de Blandijn binnen ging. Omdat het leven op kot niet altijd even gemakkelijk zal zijn en wij onze trouwe lezers niet in de kou laten, krijg je dit jaar in elke Dilemma een handvol tips, tricks en andere interessante weetjes van ondergetekende, toekomstig kotexperte.

Omdat een vrijwel lege kamer ook maar saai is en je je toch een beetje thuis wil voelen op je kot, gaat deze eerste aflevering over het inrichten van je kot. En ja, we snappen dat het voor de mannelijke studenten misschien veel gevraagd is om verder te lezen, maar er komen nog wat ‘mannelijkere’ afleveringen. Beloofd. (En ja, ondergetekende beseft dat dit ongelooflijk stereotiep is van haarzelf. Dus heren: jullie mogen ook gerust verder lezen! En dames voor wie dit onderwerp minder interessant is, er komt meer.)

Studeerhoek - mét foto's!

De inrichting van je kot, je nieuwe toevluchtsoord, dus. Naast de logische dingen die je zeker op je kot moet hebben – om maar wat op te noemen: een bureaustoel als je een bureau hebt staan of een matras als je een bed hebt staan – zijn er nog meer dingen die van je kot een thuis kunnen maken. Het meest voor de hand liggende om je kot te verpersoonlijken zijn natuurlijk foto’s. Geprinte foto’s, welteverstaan, gezien het toch niet zo handig is om je smartphone tegen de muur te hangen en daar een diavoorstelling van je favoriete Instagramfoto’s te laten afspelen. Die foto’s kan je op allerlei manieren integreren: je kwakt ze gewoon tegen de muur, met punaises, van die gommetjes of superlijm, als je een blijvende indruk wil nalaten. Een andere mogelijkheid is het gebruik van kaders of andere fotohouders, die je kot meteen nog wat persoonlijkheid geven. Of je kan natuurlijk je creatieve zelf wezen en iets doen met, we zeggen maar wat, een (vlaggen)slinger en miniwasknijpers.

Kookhoek - mét muurdecoratie!

Als je echter een beetje Einzelgänger bent en alleen foto’s van jezelf ophangen ook maar vreemd overkomt: er zijn nog manieren om je persoonlijkheid tot uiting te laten komen. Om te beginnen kan je voor andere muurdecoratie zorgen, zoals hippe posters, mooie klokken of – indien gewenst – wandtapijten. Daarnaast kan je een statement maken met je servies. En tenzij je van plan bent om uit je kookpotten te eten of elke dag de plaatselijke horeca te steunen, zul je servies nodig hebben op je kot. Je kan gaan voor bollen of strepen, romantische bloemetjes of een knalkleur zoals oranje. Of je bewijst dat je veelzijdig bent en gaat voor een combinatie van voorgaande mogelijkheden. In hetzelfde rijtje van servies vinden we ook beddengoed en kussens. Veel kussens geven daarnaast ook de mogelijkheid tot een onvervalst kussengevecht en kunnen in geval van nood altijd gebruikt worden om ongewenste (achtpotige) indringers te verwijderen.

Ontspanhoek - mét zeteltje!

Het enige wat je kot echt als een thuis zal doen aanvoelen, zijn natuurlijk de kleine dingen des levens. De banaan die halfvergaan in een hoekje ligt te rotten. De cursus die je uit frustratie net niet uit het raam hebt gegooid. De laptop of andere elektronische snufjes waar je dagelijks uren op slijt. Het stapeltje kleren waarvan je hoopt dat je bezoekers het zullen negeren. De vuile vaat waar je morgen vast en zeker werk van zal maken. Maar vooral: de vele (nieuwe) vrienden die ervoor zullen zorgen dat je je nooit alleen zult voelen. En mochten er toch momenten van eenzaamheid opduiken, dan is er nog altijd Dilemma.

[En dan nog eentje, om een volledige impressie te geven!]

Opberghoek.